อ่า...หายไปนานมากเลย แหะๆ....
ขออภัยใน ณ ที่นี้ด้วยนะคะ
ตอนนี้หัวมันโล่งๆแต่งอะไรไม่ค่อยออกเลย ฮือ...
จะลงฟิคไวท์เดย์ ก็ดันแต่งต่อไม่ได้...วันนี้เตยขอแก้ตัวมาลงฟิค
แล้วค้าาาา แหะๆ *หัวเราะแห้งๆ*....มันอาจะฝีมือไม่เท่าแต่ก่อนก็ได้นะคะ

เอ้อเตยมีเรื่องจะสารภาพ..ทุกครั้งที่แต่งฟิคสั้นเตยไม่เคยคิดพล็อดเรื่อง(เนื้อเรื่องคราวๆ)
เลย เพราะเวลาแต่งไปแล้ว มันจะรู้สึกแต่งไปต่อเองได้โดย..ธรรมชาติ...
เรื่องยาวหลังๆเตยเลยต้องคิดเนื้อเร่องอะไรก่อน...แต่เรื่องแรกที่เคยแต่งไปมันไม่ได้คิดไว้อย่างไง
...ก็รู้สึกเสียใจกับความเป็นเด็กของตัวเอง...ขอโทษทุกคนด้วยนะคะ...
(นิสัยตัวละครอาจจะเปลี่ยนไป  ไม่นิดนะคะ แหะๆ...เรื่องแนวแปลกๆ555)

วันนี้วันแห่งการโกหก...รู้สึกอยากแกล้งเพื่อนๆสักนิด คิดไปมาก็คงไม่น่าดีใจล่ะน้า...
----------------------------------------------------------------------
fic KH : lie!! เอพริลฟูล
Axel & Roxas

"นายทำอะไรอยู่น่ะ"ร่างเล็กเดินออกมาสูดอากาศยามเช้า บังเอิญไปสะดุดตาที่ชายหนุ่มผมเพลิง
ที่กำลังขีดเขียนภาพลงบนกระดาษอย่างเละเทะ...ที่ริมระเบียงอย่างเคร่งเครียด แม้ว่าร่างเล็กเรียก
เท่าสายตาก็ยังจับจ้องอยู่ที่กระดาษที่มีกระดานไม้เล็กๆรองอยู่....

"แอ็กเซล.."เสียงเบาๆครั้งนี้ได้ลอยไปถึงเจ้าตัว ทำให้ท่าทีได้เปลี่ยนไปจากเช่นเดิม

    ร่างสูงเลิกลักเก็บของ...ของที่มีเพียงกระดาษไม่กี่แผ่นที่หนีบรวมกับกระดานไม้
และดินสอสองแท่ง....ร็อคซัสมองอีกฝ่ายอย่างทำอะไรไม่ถูกภาพที่เห็นคือกระดาษได้ปลิวว่อน
ไปมาดินสอก็กำลังจะกลิ้งตกระเบียง............'น่ารำคาญจริง!'............

+++++++++++++++++++

"อ่า แหะๆขอบใจนะร็อคซัสแต่น่าเสียดายที่อีกใบปลิวไปไหนก็ไม่รู้"แอ็กเซลหัวเราะแห้งๆออกมา

"เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นนายทำแบบนี้นะ"ร็อคซัสนั่งกินนมแก้วใหญ่มองร่างสูงที่ตนพึ่งไปช่วยเก็บ
ของที่วุ่ยวายเมื่อกี้จนเสร็จ...

"หืมแบบนี้อะไร..อ๋อ..ถ้าจะบอกเรื่องวาดรูปก็ แหะๆก็อยากลองวาดดูน่ะ"แอ็กเซลยิ้มบางๆมอง
ของกินในตู้เย็นอันน้อยที่อยู่ในห้องโถงกว้างจนเจอกล่องนมกล่องใหญ่ที่พึ่งโดนแกะโดยร็อคซัส
ไปเมื่อกี้นี้....

"นายวาดเก่งหรอ?"ร็อคซัสมองไปที่อีกคนที่ทำท่ากินนมอย่างไม่สนใจ....

    กวนเป็นบ้าเลย!!!

"....ฉันวาดไม่เป็นน่ะ"แอ็กเซลทิ้งช่วงตอบไปสักพักก่อนจะหันมายิ้ม

"ฉันว่านายแปลกๆจังเลยนะตั้งแต่เดือนก่อนนายก็ไม่ยอมให้ฉันเข้าห้องนาย พอคราวนี้ปกตินาย
จะเที่ยวเล่นนี้ แล้วไหงมานั่งวาดรูปได้ไง"ร็อคซัสหรี่ตามองคนตรงหน้า ทำเอาร่างสูงอุณหภูมิขึ้น
สูงทันตา...

    เสียงในห้องโถงเงียบไปสักพักจนน้ำเหงื่อบนใบหน้าแอ็กเซลไปกระทบลงกับพื้นอัน
เย็บเฉียบ...ร่างสูงมองมาที่ร่างเล็กที่ทำหน้าจริงจัง ก่อนจะถอนหายใจสักเฮือก...

"ขอโทษทีนะ ที่ทำให้นายเหงา"แอ็กเซลลูบหัวร็อคซัสเบา...แต่คำพูดดูชวนทะเลาะเหลือเกิน

"ห๊ะ!อะไร ฉันไม่ได้เหงานะเลิกลูบหัวฉันแบบนี้ได้แล้ว ฉันไม่ใช่เด็กแล้วนะ เจ้าบ้านี่บอกให้หยุด!!!"
ร่างเล็กโวยวายดังลั่น แอ็กเซลหัวเราะเบาๆมองอีกฝ่ายที่เวลาใบหน้าขึ้นสีเรื่อๆแบบนี้น่ารักจนเค้า
แทบอยากจะเก็บไว้คนเดียว...(เฮ้ย!)

"ขอบใจที่ช่วยเก็บกระดาษให้นะ วันนี้ฉันเหนื่อยๆน่ะขอตัวไปพักสักหน่อยแล้วกัน"

"งั้นฉันไปห้องนายด้วยสิ.."

"เอ่อ...ขอโทษนะอยากอยู่คนเดียวสักพักน่ะ"ร่างสูงเดินไปที่ห้องตนเองโดยทำเอาร่างเล็ก...
อดเศร้าใจหน่อยๆไม่ได้....

"เป็นอะไรของเค้านะ..."ร็อคซัสเดินคอตกไปรอบๆสวน...กะจะมาหาน้องหมา แต่ก็ดันลืมไปว่า
เซ็กเซียน(Zexion)พาไปฉีดยาอยู่....เฮ้อ...อยู่คนเดียวอีกและ เหงา...เอ้ย!ไม่เหงาๆ...เรามันบ้า...

    ทำไมแอ็กเซลดูแปลกๆไป ทำไมเราถึงต้องมาคิดด้วยนะ ทำไม...เราต้องคิดถึงหมอนั้นด้วย....

"โฮ่ง!"

"เอ๊ะ..."เสียงหมาน้อยได้มาปลุกร็อคซัสจากความคิด..

"กลับมาแล้ว"เซ็กเซียนจูงน้องหมากลับมาอย่างเบิกบาน โยกมือโบกให้ร็อคซัส...

"กลับมาเร็วจัง"ร็อคซัสยิ้มๆปล่อยให้น้องหมากระโดดเข้าหา

"เปล่าโดนหมอไล่มันซนไปหน่อย"

"ฮะๆ โทษทีนะเซ็กเซียน นายลำบากแย่เลย"

"ไม่หรอกนะ อ่านี้"เจ้าตนล่วงกระเป๋าเอาแผ่นกระดาษใบหนึ่งออกมา...

"อะไรน่ะ..."ร็อคซัสมองไปที่กระดาษที่มีภาพวาดอยู่ภาพที่ตนเองเห็นก็อดตกใจสักนิดก็ไม่ได้...

"ไม่ต้องทำหน้าตกใจอย่างนั้นก็ได้ฉันแค่มีส่งของ งั้นไปล่ะนะ"แล้วเจ้าตัวก็หายไป..

    เฮ้ย!!!นี่มันภาพ....

......
...
.

"แอ็กเซล!!!เปิดประตูหน่อยสิ"ร็อคซัสเคาะประตูห้องของแอ็กเซลที่ไม่ได้มาหลายเดือน....

"ห๊า...หืม อ้าวร็อคซัสเองหรอ"แอ็กเซลเปิดประตูแง้มๆโผล่มาเพียงแค่หน้าตาที่งัวเงีย

"นี่คือรูปที่นายวาดใช่หรือเปล่า?"ร็อคซัสยื่นมือแผ่กระดาษให้ดูเต็มหน้าแอ็กเซล...ก่อนที่อีกฝ่าย
จะขึ้นหน้าสีเรื่อๆขึ้นมาสักพัก....

"ฉันขอโทษ...ที่ปิดบังนาย"แอ็กเซลทำท่าจะปิดประตู

"อะไรน่ะนายเป็นไรไป ปกติดูร่าเริงกว่านี่นี้ แต่นี้นายกลับเป็นแบบนี้แล้วฉันจะทำไงล่ะ"

"แล้วนายจะเป็นไรล่ะ"

"ก็นายเป็นแบบนี้ฉันก็ทำอะไรไม่ถูก....ก็ฉันชอบที่นายร่าเริงแบบทุกทีนี่!!!....................เฮ้ย!!!!"
ร่างเล็กหน้าซีดเผือกมองคนที่ค่อยๆแง้มประตูให้กว้างขึ้น...

"แบบนี้ฉันรักนายตายเลย~แหะๆ"แอ็กเซลเปิดประตูโผลกอดร่างเล็กที่ยืนอ้ำอึ้งอยู่....

    ประตูห้องแอ็กเซลค่อยๆบานกว้างขึ้นๆ...ร่างเล็กๆค่อยหน้าขึ้นสีเรื่อขึ้นเรื่อยๆ....
ใบหน้าร้อนฉ่าที่รู้สึกได้ ร้อนมากจนทำอะไรไม่ถูกรู้ว่าตอนนี้...ร่างสูงที่เกาะเค้าไม่ปล่อยอยู่นั้น....
คงอายที่กลัวเค้าจะเห็นใช่ไหม....'ดีใจที่สุดเลย'....กระดาษที่มือร่างเล็กถูกำไว้แน่น แล้วพร้อม
โอบกอดร่างสูงด้วยมือทั้งสอง มองภาพที่เค้าวาดไว้ในห้อง....มันดูน่าอาย ทุกภาพล้วนเป็นภาพตัวฉัน
.....โดยฝีมือคนที่บอกว่าวาดไม่เป็น ภาพที่วาดได้ละเอียดยิ่งกว่าใครไหนๆ ภาพที่แสดงอารมณ์
ตัวฉันที่ฉันไม่รู้.....ภาพที่ฉัน....อยากแสดงให้รู้ว่า....'ฉันรักเค้ามากแค่ไหน...'

"ปล่อยได้แล้วมั้ง"ร็อคซัสมองร่างสูงอย่างเขิน...พร้อมกับยิ้มบางๆ "ใครจะไปชอบคนอย่างนายกัน"

"ห๊ะ!นายล้อเล่นหรอ..."แอ็กเซลทำเสียงหง่อยๆ....

"ความลับ ~...เออ...ขอบคุณสำหรับของขวัญทั้งหมดนี้ แม้ว่ามันจะไม่ใช่วันสำคัญอะไร แต่ฉันดีใจ
ที่นายทุ่มเทเพื่อฉัน..."

"เพราะนายก็ให้ของขวัญฉันทุกวันเหมือนกันนี่"

"หืมอะไรน่ะ?"

"ความลับ..?"ร่างสูงยิ้มบางๆแล้วลากร็อคซัสไปดูภาพอื่นๆในห้องอีก...ร็อคซัสคลี่ยิ้มมองกระดาษที่
ตัวเองกำ...ภาพของตัวเองที่กำลังยิ้มแบบอายๆ...พึ่งเคยเห็นครั้งแรก...พึ่งรู้ตัวครั้งแรก...
ว่าฉันยิ้มแบบนี้ให้นายคนเดียว....

    "แอ็กเซล"...ภาพที่ร่างร็อคซัสยิ้มให้แอ็กเซลในวันวาน....ล้วนอยู่ในความทรงจำอัน
แสนสุขแบบนี้ตลอดไป....จำได้แม้ไม่มองตัวจริงก็ตาม จำได้ทุกอิริยาบถของอีกฝ่าย....ช่างเป็น
ภาพที่น่าจดจำยิ่งนัก...ช่างเป็นรอยยิ้มที่งดงามยิ่งนัก....

Fin.
----------------------------------------------------
เฮ้ยๆจบแบบนี้ได้ไง 555
รู้สึกแอ็กเซลมืดมนแปลกๆ...อย่างไงก็ขออภัยเป้นอย่างสูงถ้าเนื้อเรื่องผิดพลาด
ณ.ประการใด...อย่างไงก็ขอบคุณที่มาติดตามอ่านด้วยนะคะ...

ขอโทษด้วยนะคะพรุ่งนี้ต้องไปโรงเรียน รีบเร่งไปหน่อยทั้งที่
แต่งตั้งแต่เย็นๆ555 เดี๋ยวนี้ออกไปข้างนอกบ่อยดี (ไม่ใช่เที่ยวอีกต่างหาก)
รู้สึกช่วงนี้ดูวุ่ยวาย...อยากให้โลกสงบสุขเสียที (ฮา)

อ่าขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านะคะ...
ปล.ชื่อเรื่องเกี่ยวไรเนี่ยไม่เห็นโกหกน่ารักๆกันเลย แหะๆ
thuy XIII