อะแค่กๆ..**ปัดฝุ่นๆ**

อืม...ขออภัยที่หายไปนานพอสมควรนะคะ
สอบเสร็จแล้ว 555555...รู้สึกไม่น่าขำเลยแฮะ ไม่อยากรับรู้คะแนน!!!
แต่ก็ปีนี้ถือว่าตั้งใจเรียนสุดๆแล้วล่ะนะ แหะๆ...**ใจเหี่ยว**

ว่าแล้วพอเราเครียดๆก็ต้องแต่งฟิคเล่นสินะ ฮะๆๆ..
คิดถึงจังเลยคู่นี้ไม่ได้แต่งมานานเดียวนี้แทบไม่ค่อยได้แตะคู่0813เลย คิดถึงๆ

จะว่าไปขออภัยพวกสาวก KH หน่อยนะคะ..ว่าด้วย KH manga...

แบบว่าอ่านคิงด้อมฮาร์ทแบบการ์ตูนแล้วทำไมมันแปลคันๆ55 อ่านแล้วต้องกลับไปอ่านอังกฤษอีกรอบ
นี้คือเหตุผลที่พิมพ์สองภาษาหรืออย่างไร? แต่ก็ต้องยอมรับเลยว่าคนวาดคนนี้เยี่ยมเลย ถึงแปลไม่ดีแต่
เพราะภาพที่ดูเป็นเอกลักษณ์แบบนี้เห็นแล้วก็อดที่จะอยากอ่านต่อไม่ได้ แหะๆ...มีหลายๆช่องที่แบบว่า
อะไรน่ะ พูดแบบนี้ได้ไง หรือประมาณว่ามุกหรือเปล่า..แหะๆ

ไม่อยากให้ร็อคซัสต้องพูดเป็นภาษาคอมพิวเตอร์....ไม่อยากให้แอ็กเซลพูดจาแปลกๆ
ไม่อยากให้ใครดูไม่ดี...
ปล.รู้สึกว่าตัวเองจะลำเอียงเล็กน้อย แหะๆ ปกติการ์ตูนเรื่องอื่นไม่เคยบ้าขนาดนี้555


++ตัดบท++ฟิคย้อนๆกันนิดๆ(!?)แหะๆ
------------------------------------------------------------------------------------
Fic KH : Valentine
Axel & Roxas

       สายตาทีเพ่งเล็งมาตั้งแต่เช้ามันอะไรกันแน่ไม่เข้าใจเลย จะหลบกำแพงนั้นทำไม
เนี่ย...ร่างสูงถอนหายใจเบาๆกระดกนมแก้วใหญ่ตามๆไปมองร่างเล็กที่เอาแต่มองมา...
'เราทำอะไรผิดไปเปล่าหว่า...ขโมยไอติมมากินก็ไม่ใช่นิ...?'

"มีอะไรหรือเปล่าทำไมมองฉันอย่างงั้นล่ะ"แอ็กเซลเดินไปถามตรงๆโดยสภาพที่ตนเองก็เกาหัว
แบบงงๆมองร่างเล็กกว่า ที่เอาแต่จ้องตนเองแล้วอีกอย่างท่าทีต่างๆที่แปลกออกไป...

"หลงตัวเองไปเปล่า ใครว่าฉันมองนาย"อีกฝ่ายเถียง

"แล้วนายจะแอบข้างกำแพง แล้วมองมาที่ฉันทำไม ในห้องนี้ไม่มีใครนอกจากฉัน?"
ร่างสูงแก้สถานการณ์ไม่ได้ ตอนนี้รอเพียงคำตอบจากร่างเล็กเท่านั้น...

"นายลืมอะไรไปหรือเปล่า"

"หืม?ลืม...อืม - - ไม่มีอะไรสักหน่อย"แอ็กเซลมองอีกฝ่ายที่ทำหน้าตึงเครียดอยู่แต่ทำไม
มองอย่างไงมันก็น่ารักทุกที...ร่างสูงยิ้มบางๆแล้วลงมือขยี้ผมชี้ๆของร่างเล็ก

"เฮ้ยๆทำไรกันน่ะ"ตัวยุ่ง เอ๊ย!เพื่อนมือกีตาร์ของทั้งสองก็ดันออกมาขัดจังหวะ

"อะไร!"ทั้งสองรีบหันขวับไปทางตัวกวนทันควัน

"อ่ะจ้าๆพอวันนี้ก็จี้จ๊ากันใหญ่เลยนะ"

"วันไร?"แอ็กเซลจับหัวร็อคซัสลากไปฟังด้วย...

"อ้าวนายลืมหรอ"ดีมิกซ์หรี่ตามอง แล้วจับโฟกัสไปที่ร่างเล็กเหมือนสื่อทางจิตประมาณว่า
'นายยังไม่บอกเค้าอีกหรอ'
"ถามร็อคซัสสิเค้าน่าจะรู้"แล้วคนพูดมากก็แจงรีบเดินหนีไปจากวงโคจรนี้

"ฉันจะไปแล้ว"ร็อคซัสสะบัดแขนที่ถูกจับวางบนหัวออกตน แล้วเดินหนีไป

"อะไรของเค้าเนี่ย!?"แอ็กเซลได้เพียงอยู่นิ่งๆมองคนค่อยๆหายไป...

       แอ็กเซลไปหยิบนมแก้วเดิมมาดื่มใหม่คิดอะไรพลางๆพร้อมนั่งลงบนโซฟาตัวข้างๆ
มองไปยังอากาศข้างนอก...นี่มันเดือนไรแล้วเนี่ย ร่างสูงนั่งพิงคิดเล็กคิดน้อย....ลมจากข้างนอก
ค่อยพัดชโลมให้ตาค่อยๆปิดลงอย่างช้าๆ....
........
.....
...
..
.
"ชอบทำให้เป็นห่วงอยู่เรื่อย"ร็อคซัสเดินผ่านมาเห็นก็มองซ้ายมองขวากลัวคนอื่นเห็น...
"ใครให้นายมานอนตาก-ลมแบบนี้ล่ะเนี่ยขืนเป็นหวัดขึ้นมาจะไง"
ร่างเล็กเอามือทาบหน้าผากอีกฝ่าย...

       มองอีกฝ่ายอย่างเบื่อหน่าย แต่ก็รีบไปลากผ้าห่มหนาๆจากห้องนอนแอ็กเซลมาถึงนี้
บรรจงห่มอีกฝ่ายโดยระวังไม่ให้ตื่น...

"ทำให้แค่นี้ก็บุญแล้วนะ"ร็อคซัสยืนกอด-อกมองร่างสูงที่หลับไม่รู้เรื่องราวอะไรเลย...ร็อคซัสคลี่ยิ้ม
แล้วเดินออกไปจากห้องที่ร่างสูงอยู่....

+++++++++++++++++++++++++++++++

       ท้องฟ้ากลับมามืดสนิด อากาศเริ่มหนาวเย็นมากขึ้น ทำให้ร่างสูงรู้สึกหนาวกว่าเดิม
แสงตะเกียงเทียนสลัวๆพลันทำเอาคนที่หลับใหลค่อยๆลืมตาตื่นขึ้น...

"เอ๊ะอ้าว ใครมาห่มให้เนี่ย แหะๆ"แอ็กเซลพูดมึนๆ สะลึมสะลือตาปรือๆกะจะพิงโซฟาหลับต่อ...
แล้วก็รีบซุกใต้ผ้าห่มอันหนาๆนั้น...โดยไม่สนใจอะไรอย่างอื่นทั้งสิ้น

ตุบ!..ของบางอย่างที่อยู่ในผ้าห่มได้ตกลงมาสู้พื้นห้อง...

"หืม?อะไรหล่นหว่า"แอ็กเซลหยิบกล่องเล็กๆที่ตกอยู่ที่พื้น พลางพลิกไปพลิกมาดู...
'ลายเชยเป็นบ้าเลยตารางหมากรุก หึ...ไปพูดแบบนี้กับเจ้าตัวมีหวังกลับมาศพสวย'
เจ้าตัวอมยิ้มเล็กน้อย...

"คิดอะไรพิเรนๆอยู่กันน่ะ"ร็อคซัสเดินออกมาจากพิงกำแพงที่เดิมที่เคยยืนจ้องเหมือนเมื่อเช้า
เพียงแต่ว่าตอนนี้ มันมืดจนได้ยินแค่เสียง ถ้าร็อคซัสไม่ปริบปากพูดออกมาแอ็กเซลคงไม่รู้เรื่องแน่ๆ

"อ้าวร็อคซัสนายอยู่ตั้งแต่เมื่อไรเนี่ย ดันไปยืนตรงที่มืดพอดีอีกนะนายจะเล่นซ่อนแอบหรือไง"
แอ็กเซลแอบหัวเราะเบาๆร่างเล็กรู้สึกใจจิ๊ดๆอยากฆ่าใครบางคน

"คิดว่าฉันอยากเล่นมากหรือไง"

"ก็นายยังเด็กอยู่นี้ แหะๆ"ตัวเล็กชักทนไม่ไหว

"อยากตายหรือไง!"ร็อคซัสทำท่าเรียกคีย์เบลดออกมา ที่มือแสงเริ่มสว่างขึ้นเรื่อยๆลมค่อยๆ
พัดแรงมากขึ้น....แสงเทียนที่โต๊ะเล็กๆได้ดับลง เหลือเพียงแค่จิตสังหารเท่านั้น (ฮา)

"(โอ๊ะโอ)มานี่สิๆ ยืนตรงนั้นคนเดียวไม่หนาวหรือไง"แอ็กเซล(หาวิธีเอาตัวรอดโดย)เรียกอีกฝ่าย
ที่ยืนสั่นอยู่หน่อยๆทำเอาร็อคซัสหน้าขึ้นสีเล็กน้อยแสงที่มือก็หายไป...

"ใครไปหาคนอย่างนายก็โง่แล้ว"ร็อคซัสเดินหนี..

"ปากแข็งจังเลยน้าาา แล้วนี้อะไรล่ะกล่องนี้"แอ็กเซลหยิบกล่องเล็กๆให้ร็อคซัสดู...ร็อคซัสรีบทำท่า
หาของที่ตนเอง ล้วงกระเป๋าทุกช่อง...เฮ้ย!(ประมาณรู้ว่าที่พูดมาคือกล่องอะไร...)

"เอาคืนมา..=////=/ "ร็อคซัสรีบไปคว้ากล่องเล็กๆที่ร่างสูงโดยที่เจ้าตัวที่ถือกล่องอยู่แทบมองไม่ทัน
ว่าวิ่งมาตอนไหน รู้อีกทีก็อยู่ข้างหลังแล้ว....

"เร็วไปแล้ว!!"แอ็กเซลเสียท่าแต่ยิ้มกว้างแบบได้ใจ"ไม่ได้กล่องแต่ได้นายก็โอเค"
แอ็กเซลลุกจับร่างเล็กมาไว้บนตัก ....

"ทำอะไรของนายเนี่ย!"ร็อคซัสรีบทำมือเป็นกำปั้นเตรียมเสยคางร่างสูง

"ขอนอนต่อเลยล่ะกัน"แอ็กเซลลูบหัวตัวน้อยเบาๆแล้วแบ่งผ้าห่มคนล่ะครึ่ง...

"อะไรของนายกันเนี่ย..."มือที่กำค่อยๆคลายออก พร้อมกับเขยิบลงมานั่งข้างๆแทน

"ดึกแล้วนะ นอนเถอะๆง่วง แหะๆ"สิ้นเสียงร่างสูงก็หลับด้วยความเร็วสูงโดยที่ร่างเล็กยังไม่ทันตั้งตัว

"เจ้าบ้านี่...ละเมอเปล่าเนี่ย"ร็อคซัสก็ค่อยๆมุดตัวลงไป(นั่ง)นอนกับแอ็กเซล...

       'วาเลนไทน์...นายก็ยังไม่กินชอคโคแลตของฉันเลย'....ร็อคซัสหันไปมองอีกฝ่ายที่
หลับสนิทลง...แม้นจะมืดจนมองไม่ค่อยเห็นแต่ก็ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกดีที่ได้อยู่ด้วยในวันนี้...

"ฝันดีนะ...แอ็กเซล"

       ร่างเล็กหลับลงอย่างช้าๆ โดยไม่รู้เลยว่าชอคโคแลตของตนนั้น...เละเต็มปากของร่างสูง
ไปหมด....คงรีบกินไม่ให้อีกฝ่ายรู้ล่ะมั้ง....

Fin.
------------------------------------------------------------------------------------
เฮ้อ...ดองไปนานนะเรา ฮะๆๆ ขอโทษด้วยนะคะๆๆๆ...
แหะๆพอสอบเสร็จสิ้นหมดแล้วงานนี้ว่างแล้วๆๆ ฮะๆๆๆๆ(ดีใจมากๆๆ)
อย่างไงตอนนี้ก็จะกลับมาเล่นตามปกติแล้วกันนะคะ...
บางบล็อคก็อัพกันเร็วเหลือเกินตามไม่ทัน ฮะๆ ขอบคุณนะงับที่ติดตามชม
(หรือไม่มี ฮะๆ)

งั้นขอให้ทุกคนโชคดีนะคะ จะสอบก็สอบให้ได้ สอบแล้วก็ขอให้คะแนนดีๆ
(รู้สึกอยากให้ตัวเองเป็นแบบนี้บ้าง แหะๆ)
thuy XIII