fic KH:oh my god 7 [จบแล้วววว~~]
axle & roxas or roxas & axle

**ตอนที่แล้ว**

กึก!...แอ็กเซล(ในร่างร็อคซัส)ออกมาสู่โลกฝ่ายนอกเสียที  มองไปยังสถานที่ที่ดูเหมือน
คุ้นเคย....สถานที่แรกที่เคยพบเจอกัน....

"เหอะ ยังเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน"แอ็กเซลยิ้มที่มุมปากมองไปยังเมืองเล็กแห่งนี้ที่เค้ายืนอยู่...
เมืองที่พบหมอนั้น และเมืองที่อาจจะทำให้ฉันลาจากกับหมอนั้น...

    แอ็กเซลมองไปยังบรรยากาศรอบๆเมืองที่นี้ 'เมืองทไวท์ไลซ์ทาวน์' ที่ที่
ร็อคซัสควรอยู่อย่างสงบสุข...เอ่อ...แต่คนที่พาไปองค์กรมันก็คอฉันนี่น่า...อืม ฉันกำลังลืม
งานที่จะทำ ฮะๆๆแย่จังเลยนะเนี่ย...

"ป้า!!เอาไอติมสามไม้"แอ็กเซลยืมกอดอกกระดิกนิ้วไปมา...

    คิดๆแล้ว...ถ้าฉันไม่ได้พาร็อคซัสไปจากเมืองนี่ ร็อคซัสคงจะมีเพื่อนเล่น ทำให้
ร็อคซัสสนุก...อาจจะมีความสุขเลยก็ได้...ไม่ๆสิๆ พวกเราเป็นโนบอดี้ต่างหากจะมีความรู้สึก
ได้ไง เฮ้อๆ...แต่ทำไมนายถึงเหมือนกับมีความรู้สึกอย่างกับมนุษย์เลยนะ...ร็อคซัส...

"นี่จ๊ะพ่อหมอ"ป้าขายไอศกรีมยื่นให้คนสั่ง แต่คนสั่งกับมีท่าทีที่เหม่อลอยจนทำเอาป้าตน
ขายอมยิ้มน้อยๆ แล้วเรียกอีกรอบ

"เดี๋ยวไอติมก็ละลายซะหมดหรอกจ๊ะ"

"เอ้อ!คับๆ - - ขอบคุณ"แอ็กเซลยิ้มๆแก้เกอร์แล้วหยิบเงินให้ป้าขายไอติมแล้วก็หายวับ
กลับไปที่องค์กร....

"แม่ค่ะนั้นใครหรอๆไม่เคยเห็นหน้าเลย?"เด็กหญิงคนหนึ่งถาม

"นั้นสินะโอเล็ท"คนขายไอติมหันมายิ้ม..

(ปล.ให้เป็นแม่อาเจ๊ เพราะเห็นโอเล็ทเอาไอติมมาแจก 5555)

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
**ตกดึก**เวลาราวๆเที่ยงคืน ก็มีเด็กน้อยคนหนึ่งบุกไปที่สวนดอกไม้..แม้มืดจนมองไม่เห็น
หน้าแต่เจ้าตูบตัวนี้ก็จำกลิ่นได้ ว่ามันเป็นกลิ่นที่แรงที่สุดเท่าที่จะเคยดมมา

"อ๊ะจ๊ากๆๆๆๆๆๆ"แอ็กเซลเด็ดดอกไม้ที่ขอกับมาลูเซียไว้คราวก่อนอย่างเชี่ยวชาญ..(ขโมยหรอ?)

"เฮ้อ..เท่านี้ก็คง'เรียบร้อย'เอาไปผสมได้แล้วล่ะมั้ง"แอ็กเซลปาดเหงื่อทิ้ง พลางหยิบๆ
ดอกไม้ลวกๆวิ่งแจ้นเข้าครัว...

"เรียบร้อยหรอ...หึหึ"มาลูเซียฉีกยิ้ม

    ซวยแล้วไง...คนสวนหน้าเลือดมาเจอจนได้....

"อ่า - - มาลูเซียตื่นเช้าจังเลยนะฟ้ายังไม่สว่างเลย ฮะๆ"แอ็กเซลพูดแก้เกอร์

"งั้นหรออออ สงสัยตื่นเพราะขโมยคนนึงน่ะแหละ"

"เอ่อ...."

"ตาย!!!!"มาลูเซียหยิบเคียวกระโจนใส่แอ็กเซล(ในร่างร็อคซัส)...คิดสภาพแล้ว...เหอะๆ

แอ็กเซลวิงสุดชีวิตพลางวิ่งแอบๆไปหลบในสวนดอกไม้อันงดงามของมาลูเซีย โดยคิด
ไว้ว่ามาลูเซียคงไม่กล้าตัดดอกไม้ทั้งหลายนี่ที่ดูแลมาทุกๆวันทิ้งเพราะคนขโมยเพียงไม่
กี่ดอก...'แผนดีเป็นบ้าเลย ฮะๆ'แอ็กเซลคิดแล้วนั่งหมอบลง...

ฉับ! ดอกไม้ที่แผ่กิ่งก้านสาขาได้ถูกตัดกระจายในพริบตาเดียว...เชื่อเลย คนก็หาเจอในพริบตา
เดียวเช่นกัน...

"แอ็กเซลเอาตังค์มาาาา..า!!"มาลูเซียกระโดดเลยหัวแอ็กเซลไป ในขณะนั้นก็คงเป็นใบหน้า
ที่แย่ที่สุดของร็อคซัสเลยที่เดียวที่กำลังยิ้มแบบใบหน้าซีดเผือกเหลือบมองไปยังที่สูง...
คิดว่าความตายอยู่ร่ำไร...

"ทำอะไรกันน่ะ?"เสียงหนึ่งดูเยือกเย็นทักขึ้น พร้อมๆกับแสงตะเกียงดวงน้อยๆที่ทำให้พอ
จะเห็นใบหน้าคนที่ถืออยู่ มาลูเซียหยุดซะงักแลหันไปมองกับบุคคลมาใหม่...

"แอ็กเซล?"มาลูเซียมองแปลกๆ...

"ร็อค - - เอ๊ย!แอ็กเซลนายมาทันเวลานะ"แอ็กเซลฉีกยิ้มน้อยๆ

"อ้าว...ร็อคซัสเองหรอกหรอที่มาเอาดอกไม้...ไอเราก็นึกว่าแอ็กเซลมาขโมยดอกไม้อีกแล้ว"
มาลูเซียทำสีหน้าแบบตกใจ...เมื่อกี้มันท่าทีแบบแอ็กเซลชัดๆเลย

"แล้วนายล่ะทำแบบนี้ทำไม"ร็อคซัสหันไปถามคนที่อาศัยร่างตัวเองอยู่..

"เอ่อ...(เอาไงดีเนี่ย)ก็...เห็นนายไม่สบายเลยจะเอาดอกไม้ไปเยี่ยม...เท่านั้นแหละ แหะๆ อ่ะให้"
แอ็กเซลเดินไปหาอีกฝ่ายโดยยื่นดอกไม้ในกำมือไปให้คนป่วย(?)

"อืม งั้นหรอขอบใจนะ"ร็อคซัสดมกลิ่มสักพัก..ทำเอาแอ็กเซลช๊อก...ดอกไม้นั้นมัน...

"เอ่อ!งั้นขอกลับห้องก่อนนะ แหะๆ"แอ็กเซลดันหลังร็อคซัสหนีจากความงุนงง
ของมาลูเซียได้สนิท...

    มาลูเซียมองภาพที่แปลกใหม่ที่ร็อคซัสกำลังดันหลังแอ็กเซลแล้ว ดูชวนอบอุ่น
ใจเหลือเกิน...มาลูเซียยอมให้อภัยง่ายๆแล้วหันกลับมายังสวยอัน..สวย..งาม(?)

"สวนของฉันนนนนนนนนนนนนน!!!"...ที่ทำไปเมื่อกี้คงไม่รู้ตัวสินะ แหะๆ...

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

"แอ็กเซลทำไมหัวฉันมันมึนๆหว่า.."ร็อคซัสที่โดนดันหลังชักร่างกายเดินโซเซ

"เอ่อ...นายคงยังเป็นไข้อยู่ล่ะมั้ง แหะๆ(จะบอกดีไหมเนี่ย เรื่องดอกไม้..)"แอ็กเซลอาศัย
ร่างเล็กหลบเมื่อร่างสูงหันมามองตาขว้าง

"นาย - - ทำอะไรฉันเปล่าเนี่ย"

"เปล๊าน้าาาา"แอ็กเซลฉีกยิ้ม...หันมองทางเดิน พอรู้ตัวอีกทีก็ถึงห้องของตัวเองซะแล้ว
ร็อคซัสเดินเซๆไปเปิดห้องแล้วรีบเดินไปยังเตียงเพื่อโน้มตัวนอน...

"นอนง่วง?"

"ไม่ง่วงก็บ้าแล้ว - - ฮ้าวว...งั้นราตรีสวัสดิ์นะแอ็กเซล มันเมื่อยๆตาจังเลย..."

"ราตรีสวัสดิ์"

    เออ..เพราะว่าฉันคิดว่า - - ถ้าแค่ดมนิดเดียวคงไม่เป็นไร แต่ว่าไม่นึกเลยว่า
...มันจะทำให้ร็อคซัสหลับมานานถึงสามวันแล้ว...ฉันก็ผสมยาเสร็จเรียบร้อย...เหลือเพียง
แค่ให้หมอนั้น เจ้าโซระชิมก็พอ...

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

    เอาล่ะหนุ่มน้อย กัดสักทีเถอะน้าาาาาาาาาา...แอ็กเซลเริ่มเหงื่อตก เมื่อตื่นเต้น
กับการลุ้นว่าโซระจะกัดไอศกรีมที่ตนเอามาหรือเปล่า...มันชวนตื่นเต้นยิ่งกว่าชิงเงินมูลค่า
หลายพันอยู่...

"โซระนายอย่าไปกินเลยนะ"โดนัลล์มองหลี่ตามาที่แอ็กเซลในร่างร็อคซัสที่อายุไล่เลี่ยกับโซระ

"ตะ - - แต่ว่าร็อคซัสเค้าอุสาห์ให้มาเลยนะ"โซระหันมามองพวกพ้องแล้วยิ้มๆ
"แหะๆรับรองฉันไม่ตายง่ายๆหรอกน้า"

"โดนัลล์ก็ปล่อยโซระไปหน่อยเถอะน้า...อุส่าห์ได้เจอเพื่อนใหม่ทั้งที"
กู๊ฟฟี้เดินไปลูบหัวเจ้าตัวโวยวายเล่น (!!?)

"ชิ! ทำตัวเป็นผู้ใหญ่กว่าฉันทุกทีเลยนะ"โดนัลล์กอดอกแบบอารมณ์ไม่ค่อยดี...

"งั้นกินแล้วนะครับ~~"โซระหันมามองยิ้มๆพลางเลียไปครั้งนึง...

โซระเริ่มอยู่เซๆ...ใบหน้าออกสีแดงเรื่อๆเหมือนคนเป็นไข้ สหายอีกสองตัวรีบตรงเข้ามาหา
...รับร่างที่โซเซให้นอนลง...พลางคว้าอาวุธขึ้นมาทันที

"นายใส่อะไรในไอติมโซระน่ะ"โดนัลล์ถือคถาเตรียมรับมือ...

"ฉันบอกไม่ได้หรอกมันคืองาน...ตอนนี้เหลือแค่ว่านายจะอยู่ดูแลโซระ หรือหลับไปพร้อมๆ
กับเค้าล่ะ"แล้วแอ็กเซลก็หายไปด้วยมิติอย่างรวดเร็ว...

"เอ่อ...โดนัลล์ฉันขอโทษที่ประมาณไปหน่อย"กู๊ฟฟี้รู้สึกกระวนกระวายใจแต่ก็ไม่ได้แสดง
อะไรออกมา

"โถ่โว๊ย!!น่าเจ็บใจนัก!!!!"

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
**2 day ago**

"เฮ้อ...งานก็เสร็จเรียบร้อยแล้ว ไข้ก็ลดเรื่อยๆจนหายดีแล้วแล้ว แต่ไหงนายยังไม่ตื่นสักทีล่ะเนี่ย"
แอ็กเซลมองไปยังร่างสูงที่นอนหลับไม่รู้เรื่องอะไรสักอย่าง...เวลาตัวเองไม่สบายไม่สามารถมอง
เห็นสภาพตัวเองได้ชัดเจนเท่าขนาดนี้มาก่อนเลย...

"อืม..."เสียงออกงัวเงียที่ออกมาจากปากคนที่หลับมาหลายวัน ทำเอาคนเฝ้าดีใจจนหน้าระรื่น
รีบมองหากะละมังใบโต ผ้าอีกผืนไป ล้างแล้วเติบน้ำใหม่จนเสร็จสับ(ทำจนติดนิสัย)...แล้วก็
รอเวลาที่จะตื่น...ขึ้นมา

....เงียบ....

"เฮ๊ย!!ร็อคซัสตื่นสักทีสิโว๊ยยยย คิดถึงแกจะแย่อยู่แล้วเนี่ย!!!"แอ็กเซลเอาผ้าชุบน้ำไปแปะ
หน้าคนหลับแล้วก็นอนเฝ้าแบบอย่างเดิม...

    อึดอัด...

"หายใจไม่ออก.."ร็อคซัสพึมพำออกมาแต่ก็ยังหลับอยู่ดี...

"ครับๆเอาผ้าออกให้ก็ได้..อะไรเนี่ยบ่นทั้งทีๆยังไม่ตื่นแปลกจังเลยนะนายเนี่ย"แอ็กเซล
หยิบผ้ามาพาดที่กะละมังแล้วลูบหัวแรงๆกับคนหลับไปทีนึง...

"เดี๋ยวเอาน้ำแข็งมาใส่ด้วยดีกว่า"แอ็กเซลเดินออกไปยังนอกห้องพร้อมกะละมังในอ้อม
แข็งเล็กๆที่ดูน่าเอ็นดู...

ประตูห้องที่แอ็กเซลเดินห่างมาเรื่อยๆ...ทำให้คิดอะไรออกบางอย่าง...

"เฮ้ย!!ร็อคซัสมันหายดีแล้วนี่น่า แล้วเราจะไปเปลี่ยนน้ำแล้วเพิ่มน้ำแข็งอีกทำไมเนี่ย
เหอะๆไม่ไหวเลยนะเรา"

"โวยวายอะไรแต่เช้าเนี่ยแอ็กเซล"ดีมิกซ์หันมาหัวเราะกับเพื่อนซี้ในร่างจิ๋ว

"เอ่อ - - ก็แค่เหมือนร็อคซัสจะตื่นแล้วก็เลยอารมณ์ดี แหะๆ"แอ็กเซลยิ้มบางๆ..ดีมิกซ์มอง
แล้วยังตกใจร็อคซัสยิ้มบางๆน่ารัก(ชิบ)!

"ฉันไปก่อนดีกว่าไม่อยากทิ้งร็อคซัสอยู่คนเดียว"

"อ่าครับ~~ดูแลกันดีๆล่ะ"

"อะไรใครดูแล?"ซิกบาร์เดินจิบกาแฟมาแต่ไกล

"เอ้อ!คุณซิกบาร์มาพอดีเลย หัวหน้ามางานเรียกพวกเราสองคนอ่ะ"

"ห๊าา!"

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

เอี๊ยด..แอ็กเซลแง้มประตูดูสถานการณ์...

    หนุ่มร่างสูงกำลังจะออกกำลังกาย(ยามเช้า?)...จะแอบไปทำให้ตกใจดีกว่า..

ป๊าบ!!!!(เสียงสุดสยอง)แขนของเอ็กเซล(ที่ร็อคซัสอยู่ในร่าง)สะบัดไปฟาดหน้า
คนที่กำลังจะเดินเข้ามาหา แต่เจ้าตัวดันไม่ยักรู้สึกรู้สาอะไร

    โอ๊ย...ทำไมปกติเราไม่แรงเยอะแบบนี้ล่ะเนี่ย...

----------------------------------------

"ขอบใจ....สำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง"เจ้าตัวพูดไม่ยักจะเสร็จก็หันหลังวิ่งแจ้นหนี
ออกไปนอกหน้าห้องทันที....เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายเห็นใบหน้าที่แดงก่ำของตน....

"เหอะๆ สงสัยฉันจะชอบร่างตัวเองซะแล้วสิ"แอ็กเซลจับแก้มที่โดยหอมแก้มเบาๆ

(ย้อนให้ดูเพื่อจำไม่ได้ แหะๆ)
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

    เอ๊ะ...อ้าว หนีไปเฉยเลย แหะๆน่ารักเป็นบ้าเลย เจ้าหมอนั้น...

"ร็อคซัส"แอ็กเซลเปิดประตูมาจับแขนร็อคซัสที่ยืนพิงกำแพงหน้าห้อง

"เอ๊ะ...หืม - - มีอะไร"ร็อคซัสยังคงก้มหน้าหลบอาการอายไว้อยู่...

    แอ็กเซลมองอีกฝ่ายที่ค่อยๆเงยหน้าขึ้นมา ใบหน้าสีแดงเรื่อแบบที่
ไม่ควรเห็น...เห็นแล้วน่าอายแทนที่สุด...

"นายเป็นอะไรน่ะแอ็กเซล - - นายหน้าแดง?"ร็อคซัสๆแตะๆแก้มของร่างตัวเอง

"เฮ้ย!!(อย่าจับนะโว๊ยยย)...เปล่า!!"

"แหะๆงั้นหรอนึกว่านายไม่สบายอีกคน"ร็อคซัสวางท่าพลางเสยผมที่ตั้งอยู่แล้ว...
แล้วหันมายิ้มแก้เกอร์ให้อีกฝ่าย

    โอ้....พระเจ้า....ทำไมต้องสร้างคนแบบนี้ขึ้นมาด้วย....แบบนี้เพราะก็เหมือน
คนบาปถ้าแอบทำไม่ดีกับเค้าไป(ทำไมมันส่อๆ)...แต่เค้าก็น่ารักเกินไปแล้ว....

"เฮ๊ยๆแอบจู๋จี๋อะไรกันตรงนี้"ซิกบาร์มาคราวนี้งานหนักสุดๆเท่าที่เคยทำมา..แบกของ...

"ซิกบาร์นายยกอะไรอยู่น่ะ"แอ็กเซลมองไปยังสิ่งที่ซิกบาร์ยกอยู่...ดินปั้นสีขาวใหญ่
มองใกล้ๆยังแทบไม่เห็นซิกบาร์ แล้วถ้าไกลๆคงตกใจ..เมื่อ...กล้าม?...เอ๊ะ...แขนหรอเนี่ย!!!

"อ๋อหัวหน้าสั่งรูปปั้นตัวเองขนาดใหญ่โคตรมาน่ะดูดิ แต่แขนยังใหญ่ขนาดนี้แล้วตัว
จะเท่าไร"ว่าแล้วซิกบาร์ก็เดินแบกไปต่อ

"ฮะๆตาแก่ทำตัวเหมือนคนก่อสร้างเลย 555"แอ็กเซลเผลอหยุดปากมาโดนไม่ตั้งใจ...

"อารายน้าาาาาาา!!!"ซิกบาร์หันกลับมาทางเดิม...

"ว๊ากกกกก ไม่ใช่นะๆๆฉันก็แค่พูดเล่นน้าๆๆ แหะๆ"

"งั้นก็พูดเล่นต่อปายยยยยยยยยยยย"พูดอย่างเดียวไม่พอ...ยังปาแขนกล้ามๆตามมาด้วย...

    โอ้!!พระเจ้า ฉันจะได้เกิดใหม่แล้ว!!! ขอหลับตาก็แล้วกัน!!!

พลาวววว.. กิ๊ง!! ตอนนี้หูของฉันมันก็คงไดรับแค่เสียงก่อนความตายล่ะนะ...

    อารายกันไม่เห็นจะเจ็บตรงไหนเลย หรือว่าตายไปแล้วมันจะไม่เจ็บอะไร
เลยกันแน่...แปลกจัง... เปลือกตาแอ็กเซลๆค่อยลืมๆขึ้น...ฝุ่นขึ้นมาตลบอบอวน จนค่อยๆ
เผยเห็นคนที่อยู่เบื้องหน้าของเค้า...อ้าวเอ๊ะใครกันนะ ผมแดงๆตั้งๆแบบนี้...ทำไมมันคุ้นๆจัง
...เอ่อ...อืม...เอ๊ย!!!ร็อคซัสอยู่ในร่างฉันนี่!!!

"มัวหลับตาทำบ้าอะไรอยู่เนี่ย"ร็อคซัสเรียกอาวุธประจำตัวของตัวเองออกมาได้เฉยเลย...
คีย์เบลดคู่ที่ใช่ทำงานเป็นคู่หูแอ็กเซลเสมอ...แต่บัดนี้มันกำลังปกป้องคู่หูอยู่...

"ร็อคซัสคะ - - คีย์เบลดมาได้ไงอ่ะ"แอ็กเซลมองภาพดีๆแล้วถ้าร็อคซัสไม่มีคีย์เบลด
พวกเราก็คงโดนหมัดกล้ามของรูปปั้นหัวหน้าฆ่าที่นี้แล้วล่ะ...

"อย่ามัวเฉยสิแอ็กเซลฉันเริ่มจะรับแรงพุ่งมันไม่ไหวแล้วนะ"ร็อคซัสที่คงพุ่งตัวเองมา
ขวางแบบไม่คิดชีวิตคงทำให้พลังตื่นขึ้น...แล้วนี่ฉันกับต้องให้ร็อคซัสมาปกป้องเนี่ยนะ
...หึ ฉันนี่มัน...

"ร็อคซัสสสสสสส ฉันมาช่วยแล้ว อ๊ะจ๊ากกกกกกก อาวุธคู่ใจจนออกมา!!!!"มือทั้งสองข้าง
ของแอ็กเซลเริ่มมีแสงอยู่รอบๆ...และแล้วแอ็กเซลก็คงได้โชว์เท่ห์แล้ว

"อะไรน่ะ!!แอ็กเซลนายใช้อาวุธของร็อคซัสได้ไงกัน"ซิกบาร์ทำหน้าตกใจ

"อ่อย...ตกใจจนไม่ได้เรียกอาวุธเลย"แอ็กเซลพูดเสียงหง่อยๆแล้วลุกขึ้นไปช่วยร็อคซัสดัน
แขนรูปปั้นที่ตอนนี้ยังพุ่งมาใส่ตัวพวกเค้าอยู่...

"ย๊ากกกกกกกก"แอ็กเซลใส่ร่างน้อยไปดัน..

"แอ็กเซลนั้นมันร่างฉันนะ...อ่ะ....ฮะๆๆๆๆ จั๊กกระจี๋นะเว๊ย"ร็อคซัสหันไปมองคนข้างๆที่
เอาผมสีทองชี้ตั้งขึ้นเป็นสง่า...ดันทำให้เจ้าของผมหัวเราะเพราะผมนั้นมันถูไปถูมาแถวๆ
ซอกคอ...ปกติก็ไม่น่าจะถึงแต่นี้กำลังใช้คีย์เบลดกันอยู่เลยต้องย่อให้ร่างสูงมีเจอปัญหาแบบนั้น...

"อ้าวเฮ้ย!!มาขำอะไรตอนนี้...เอ๊ย!!ซวยแล้ว"ร็อคซัสแรงอ่อนลงไปจากเดิมเรื่อยๆ
...และแอ็กเซล...ก็ลื่นขาร็อคซัสที่เซไปมาอีกอีก...

เปรี๊ยง!! พรืด!! โป๊ก!!! ป๊าบ!! ตึง!! *เซ็นเซอร์ฉาก 555 ฉากนี้อธิบายไม่ไหว 555*

"อ้าวเฮ้ย...ควันโขมงเลย เฮ้ย!!!ลืมไปเลยนั้นมันรูปปั้นหัวหน้านี่!!!"ซิกบาร์วิ่งไปหาส่วนหนึ่ง
ของรูปปั้นที่เคยแบกไว้

    สภาพที่ซิกบาร์เห็นตอนนี้ก็คงรับไม่ค่อยไหวเหมือนกัน เจ้าสองคนเมื่อกี้หัว
ขาวจั๊วะ นอนตาลายกันแบบเละเทะเสื้อขององค์ที่เคยดำขลับตอนนี้ก็กลายเป็นลายๆขาวดำ
ไปทั่ว...ส่วนรูปปั้นก็มือหายไปเหลือแต่กล้ามอันน่าแกงขาม...

"คราวนี้มันตกงานจริงๆแล้วล่ะ เหอะๆ"ซิกบาร์หัวเราะแบบกระตุกมุมปากนิดๆ

"ซิกบาร์เกิดอะไรขึ้นนะ!!? เสียงดังวุ่ยวายเลย"ดีมิกซ์แบกอีกส่วนนึงเข้ามาหยุดซะงักกับ
ภาพที่เห็น

"งานใหญ่แล้วล่ะ..."

"ก็คงงั้นล่ะนะ แหะๆ"ว่าแล้วดีมิกซ์ก็เดินหนี...ทิ้งให้ซิกบาร์รับภาระอันใหญ่หลวง...

"จะ - - เจ็บ..อ่อย"ร็อคซัสจับหัวตัวเองแล้วลูบๆไปมา..หัวที่ตั้งๆ..แต่ก็กลับนิ่มๆแบบนี้..
ร่างเตี้ยๆเอ๊ยๆเล็กๆ..เฮ้ย!!!...นี่มัน

"แอ็กเซล!!"ร็อคซัสหันขวับไปเรียกอีกฝ่ายที่ยังเบอๆอยู่ "แอ็กเซลฉันกลับเป็นปกติแล้ว!!!"

"ห๋า?"ซิกบาร์งง

"แอ็กเซลตื่นสิโว๊ย!!!"...ร็อคซัสเอาหัวกระแทกกับหัวอีกฝ่าย..

โป๊ก!!...ลับลองถ้ามันไม่ใช่ตอนจบพวกเค้าคงสลับร่างกันอีกแล้ว...

"โอ๊ยๆเจ็บนะเนี่ย"แอ็กเซลลูบหัวตัวเองบ้าง...อ้าว...หัวฉัน....หัวฉ๊านนนนน!!!กลับมาแล้ว

"กลับร่างแล้ว!!! เย้ๆๆๆๆๆๆ"แอ็กเซลกับร็อคซัสกระโดดดีใจออกนอกหน้า...แต่ลืมใครไป
อีกหรือเปล่า

"เฮ้ยๆพวกนายพูดอะไรกันน่ะไม่เห็นเข้าใจเลย"ซิกบาร์ยิงคำถามเล่นเอาตอบไม่ออกกันสองคน

"แหะๆใครจะตอบให้โง่..*แบ*"ว่าแล้วแอ็กเซลก็พาร็อคซัสวิ่งหนี

"เฮ้ย!!ไอ้พวกบ้านี้...ว๊ากกกลืมงานๆๆ"ซิกบาร์จำใจกลับมาเก็บกวาดของ...

"ร็อคซัสในที่สุดพวกเราก็หลับร่างเดิมกันแล้ว ดีใจไปเลยไหม"แอ็กเซลยังคงวิ่งจูงมือ
ร็อคซัสอยู่

"อืมๆ...แต่ว่า พวกเราต้องไปอาบน้ำแล้วนะสกปรกไปหมดเลย"ร็อคซัสมองสภาพเสื้อผ้า
ของตนเอง

"จะอาบด้วยกันไหมล่ะ"

"เจ้าบ้า!!"ร่างเล็กใบหน้าขึ้นสีเรื่อๆสักพักก่อนจะแอบดึงเสื้อฮูทแอ็กเซลเป็นจังหวะ

"หืม?"ร็อคซัสขวักมือให้ก้มหน้าลงมา..ทำให้ต้องหยุดฝีเท้าไว้เพียงเท่านี้..

    เอ๊ะ...จะหอมแก้มอีกหรอ ว๊ากกกก ร็อคซัสนายน่าจะหายไข้แล้วนี่

"นี่ขอตอบแทนที่ดูแลฉัน"ร็อคซัสล้วงของในกระเป๋าแล้วแบมือให้แอ็กเซลดู...

    ลูกอม เหอะๆ...ความคิดน่ารักเป็นบ้าเลย...

"งั้นฉันตอบแทนค่าลูกอมนี่ล่ะกันนะ"ว่าแล้วร่างสูงก็ก้มหน้ามาหอมเจ้าตัวเล็กอีกสักครั้ง
ก่อนจะคว้าลูกอมในมือร็อคซัส แล้ววิ่งแจ้น ไปเลย ทิ้งไว้แต่เพียงใบหน้าที่ยังแดงของ
ร็อคซัสเท่านั้น...

    อย่าให้ฉันกล้าทำนายคืนนะ...

Fin.
----------------------------------------------------------------
ว๊ากกกกกก จบสักที ฟู่~~ทำเอามึนๆกันไปได้เลยนะ แหะๆตอนนี้แต่งยาวหน่อย
เพราะโทษฐานที่ดองไปนาน ฮะๆ...เตยก็ดีใจจังเลยที่เรื่องที่แสนธรรมดาของเตยจะมีคน
ติดตามด้วย ฮะๆๆๆ เอาเป็นว่า

ขอบคุณทุกกำลังใจมากๆเลยนะค้าาาาาาาาาา
เพราะมีทุกๆคนถึงแต่งได้ขนาดนี้ เฮ้อ...แต่มันก็ยากเอาการอยู่ แหะๆ...ต่อไปนี่ก็คงได้เวลา
อัพบล็อคแล้ว!!!เย้ๆ555...เอ่อๆจริงด้วยไปรับผลมา เย้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆไม่ตกเลย แอบดีใจ 555
 ปกติไม่ตกก็จริงแต่คะแนนก็ไม่เยอะขนาดนี้ แหะๆ...เอาเป็นว่าทุกคนคงจะอ่านกันมาเมื่อยๆตา
(หรือเปล่า?)เตยก็อยากให้พักกันหน่อยนะงับ...เอ่อจริงด้วยที่ติดค้างกันว่าเตยเป็นคนไหน...

เฉลยนะค้าาา - เตยคือคนซ้าย (กลับไปที่เอนทรี่เก่าที่นี้งับ)

แหะๆอย่าตกใจล่ะเขิน 555แบบว่าไม่เคยลงรูปตัวเองให้ใครเห็นเลย ฮะๆอ่า...อืม...ไงดีหว่า
555ยังไม่อยากพิมพ์เรื่องนี้จบเท่าไรเลย แหะๆ...โอเค มาเสริมตอนท้ายนิดๆสนใจอ่านไหม
cเอ๋ย..555

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
**เสริมนิดๆ**

"โดนัลล์แล้วจะทำไงต่อดีล่ะ"กู๊ฟฟี้หันมาทัก

"ว๊ากกกกกก พาไปหายัยนามิเนะแม่งเลย!!(ตัดบทเอง 555)"

*ไปถึง*

"พวกเธอก็เข้าไปด้วยสิ"นามิเนะชี้แคปซูลอันต่อๆไป

"ห๊าาาา"ทั้งสองตัวก็คงต้องทำตาม...

------------------------------------------------------------

"ดีมิกซ์...ฮือ...ช่วยด้วยโดนทำความสะอาดหนึ่งอาทิตย์"ซิกบาร์ทำหน้าเศร้ากับการถูพื้น

"ผมไม่ว่างอ่ะครับ~"ดีมิกซ์ทักกลับ

"ใจร้ายจังนะ...เอ่อจริงสิเจ้าสองคนนั้นฝากไว้ก่อนเถอะ แถมยังพูดอะไรๆกลับร่างเดิมแล้ว"

"หืม?...จริงหรอเนี่ย หึหึ"

"นายคิดอะไรอยู่เปล่าเนี่ย"

"แหะๆเปล่าครับๆ"

    หมดสนุกเลยเรา แหะๆ...แต่ก็ดีแล้วล่ะนะ...

จบเถอะ..555

edit @ 14 Oct 2008 21:09:05 by Thuy XIII

edit @ 15 Oct 2008 12:28:27 by Thuy XIII