มาแล้ว~~คิดถึงกันไหมเอ๋ย!?(ทุกคน//ไม่ๆๆๆๆ...)
เปิดเทอมเสียแล้ว....ถึงจะดูเหมือนไม่เปิดเทอมก็เถอะช่วงที่
หยุดไป(ดองบล็อด)ก็วันๆเอาแต่....เล่นเกม....ขอโทษด้วยนะคะ
แหะๆๆบังเอิญกำลังติด บาสก็ไปเล่นบ่อยๆเลยไม่ค่อยมีเวลาด้วย
บล็อคก็เลยเผลอปล่อยว่างไว้....ถึงจะคิดเรื่องได้ก็เถอะ...แต่เวลาจะ
พิมพ์ก็ไม่ค่อยจะมีอารมณ์ แหะๆ วันที่มีอารมณ์ได้ถือว่าดีใจมากๆ
เลย(เพราะไม่มีใครอยู่บ้านเลย ฮะๆ)เงียบสงบ แหะๆ....
เอาเป็นว่าเดี๋ยวเตยจะไปตามดูบล็อคล่ะกันนะงับ ต้องขออภัยจริงๆ
(ปล.มาถึงโดนแท๊กเลยเรา ฮะๆๆๆโดนใจมากเลยคุณโอม แหะๆๆ)
เอาล่ะงับ พูดมากอักแล้ว แหะๆ....มาอ่านฟิคต่อกันเถอะ
----------------------------------------------------------------
fic KH:oh my god 6 (ในช่วงที่หลับใหล 2)
axle & roxas or roxas & axle
**ตอนที่แล้ว**
ซวยแล้วๆ ก็มัวแต่ไปหาของจนลืมไปว่าร็อคซัสป่วยหนัก
...เฮ้อเรานี่แย่จัง
แอ็กเซลเร่งฝีเท้าไปที่ห้องนอนของตนที่ให้ร็อคซัสนอนพักไข้อยู่ที่นั้น
"เฮ้ย....ชักช้า"ร็อคซัสที่ใบหน้าเป็นไปด้วยสีเรื่อๆบ่อคำแปลกๆออกมา
ทำเอาคนที่พึ่งเข้าไปแอบปิดประตูพร้อมกับมองป้ายชื่อหน้าห้องใหม่....
"ร็อคซัส?"แอ็กเซลเปิดมาทักอีกรอบเพื่อความแน่ใจ
"เออสิ!"
"เออๆ อย่าเฉยๆมาเช็ดตัวดิ ร้อนๆๆๆ"ว่าแล้วเจ้าตัวก็ถอดเสื้อทันที
นี่ตูทำอะไรร็อคซัสให้ผิดปกติขนาดนี้เนี่ย แอ็กเซลถึงขนาด
อึ้งอยู่หน้าประตูเฮ้ย....ร่างตู!....สงสัยจะเป็นหนักนะเนี่ย (น่าเป็นห่วง(ร่างตัวเอง))
แอ็กเซลด้วยความยังอึ้งๆอยู่ก็รีบตรงไปหาคนไข้(ที่เหมือนจะไม่ใช่)
แอ็กเซลมองไปที่มือของตัวเองผ้าที่ผ่านการใช้(ของตัวเอง ฮะๆ)แล้วก็
กะละมังอลูมิเนียมจากห้องครัว แล้วนี่อะไรอีก น้ำดำๆนี่มันอะไรกัน!
(น้ำเน่าๆของดีมิกซ์ - -)....อีกอย่างปรอทวัดไข้ก็ลืม โอ๊ยๆๆๆงานยุ่งเยิง
......เอาไงเอากัน(ว่ะ!)....เอาน้ำเน่าๆเนี่ยแหละอาจจะดีขึ้น(ความคิดตื้นจริง)
"นั้นน้ำอะไรน่ะ อย่าคิดว่าฉันไม่รู้....ฮุย!"ร็อคซัสคว้ากะละมังใบโตไปจาก
มือแอ็กเซลทำให้น้ำกระเซนออกมาหน่อยๆ แต่คนที่ได้ชื่อว่าคนป่วยก็ดัน
ไปเปลี่ยนน้ำอะไรเองเสร็จสับ
"เอ้า!....ตานายทำงานแล้ว"ร็อคซัสยื่นกะละมังใส่น้ำสะอาดมาเต็มเปรี่ยม
"นี่นายป่วยอยู่ใช่ไหมเนี่ย"แอ็กเซลรับกะละมังมาพลางกับใช้มือที่ว่างอีก
ข้างไปอุงหน้าผากอีกฝ่าย
ร้อน!!!!!.....
"เฮ้ยๆ หลอกแต๊ะอั๋งคนป่วยหรือไง"เจ้าคนที่หน้าสีเรื่อๆจากไข้หวัดแต่
ไหงนิสัยถึงต่างจากเดิมสุดขั่วแบบนี้....
"เปล่าๆ เอาๆนั่งซะจะได้เช็ดๆให้จบเรื่อง"แอ็กเซลจุ่มผ้าลงกะละมัง
พลางเช็ดตัวอีกฝ่าย....
อืม.....ลองคิดถึงหน้าตอนมันหน้าแดงๆแบบป่วยไข้ขึ้น
มันก็น่ารักดีนะ....แต่ไหงพอฉันต้องมาเช็ดตัวของร่างตัวเองแล้ว รู้สึกอายๆ
อย่างไงไม่รู้สินะ....เฮ้อ....แล้วงานของเราจะทำไงต่ออีกล่ะเนี่ย....
"แอ็กเซล~ทำไมนายเช็ดตัวฉันแล้วมองไปทางอื่นล่ะ"ร็อคซัสพูด
ด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยพอใจกับคนอีกฝ่ายที่เช็ดตัวไม่ทั่วถึง
"จะเช็ดเองไหม เหอะๆ"
".............."
"นี่นายพูดกับคนป่วยแบบนี้ได้ไง"
อึดอัดโว๊ย!.....ทำไมนิสัยร็อคซัสทำไมถึงแปลกไปแบบนี้
....ดูๆแล้วกลายเป็นแอ็กเซลจอมวางท่าอย่างไงไม่รู้ ฉันน๋อฉัน ทำไมพอ
มาร็อคซัสเข้าร่างไปทำไมรู้สึกดูดีกว่าฉันจัง....เฮ้อ....
"ฮาโหล~~~~สบายดีไหมร็อคซัส~~~~"ดีมิกซ์ เข้ามาได้จังหวะ
"หวัดดี"ร็อคซัสยกมือทักทาย
"ดูเหมือนนายจะหายดีแล้วเลยนะ แหะๆแต่เสียอยู่อย่างเดียวคือใบหน้า
ที่ยังแดงก่ำอยู่น่ะสิ"
"คงงั้น"
"ไหนๆ ฉันก็คิดว่า...เช็ดตัวเสร็จแล้ว อย่างไงก็ขอตัวก่อนแล้วกัน"
แอ็กเซลเดินออกไปนอกห้องทันทีโดยไม่ฟังความเห็นจากคนในห้อง
"เป็นอะไรอีกเนี่ย"ร็อคซัสสถบแบบไม่พอใจ
"หึหึ สงสัยเจ้าตัวคงอยากอยู่คนเดียวสักพักแล้วล่ะ....เอาเป็นว่าฉันดูแล
แทนมันก่อนแล้วกัน แหะๆ"
ไม่นะๆๆฉันเป็นอะไรไป....แอ็กเซลเดินด้วยท่าทีไม่ค่อยจะพอ
ใจกับตนเองสักเท่าไร....อธิบายก็คงไม่ถูก(ฮา) แต่ที่แน่ๆก็คงมุงหน้าไปทำงาน
ต่อแล้วล่ะมั้ง งานที่ค้างไว้กับหัวหน้า ซึ่งคงละทิ้งไม่ได้แน่นอน เพียงแต่ใบ
หน้าแดงฉ่าที่อธิบายไม่ถูกอีกเรื่องนี้มันอะไรกัน.....มือน้อยๆของร่างร็อคซัส
ซึ่งกำลังจะปิดบังความอายของอีกบุคคล....ตอนนี้ก็ดูไม่ต่างอะไรจากเด็กน้อยๆ
คนนึงเสียเลย.....เจ้าตัวดีคิดไปคิดมาก็สบัดเรื่องของร็อคซัสทิ้งไปสักพัก
แต่พอทิ้งเรื่องนึงไปเท้าน้อยๆก็หยุดขยับลง....
"แล้วเราจะไปไหนต่อล่ะเนี่ย...."
"ร็อคซัส?"มาลูเซียเห็นหนุ่มน้อยสุดในองค์กรยืนนิ่งอยู่ที่ระเบียง ฝั่งตรงข้าม
ที่เห็นกันได้ชัด แล้วก็สามารถจะได้ยินเสียงถึงกันด้วย...
"ร็อคซัส~~วันก่อนน่ะจำดอกไม้ที่เคยถามได้ไหม"มาลูเซียตะโกนข้ามฟาก
"โห ถึงกับต้องคุยกับข้ามฟากเลยหรอ แหะๆเดี๋ยวไปหารออยู่ตรงนั้นแหละ"
".........?"มาลูเซียก็ยังคง สงสัยกับคำพูดของร็อคซัสที่ดูไม่ค่อยจะเหมือน
เดิมสักเท่าไร"ไม่ต้องหรอกเดี๋ยวต้องไปทำงานแล้ว....แค่จะมาบอกว่าดอกไม้
นั้น โตเต็มที่แล้วแค่นี้แหละจะเอาก็บอกนะ"
"โอเค!"ว่ากันเสร็จมาลูเซียก็หายวับไปกับช่องมิติที่สร้างขึ้นมา
"เฮ้ย!มันแรงไม่ใช่หรือไง...."แอ็กเซลพึ่งตามทัน ....'ไหนๆก็ไหนๆแล้ววาง
แผนจัดการโซระเลยล่ะกัน....เพื่อความรู้ที่รุ่งโรจน์!!!ไปห้องสมุดดีกว่าแหะๆ'
แอ๊ด.....เสียงประตูไม้ผุๆที่ดูเหมือนจะไม่ได้ผ่านการเปิดมานานพอสมควร
แล้ว....ในห้องโถงที่กว้างขวางดูสว่างไสวกว่าระเบียงทางเดินเสียอีก....
เป็นที่ ที่สงบใช่ได้เลย...และแล้วก็ชวนงีบหลับสักพักแฮะ...
"ไม่ได้ๆทำงาสิๆ"แอ็กเซลพยายามเรียกสติพลางไปค้นหาหนังสือตามชั้นต่างๆ
เสียงเดินย่ำเท้าที่ดังพอใช้ได้กับพื้นไม้เก่าที่มักจะมีเสียงเท้าทุกฝีเก้าที่เดิน....
แต่อย่างไงก็เถอะ ตอนนี้เค้าก็เหมือนเจ้าของห้องนี้เสียแล้ว เดินดังๆแบบนี้
คงไม่มีปัญหา......
"หืม?....ร็อคซัสวันนี้เป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายของฉันใช่ไหมที่
เห็นนายมาเดินเล่นที่นี้ มันไม่ใช่ที่ซ่อนแอบที่ดีนะ"เซ็กเซียนพลางเตือน
เจ้าตัวเล็ก(กว่า)ทำเอาแอ็กเซลแอบ คิ้วกระตุกขึ้นมาเล็กน้อย....ใครมัน
จะบ้าถึงขนาดมาเล่นซ่อนแอบที่นี้....
"ฉันจะมาอ่านหนังสือบ้าง แล้วมันมือปัญหานักหรือไง"แอ็กเซลหรี่ตา
ใส่อย่างไม่สมกับร่างเล็กเลย...
"จะหาหนังสืออะไรล่ะ เดี๋ยวฉันหาให้ ฉันคิดว่านายคงหาไม่เจอแน่
ถ้าหาเอง"
"ช่างมันเถอะ....ฉันจะลองหาเองดู"แอ็กเซลก็พูดวางมาดไปงั้นแต่พอ
หันมาดูห้องนี้แล้ว....แทบกลืนน้ำลายไม่ลงคอหนังสือคงหลายล้านเล่ม
....น่ากลัวเป็นบ้าเลย....ถ้าหาเจอได้คงต้องฉลอง
"งั้นก็ตามใจ"เซ็กเซียนเอาหนังสือมาวางบนหน้าของตนพลางงีบหลับ
ไปเมื่อไรก็ไม่รู้....
แล้วจะหาอย่างไงล่ะเนี่ย....
ท้องฟ้าก็เริ่มมืดลงๆ แต่ก็ยังไม่ยักจะหาหนังสือเจอ....ตอนนี้ก็คิดไว้
แล้วว่า ดอกไม้ที่มาลูเซียบอกผสมกับของหวานจะ(หลับแล้ว)จัดการ
ได้ดีที่เดียว....แล้วพวกมนุษย์น่ะจะชอบกินของหวานแบบไหนกันนะ
....ของหวานอะไรที่จะล่อได้ผล....
ง่าวแล้วสิ.....นอนก่อนแล้วกัน......คร่อก......แอ็กเซล
ตาปรื่อๆแล้วก็นอนลงไปที่หนังสือที่เปิดค้างอยู่ แล้วอีกกองโตๆที่ตั้ง
อยู่ข้างๆ.....
"หืม....ของหวาน"เซ็กเซียนมาเดินดูหนังสือที่แอ็กเซลวางไว้ลวกๆ
ที่โต๊ะเต็มไปหมด....
"หึหึ เรื่องแบบนี้นายยังไม่รู้ก็แย่แล้วนะ...."เซ็กเซียนยิ้มๆพลางหยิบ
หนังสือเล่มหนึ่งขึ้นมาดูสักพัก....
+++++++++++++++++
ปึง!เสียงวางหนังสือกองโตไว้บนโต๊ะช่วยปลุกคนที่หลับได้ดีที่เดียว...
"หืม?....เช้าแล้วหรอเนี่ย"แอ็กเซลบิดไปมาแล้วรู้สึกว่าการนอนคา
เก้าอี้แบบนี้เมื่อยจริงๆ....
"ตื่นก็ดี ที่นี้ฝุ่นเยอะ นายรีบๆเก็บหนังสือแล้วไปนอนที่อื่นเถอะ"
เซ็กเซียนจัดหนังสือที่เลอะเทอะเมื่อวานเป็นกองตั้งๆชวนน่ารื้อ
ให้เละใหม่...
"อ่าๆรู้แล้วๆ....หืม?อะไรเนี่ย"แอ็กเซลลุกขึ้นเห็นหนังสือเล่มหนึ่ง
ที่เปิดค้างไว้....ไอติมหรอ.....
"เฮ้!เซ็กเซียนนายว่า......อ้าว....."หันไปอีกที....เจ้าตัวก็เอาหนังสือ
มาวางที่เดิมอีกแล้ว กะจะหลับทั้งวันใช่ไหมเนี่ย....
ไอติม.....ความคิดดีแฮะ....แล้วไหงมันเปิดได้ล่ะ
เนี่ยลมไม่เห็นจะมี อย่าว่าแต่ลืมเลย หน้าต่างยังไม่เปิดเลย เหอะๆ
....แปลกดีแฮะ....แอ็กเซลเกาท้ายทอย งง แล้วก็วิ่งแจ้นออกไปนอก
ห้องทันที....
"เหอะๆเด็กจริงๆเลยนะนายเนี่ย"เซ็กเซียนเลื่อนหนังสือลงมาวาง
ที่ตัก....พร้อมกับมองประตูห้องสมุดที่ค่อยปิดลงอย่างเงียบๆ
To Be Con.
-------------------------------------------------------------
โอ๊ย....ยาว....เหอะๆขอโทษด้วยนะคะ ตอนแรกกะสองตอนจบ
แต่ตอนนี้มันคงย้อนไปถึงตอนสามแล้ว แหะๆๆแต่ไม่ต้องห่วง
เรื่องนี้จบคะ ฮะๆๆๆๆ(ถึงจะดองมาน๊านนาน)
ปล.นับวันอ่านแล้ว ทำไมดูเหมือนไม่ได้สลับร่างกัน แหะๆ
thuy XIII
edit @ 17 May 2008 21:32:21 by Thuy XIII
edit @ 9 Oct 2008 20:56:27 by Thuy XIII
(บ่งบอกความชรา)
