fic KH:oh my god 4
axle & roxas or roxas & axle
**ตอนที่แล้ว**
"หืม?....อะไรกันเนี่ย"ร็อคซัสทำท่าทำทางอย่างสงสัย รู้สึกว่าร่างกายของเค้า
จะกลับเป็นสภาพปกติแล้ว
รอยยิ้มคี่ออกบางๆรู้สึกว่าร่างกายกลับมากระฉับกระเฉงเหมือนเดิม....
ร่างสูงถอนหายใจเบาๆมองไปยังนอกหน้าต่างที่ท้องฟ้าแจ่มใสชวนลุกตื่นอย่าง
คนปกติ พร้อมกับลุกมาปริหารร่างกายตอนเช้านั้นเอง....
ป๊าบ!!!!(เสียงสุดสยอง)แขนของเอ็กเซล(ที่ร็อคซัสอยู่ในร่าง)สะบัดไปฟาดหน้า
คนที่กำลังจะเดินเข้ามาหา แต่เจ้าตัวดันไม่ยักรู้สึกรู้สาอะไร
"เฮ้ย!!!!เป็นอะไรหรือเปล่า"เจ้าตัวตอนนี้จะบอกว่าชินกับร่างนี้ได้ก็ได้นะ....
เค้ารู้สึกว่าอยากเป็นคนที่จะค่อยดูแลคนอื่นเหลือเกิน ร่างสูงๆแบบนี้น่าจะข่มคนอื่น
ได้นิดหน่อย โดยเฉพาะแอ็กเซล(ในร่างของร็อคซัส)ตอนนี้
"เปล่า...."แอ็กเซล(ในร่างร็อคซัส)จับจมูกที่โดนจังๆ
"อ้าว....นายเองหรอ"ร็อคซัสทักยิ้มๆก่อนจะเห็นสัมภาระต่างๆที่อยู่ในร่างของ
ตนนั้นมีแต่กะละมังใบโตใส่น้ำมาพร้อมแต่ยังโชคดีที่ใส่น้ำมาไม่มากนักไม่งั้นมา
หกเต็มพื้นห้องแน่ แล้วยังอีกทั้งผ้าขนหนูเล็กๆที่พาดไปที่ขอบกะละมังใบโตอีกที...
"แล้วคิดว่าเป็นใครล่ะ....ฉันก็ต้องดูแล....อะแฮ่ม!!!ร่างตัวเองเป็นอย่างดีสิ"
แอ็กเซลแก้ตัวด้วยน้ำขุ่นๆ(แต่ร็อคซัสก็ยังไปตามน้ำ)
"ที่รู้ๆนายก็ดูแลฉันเหมือนกัน - - ขอบใจ"ร็อคซัสยิ้มเจื่อมองไปกับอีกคนที่หน้าตา
โทรมไม่แพ้ตนเองตอนเป็นไข้....
"แหะๆ....ฉันรู้สึกเขินเหมือนกันน่ะเนี่ย เวลาเห็นตัวเองยิ้มเนี่ย"แอ็กเซลเกาหัวแก้เกอร์
"อะไรนายอย่าบ้านะ....เอ่อ - - แล้วงานของฉันล่ะ?"
"งานอะไร?"แอ็กเซลทำหน้างง
"งานของนายน่ะ"
"อ๋อ - - เสร็จไปนานแล้วล่ะ นายไม่รู้เลยหรอว่านายหลับไปนานขนาดไหน"แอ็กเซลซักถาม
"ห๊ะ!!!!จะเสร็จได้ไง"
"เดี๋ยวๆใจเย็น....ฉันทำงานให้นายแล้ว ทำแทนน่ะเข้าใจไหม? แล้วนายน่ะไม่รู้ตัวเลย
หรอว่าตัวเองน่ะหลับไปหลายวันแล้ว"เจ้าตัวที่โดนซักถามทำไมเอ๋อๆจึงรู้ทันทีได้เลยว่า
...ไม่รู้เรื่อง....
ทั้งสองตกลงทางเลือกที่ดีที่สุด....นั่งบนเตียงแล้วเล่าเรื่องให้ฟัง
"แล้วทำไมต้องบนเตียง?"ร็อคซัสถาม
"มันนิ่มดี แหะๆ"แอ็กเซลหาข้ออ้างที่ตื้นๆสุดๆมีใช้กับคนที่ไม่น่าจะได้ผล
"คงงั้น...."
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
"ไปจักการซะล่ะ...."เจ้าตัววางรูปเสร็จไปนั่งจิบน้ำชาต่อ
"ห๊ะ!!!!!!!!"
"เป็นอย่างไงล่ะ งานนี้"เซมนัสยิ้มๆ
"โซตะแมน ฮะๆๆๆๆ"เจ้าตัวมองรูปโซระในวัยสิบห้าปีที่ยังดูบ๊องแบ๊วอยู่
"นายช่วยงานนี้แทนฉันหน่อยแล้วกัน **เช็ดเหงื่อ** "
"ทำอะไรกับเด็กคนนี้หรอ"
"ฆ่ามันที(ฮะๆๆ มันทำร้ายฮาเรมของข้าไปหลายคนแล้ว)"
"เหอะๆมันไม่ง่ายอย่างที่คิดหรอกนะ...."แอ็กเซลแสยะยิ้มพร้อมหายไปไหนมิติ
(ช่องว่างแห่งลม!!!!555+)
-----------------------------------------
"โอ๊ะนั้นไงหนูน้อย~~"แอ็กเซลพูดหลุดปาก...มองตัวเองในสภาพนี้ก็ไม่ต่าง
จากอีกฝ่ายสักเท่าไร
"หืมใครน่ะๆ"โซระมองร็อคซัสดูเป็นเด็กใสซื่ออย่างไงไม่รู้เลยวิ่งเข้าไปทักคุยด้วย
"จะดีหรอโซระ?"โดนัลล์กับกู๊ฟฟี้ลงความเห็นเดียวกัน
"นายชื่ออะไรหรอ?"โซระยิ้มๆบางอย่างเป็นมิตร แต่จริงๆแล้วร่างของร็อซัสกับดู
โตกว่าโซระนิดๆหน่อยๆเหมือนกัน ทำให้แอ็กเซลเรียกว่าหนูน้อยได้
"ร็อคซัส...."
"โซระ!!!!!ดูชุดแต่งกายมันดีๆสิ มันเหมือนคนในองค์กรที่เราเคยสู้กันมาเลย"
โดนัลล์รีบไตร่ตรองกับอีกฝ่ายว่าดูเหมือนจะไม่ใช่คนดี
"นี่....ไอศกรีม"แอ็กเซลไม่ได้ฟังคำพูดของหมากับเป็ดเลยอย่างน้อย แต่กลับยื่น
ไอศกรีมให้กับหนูน้อยที่ยืนอยู่ตรงหน้าพร้อมกับหยิบมาอีกอันจากไหนก็ไม่รู้
มากินบ้าง....
โซระทำหน้าคุ้นคิด....พร้อมกับหันไปหาเพื่อนร่วมทางอีกสองตัว ก่อนจะรับไอศกรีม
มาโดยไม่รู้เลยว่าภายในไอศกรีมนั้นมีส่วนผสมอะไรบ้าง
โวระตัวล้มลงไปกับพื้นทันที เมื่อเลียไอศกรีมครั้งแรก เพื่อนร่วมทีมทั้งสองรีบวิ่ง
เข้ามาหาโดยที่แอ็กเซลนั้นก็ใช้เวลานั้นแหละ....หายตัวไป
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
"นายฆ่าเด็กคนนั้นหรอ"ร็อคซัสถามโดยที่ตนเองไม่เคยเจอคนที่ชื่อโซระเลย
"เอ่อ......ที่จริงฉัน"แอ็กเซลก้มหน้าซึมๆ
"???"
"ฉันไม่ได้ฆ่าเด็กที่ชื่อโซระหรอกนะ แหะๆ"เจ้าตัวเกาแก้มเป็นเชิงแก้ตัว
"แล้ว....นายทำอะไรเค้าล่ะ"
"ใส่ยานอนหลับ อิอิแต่มันจะหลับนอนหน่อยนะ แหะๆบ้างทีเด็กคนนั้นตื่นมา....
อาจจะโตเป็นหนุ่มแล้วก็ได้"
"ยานายมันแรงขนาดนั้นเลยหรอ"
"เหอะๆ....แรงมากเลยล่ะ กะจะใช้กับนายเลยน่ะนั้น ฮะๆๆๆล้อเล่นๆ"
"เหอะๆถ้านายใช้ยากับฉัน นายก็คงตายเมื่อฉันตื่น เอ่อ(อย่างนอกเรื่องสิ) - - แล้ว
ตอนนี้เด็กคนนั้นเป็นอย่างไงเนี่ย"
"หลับอยู่....ฉันให้นามิเนะช่วยพาเด็กคนนั้ไปหลับที่ไหนสักแห่งแล้วล่ะ"
"เหอะๆแล้วนามิเนะเนี่ย....ใครอีกล่ะนายรู้จักเค้าหรือไง"ร็อคซัสมองหน้าอีกฝ่าย
"เพื่อนสนิทแบบลับๆ แหะๆ"
"แล้วนี่ถ้าเด็กคนนั้นตื่นขึ้นมาฉันจะตายไหมเนี่ย"ร็อคซัส ทำหน้าเบ้ๆเมื่อนี้คืองาน
นี้แอ็กเซล(= ร็อคซัส)ดันไปขอทำงานแทนซะงั้น
"ถ้านายตาย ฉันจะตายเป็น(มากกว่า)เพื่อน 555+"เจ้าตัวหัวเราะร่า...
"เจ้าบ้านี่...."ร็อคซัสทำท่าถอนหายใจก่อนจะก้มหน้าของตนลงมาหน่อย มองหน้า
ตนเองดีๆแล้วกลั่นหายใจลึกๆหลับตาสนิด พร้อมกับไปหอมแก้มฝ่ายตรงข้ามที่ทำ
เอาอึ้งไปตามๆกัน
"นายเป็นอะไรมากนะเนี่ย แหะๆ"แอ็กเซลมองร่างของตนกำลังจู่โจมมา
"ขอบใจ....สำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง"เจ้าตัวพูดไม่ยักจะเสร็จก็หันหลังวิ่งแจ้นหนี
ออกไปนอกหน้าห้องทันที....เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายเห็นใบหน้าที่แดงก่ำของตน....
"เหอะๆ สงสัยฉันจะชอบร่างตัวเองซะแล้วสิ"แอ็กเซลจับแก้มที่โดยหอมแก้มเบาๆ
To Be Con.
--------------------------------------------------------------------------
อ๊ากกกกกกกกกกกกกก ดองมานาน เน่าไม่พอ ยังปาหมอนอีก 5555+
จะว่าไปปาหมอน...ก็ไม่เข้าใจที่พี่พูดเหมือนกัน ฮะๆๆๆสุดท้ายมันก็เหมืนอกับ
เนื้อเรื่องที่เละๆแต่ก็ยังจะเอามาลงอีกเนอะ 555+วันนี้เมาๆอยู่ รู้นะคะว่ามัน
ต้องมีพิมพ์ผิดเยอะ(มากๆๆๆๆ)แหะๆขออภัยเดี๋ยวจะกลับมาแก้นะคะ
อย่างไงก็ขอบพระคุณทุกคนที่ติดตามเป็นอย่างสูงนะงับ แหะๆ
ปล.สงกรานต์นี้เตยคงจะหายหัวไปสักพักนะ อิอิ(ดองบล็อค 555+)
thuy XIII
axle & roxas or roxas & axle
**ตอนที่แล้ว**
"หืม?....อะไรกันเนี่ย"ร็อคซัสทำท่าทำทางอย่างสงสัย รู้สึกว่าร่างกายของเค้า
จะกลับเป็นสภาพปกติแล้ว
รอยยิ้มคี่ออกบางๆรู้สึกว่าร่างกายกลับมากระฉับกระเฉงเหมือนเดิม....
ร่างสูงถอนหายใจเบาๆมองไปยังนอกหน้าต่างที่ท้องฟ้าแจ่มใสชวนลุกตื่นอย่าง
คนปกติ พร้อมกับลุกมาปริหารร่างกายตอนเช้านั้นเอง....
ป๊าบ!!!!(เสียงสุดสยอง)แขนของเอ็กเซล(ที่ร็อคซัสอยู่ในร่าง)สะบัดไปฟาดหน้า
คนที่กำลังจะเดินเข้ามาหา แต่เจ้าตัวดันไม่ยักรู้สึกรู้สาอะไร
"เฮ้ย!!!!เป็นอะไรหรือเปล่า"เจ้าตัวตอนนี้จะบอกว่าชินกับร่างนี้ได้ก็ได้นะ....
เค้ารู้สึกว่าอยากเป็นคนที่จะค่อยดูแลคนอื่นเหลือเกิน ร่างสูงๆแบบนี้น่าจะข่มคนอื่น
ได้นิดหน่อย โดยเฉพาะแอ็กเซล(ในร่างของร็อคซัส)ตอนนี้
"เปล่า...."แอ็กเซล(ในร่างร็อคซัส)จับจมูกที่โดนจังๆ
"อ้าว....นายเองหรอ"ร็อคซัสทักยิ้มๆก่อนจะเห็นสัมภาระต่างๆที่อยู่ในร่างของ
ตนนั้นมีแต่กะละมังใบโตใส่น้ำมาพร้อมแต่ยังโชคดีที่ใส่น้ำมาไม่มากนักไม่งั้นมา
หกเต็มพื้นห้องแน่ แล้วยังอีกทั้งผ้าขนหนูเล็กๆที่พาดไปที่ขอบกะละมังใบโตอีกที...
"แล้วคิดว่าเป็นใครล่ะ....ฉันก็ต้องดูแล....อะแฮ่ม!!!ร่างตัวเองเป็นอย่างดีสิ"
แอ็กเซลแก้ตัวด้วยน้ำขุ่นๆ(แต่ร็อคซัสก็ยังไปตามน้ำ)
"ที่รู้ๆนายก็ดูแลฉันเหมือนกัน - - ขอบใจ"ร็อคซัสยิ้มเจื่อมองไปกับอีกคนที่หน้าตา
โทรมไม่แพ้ตนเองตอนเป็นไข้....
"แหะๆ....ฉันรู้สึกเขินเหมือนกันน่ะเนี่ย เวลาเห็นตัวเองยิ้มเนี่ย"แอ็กเซลเกาหัวแก้เกอร์
"อะไรนายอย่าบ้านะ....เอ่อ - - แล้วงานของฉันล่ะ?"
"งานอะไร?"แอ็กเซลทำหน้างง
"งานของนายน่ะ"
"อ๋อ - - เสร็จไปนานแล้วล่ะ นายไม่รู้เลยหรอว่านายหลับไปนานขนาดไหน"แอ็กเซลซักถาม
"ห๊ะ!!!!จะเสร็จได้ไง"
"เดี๋ยวๆใจเย็น....ฉันทำงานให้นายแล้ว ทำแทนน่ะเข้าใจไหม? แล้วนายน่ะไม่รู้ตัวเลย
หรอว่าตัวเองน่ะหลับไปหลายวันแล้ว"เจ้าตัวที่โดนซักถามทำไมเอ๋อๆจึงรู้ทันทีได้เลยว่า
...ไม่รู้เรื่อง....
ทั้งสองตกลงทางเลือกที่ดีที่สุด....นั่งบนเตียงแล้วเล่าเรื่องให้ฟัง
"แล้วทำไมต้องบนเตียง?"ร็อคซัสถาม
"มันนิ่มดี แหะๆ"แอ็กเซลหาข้ออ้างที่ตื้นๆสุดๆมีใช้กับคนที่ไม่น่าจะได้ผล
"คงงั้น...."
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
"ไปจักการซะล่ะ...."เจ้าตัววางรูปเสร็จไปนั่งจิบน้ำชาต่อ
"ห๊ะ!!!!!!!!"
"เป็นอย่างไงล่ะ งานนี้"เซมนัสยิ้มๆ
"โซตะแมน ฮะๆๆๆๆ"เจ้าตัวมองรูปโซระในวัยสิบห้าปีที่ยังดูบ๊องแบ๊วอยู่
"นายช่วยงานนี้แทนฉันหน่อยแล้วกัน **เช็ดเหงื่อ** "
"ทำอะไรกับเด็กคนนี้หรอ"
"ฆ่ามันที(ฮะๆๆ มันทำร้ายฮาเรมของข้าไปหลายคนแล้ว)"
"เหอะๆมันไม่ง่ายอย่างที่คิดหรอกนะ...."แอ็กเซลแสยะยิ้มพร้อมหายไปไหนมิติ
(ช่องว่างแห่งลม!!!!555+)
-----------------------------------------
"โอ๊ะนั้นไงหนูน้อย~~"แอ็กเซลพูดหลุดปาก...มองตัวเองในสภาพนี้ก็ไม่ต่าง
จากอีกฝ่ายสักเท่าไร
"หืมใครน่ะๆ"โซระมองร็อคซัสดูเป็นเด็กใสซื่ออย่างไงไม่รู้เลยวิ่งเข้าไปทักคุยด้วย
"จะดีหรอโซระ?"โดนัลล์กับกู๊ฟฟี้ลงความเห็นเดียวกัน
"นายชื่ออะไรหรอ?"โซระยิ้มๆบางอย่างเป็นมิตร แต่จริงๆแล้วร่างของร็อซัสกับดู
โตกว่าโซระนิดๆหน่อยๆเหมือนกัน ทำให้แอ็กเซลเรียกว่าหนูน้อยได้
"ร็อคซัส...."
"โซระ!!!!!ดูชุดแต่งกายมันดีๆสิ มันเหมือนคนในองค์กรที่เราเคยสู้กันมาเลย"
โดนัลล์รีบไตร่ตรองกับอีกฝ่ายว่าดูเหมือนจะไม่ใช่คนดี
"นี่....ไอศกรีม"แอ็กเซลไม่ได้ฟังคำพูดของหมากับเป็ดเลยอย่างน้อย แต่กลับยื่น
ไอศกรีมให้กับหนูน้อยที่ยืนอยู่ตรงหน้าพร้อมกับหยิบมาอีกอันจากไหนก็ไม่รู้
มากินบ้าง....
โซระทำหน้าคุ้นคิด....พร้อมกับหันไปหาเพื่อนร่วมทางอีกสองตัว ก่อนจะรับไอศกรีม
มาโดยไม่รู้เลยว่าภายในไอศกรีมนั้นมีส่วนผสมอะไรบ้าง
โวระตัวล้มลงไปกับพื้นทันที เมื่อเลียไอศกรีมครั้งแรก เพื่อนร่วมทีมทั้งสองรีบวิ่ง
เข้ามาหาโดยที่แอ็กเซลนั้นก็ใช้เวลานั้นแหละ....หายตัวไป
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
"นายฆ่าเด็กคนนั้นหรอ"ร็อคซัสถามโดยที่ตนเองไม่เคยเจอคนที่ชื่อโซระเลย
"เอ่อ......ที่จริงฉัน"แอ็กเซลก้มหน้าซึมๆ
"???"
"ฉันไม่ได้ฆ่าเด็กที่ชื่อโซระหรอกนะ แหะๆ"เจ้าตัวเกาแก้มเป็นเชิงแก้ตัว
"แล้ว....นายทำอะไรเค้าล่ะ"
"ใส่ยานอนหลับ อิอิแต่มันจะหลับนอนหน่อยนะ แหะๆบ้างทีเด็กคนนั้นตื่นมา....
อาจจะโตเป็นหนุ่มแล้วก็ได้"
"ยานายมันแรงขนาดนั้นเลยหรอ"
"เหอะๆ....แรงมากเลยล่ะ กะจะใช้กับนายเลยน่ะนั้น ฮะๆๆๆล้อเล่นๆ"
"เหอะๆถ้านายใช้ยากับฉัน นายก็คงตายเมื่อฉันตื่น เอ่อ(อย่างนอกเรื่องสิ) - - แล้ว
ตอนนี้เด็กคนนั้นเป็นอย่างไงเนี่ย"
"หลับอยู่....ฉันให้นามิเนะช่วยพาเด็กคนนั้ไปหลับที่ไหนสักแห่งแล้วล่ะ"
"เหอะๆแล้วนามิเนะเนี่ย....ใครอีกล่ะนายรู้จักเค้าหรือไง"ร็อคซัสมองหน้าอีกฝ่าย
"เพื่อนสนิทแบบลับๆ แหะๆ"
"แล้วนี่ถ้าเด็กคนนั้นตื่นขึ้นมาฉันจะตายไหมเนี่ย"ร็อคซัส ทำหน้าเบ้ๆเมื่อนี้คืองาน
นี้แอ็กเซล(= ร็อคซัส)ดันไปขอทำงานแทนซะงั้น
"ถ้านายตาย ฉันจะตายเป็น(มากกว่า)เพื่อน 555+"เจ้าตัวหัวเราะร่า...
"เจ้าบ้านี่...."ร็อคซัสทำท่าถอนหายใจก่อนจะก้มหน้าของตนลงมาหน่อย มองหน้า
ตนเองดีๆแล้วกลั่นหายใจลึกๆหลับตาสนิด พร้อมกับไปหอมแก้มฝ่ายตรงข้ามที่ทำ
เอาอึ้งไปตามๆกัน
"นายเป็นอะไรมากนะเนี่ย แหะๆ"แอ็กเซลมองร่างของตนกำลังจู่โจมมา
"ขอบใจ....สำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง"เจ้าตัวพูดไม่ยักจะเสร็จก็หันหลังวิ่งแจ้นหนี
ออกไปนอกหน้าห้องทันที....เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายเห็นใบหน้าที่แดงก่ำของตน....
"เหอะๆ สงสัยฉันจะชอบร่างตัวเองซะแล้วสิ"แอ็กเซลจับแก้มที่โดยหอมแก้มเบาๆ
To Be Con.
--------------------------------------------------------------------------
อ๊ากกกกกกกกกกกกกก ดองมานาน เน่าไม่พอ ยังปาหมอนอีก 5555+
จะว่าไปปาหมอน...ก็ไม่เข้าใจที่พี่พูดเหมือนกัน ฮะๆๆๆสุดท้ายมันก็เหมืนอกับ
เนื้อเรื่องที่เละๆแต่ก็ยังจะเอามาลงอีกเนอะ 555+วันนี้เมาๆอยู่ รู้นะคะว่ามัน
ต้องมีพิมพ์ผิดเยอะ(มากๆๆๆๆ)แหะๆขออภัยเดี๋ยวจะกลับมาแก้นะคะ
อย่างไงก็ขอบพระคุณทุกคนที่ติดตามเป็นอย่างสูงนะงับ แหะๆ
ปล.สงกรานต์นี้เตยคงจะหายหัวไปสักพักนะ อิอิ(ดองบล็อค 555+)
thuy XIII
