short ficKH:celebrate 5000his!!!!
no couple(ไม่มีคู่...)
อากาศหนาวจัดขนาดน้ำจับตัวกันเป็นก้อนบรรยากาศข้างนอกหนาวแหนบ มีหิมะคอยตกเป็นช่วงๆ
พร้อมกับจังหวะฝีเท้าของแต่ล่ะคนที่เด็กกันอย่างหนาแน่น ทุกคนต่างเต็มเตรียมของขวัญแก่คนพิเศษ
ให้กันและกัน แต่ปีนี้ไม่เหมือนปีก่อนเสียเลยลมหนาวพัดแรงกว่าปกติหิมะตกหนักครั้งใหญ่
ถนน ทางเดิน
ถูกปกปิดไปด้วยหิมะเป็นกลุ่มเป็นก้อน ต่างคู่รักต่างพากันโศกเศร้าที่ออกไปเจอกันไม่ได้ ผู้คนที่ต้องการ
กลับบ้านไปหาครอบครัวที่รออยู่ ผู้คนมากมายกำลังขอ....ความหวัง....
......หนาว......
ความหนาวนี้มันอะไรกันนะ.....
ร่างบางยืนขึ้นอย่างโซเซพร้อมกับหันมองซ้ายมองขวาไปมา...
ตนก็คงได้แต่คิดว่าวันนี้วันที่เท่าไรแล้วนะที่เค้าตกลงมาในความมืดแบบนี้
บรรยากาศหนาวแหนบทั้งที่ตนนั้นไม่ได้รับความรู้สึกโดนตรงด้วยซ้ำ
ร็อคซัสนั้นเข้ามาในร่างโซระก็นานมากแล้วแต่หลังจากออกมาคุยกับนามิเนะครั้งสุดท้ายนั้นร็อคซัส
เองก็ไม่ได้ออกไปอีกเลย....ความโศกเศร้านี้หมายความว่าอย่างไง....เค้าเสียใจหรอ....อากาศหนาวๆ
แบบนี้คงใกล้จะถึงวันคริสต์มาสแล้วสินะถึงอย่างไงอยู่ในนี้ก็คงไม่มีใครมีของขวัญส่งมาให้หรอ ฮะๆ
นี่ฉันคิดอะไรอยู่เนี่ยเป็นแค่โนบอดี้แท้ๆแต่ทำไมมีรู้สึกล่ะ
....ไม่เข้าใจเลย.....
ทำไมในนี้มันเหงาอย่างนี้ในนี้ไม่มีเพื่อนไม่อะไรเลยไม่สิ่งที่ต้องการและไม่มีคนที่อยากเจอ....
ทำไมเราต้องมาอยู่ในที่มืดมิดแบบนี้นะ ตื่นขึ้นมาก็เจอแต่ความมืดไม่มีทางเดินที่สิ้นสุดเดินไปไหน
ต่อไหนก็มีแต่ความมืดไม่รู้ว่าอยู่ไหนและข้างหน้าจะเป็นอย่างไง รู้สึกเสียใจ ทรมาณที่อยู่ในที่ทั้งที่
โซระกลับมีความสุขอยู่ตลอกเวลา
รู้สึกเจ็บปวดในอกบางครั้งแต่ไม่ว่าจะลองจับสักกี่ครั้งก็ไม่เคยได้ยินเสียงหัวใจตอบกลับมา....
อยากจะร้องไห้ก็ร้องไม่ออก อยากจะยิ้มก็ยิ้มไม่ได้ความทุกข์นี้มันคืออะไรกันแน่
ตั้งแต่เข้ามาข้างนี้ก็ไม่ต่างจากข้างนอกนักหรอก....แต่ว่ามาคิดอีกที่มันต่างกันอยู่ดีข้างนอกถึงจะ
ไม่มีใครจำได้ก็ขอให้อยู่ในเมืองได้อย่างสงบสุขก็ยังดี
....แต่ทำไมฉันถึงได้เข้ามาอยู่ในร่างโซระกันนะ.....
จริงสิ!!!!!ตอนนั้นที่เอ็กเซลกำลังจะสลายไปช่วงนั้นเป็นช่วงบ้าบออะไรหรือเปล่านะที่อยู่ๆ
ฉันก็ได้ยินคำพูดของหมอนั้นทั้งหมด ถึงจะดีใจก็เถอะแต่ฉัน.....ก็ไม่สามารถที่จะตอบกลับ
ไปได้เลยว่าฉันคิดอย่างไงกับนาย เราก็เป็นเพื่อนกันมานานแล้วเหมือนกันสินะ นายน่ะ
เป็นคนที่ซื้อไอศกรีมที่เมืองทไวไลน์ให้ฉันคนแรกเลยนะต้องขอบใจนายจริงๆเลย
นายทั้งเป็นเพื่อนกับฉัน ทั้งคอยทำงานกับฉันเสมอแต่
....แต่ฉันกลับทำตามความต้องการของนายไม่ได้...
ทั้งทีนายบอกชอบฉันฉันจะได้คอยบอกอะไรๆดีๆให้นายฟังด้วยซ้ำ แต่ฉันกลับได้แต่ฟัง
เสียงของนายที่ค่อยๆเลืองลางหายไป
ขอโทษนะ....ขอโทษที่ฉันเป็นเพื่อนที่แย่....ฉันไม่ควรจะเป็นเพื่อนกับนายด้วยซ้ำ....
ร็อคซัสเอาแต่นั่งกอดเข่าพร้อมกับหยุดความคิดที่บ้าบอของตนเองออกไป คิดเรื่องใหม่ๆ
ที่เป็นเรื่องที่มีความสุข....และสามารถหลอกตัวเองได้....
"ร็อคซัส??ร็อคซัสนายได้ยินที่ฉันพูดไหม"เสียงของโซระที่ไม่ได้ยินมานานพอได้ฟัง
ที่นึ่งก็รู้สึกอบอุ่นใจเหลือเกิน
"มีอะไรหรอโซระ...."ร็อคซัสยังคงทักเพื่อนด้วยน้ำเสียงสดใสทั้งทีจิตใจเค้าไม่ใช่อย่าง
นั้นเลย
"ฉันมีของมาจากซานต้าน่ะ"โซระพูดเสียงบ่งบอกว่าตนกำลังตื่นเต้น
"ถึงฉันจะได้ก็เถอะนะ แต่ว่าฉันรับมันไม่ได้หรอกฉันอยู่ข้างในนายนะ"
"แหะๆไม่ต้องห่วงหรอกนะ ร็อคซัสฉันมีวิธีน่ะ"
"จะบ้าหรอโซระอย่าบอกนะว่านายจะผ่าตัวเอง!!!!!?"
"ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกร็อคซัส นายรอเปิดของขวัญล่ะกันนะ"
ไม่รู้สินะว่าทำไมฉันถึงทายถูกว่าวันนี้เป็นวันคริสต์มาสแต่ก็ไม่รู้สินะว่าโซระจะใช่ความ
บ้าบิ้นขนาดไหนเพื่อจะเอาของขวัญให้ฉันเนี่ย....รู้สึกดีใจที่ได้ของขวัญแต่กลับรู้สึกเสียใจ
ที่ไม่ได้มาเปิดของขวัญ พร้อมกับเอ็กเซลเหมือนทุกที....
วิ๊ง!!!!!!? กล่องของขวัญใบน้อยลอยอยู่ต่อหน้าต่อตาร็อคซัสพร้อมกับลงมาอยู่ในฝามือ
ร็อคซัสอย่างนุ่มนวล
เฮ้อ~~ซายต้าเนอะซานต้าส่งมาอย่างไงเนี่ยไม่สิ ต้องบอกว่าโซระมากกว่าสิเนอะ....ขอบใจนะ.....
ไม่รู้ว่าส่งมาอย่างไงแต่ว่าก็รู้สึกดีใจที่มีของขวัญกับเค้าบ้าง....ทั้งทีฉันไม่มีตัวตนแท้ๆทั้งที่ฉันมา
อยู่ในร่างของนายแล้ว
.......จะเอามาให้ทำไมน้า.........
ร็อคซัสปากก็ว่าไปนู้นไปนี้แต่สุดท้ายก็ค่อยๆบรรจงแกะกล่องของขวัญใบแรกจากที่เคยได้
ในโลกอันมืดมนครั้งนี้ กล่องใบเล็กๆที่ดูเหมือนมีกล่องอยู่แค่ขนาดเดียวในตลาดประมาณ
นั้นถึงกล่องดูบวมๆเหมือนยัดของลงไปเยอะพอสมควรแต่ของในกล่องที่ร็อคซัสก็อยากจะ
รู้ว่าคืออะไรแต่พอจะเปิดฝากล่องแล้วก็ไม่กล้าที่จะเปิด ตอนนี้ให้หัวร็อคซัสคงคิดว่าซานต้า
คงเอาอะไรมาให้ตนแน่ๆแต่ว่า....พอมาคิดดูดีๆอีกทีแล้ว 'ซานต้ามีที่ไหนล่ะ'โซระคงเล่น
กับฉันอีกแล้วสินะ
ร็อคซัสเริ่มทำหน้าเสียก่อนจะมีเสียงถอนหายใจตามออกมา...หน้าตาที่บ่งบอกว่าอยากเปิด
กล่องของขวัญใจจะขาดแต่ก็ยังกลัวๆที่ว่าเปิดมาแล้วจะไม่เป็นสิ่งที่ตนอยากได้...
ฝากล่องค่อยๆเปิดขึ้นมีเพียงแค่ ไอศกรีมแท่งน้อยที่ไม่รู้ทำไมเก็บไว้ในกล่องแบบนั้นถึงไม่
ละลาย แถมยังดูเหมือนว่ากับแข็งอยู่อีกต่างหาก ไอศกรีมแท่งน้อยนิดนี้ทำให้ร็อคซัสมี
ความสุขมากมายเหลือคณา....จิตใจร็อคซัสเปิดกว้างก่อนจะค่อยๆกัดไอศกรีมไปเล็กน้อย
น้ำตาไหลพรากไม่ยอมหยุดภาพเบื้องหลังต่างๆไหลมาให้ห่วงคิดอย่างสม่ำเสมอภาพเก่าๆ
ที่เคยอยู่กับเพื่อนๆ...และคู่หู
ป่านนี้ถ้า....เค้ามาตัวตน....เป็เหมือนคนปกติ....เค้าคงมีความสุขกว่านี้.....
"หืม!!??"ร็อคซัสอุทานขึ้นพร้อมกับหยิบกระดาษแผ่นเล็กที่แปะไว้ใต้ฝากล่อง....
.....แต่ไม่รู้ทำไมถึงไม่คิดที่อยากจะเปิดอ่านเลย.......
ร็อคซัสทำหน้าทำตาสงสัยกับกระดาษแผ่นน้อยที่แปะไว้หลังฝากล่องมากๆถ้าไม่สังเกตุดีๆ
คงไม่เห็นแน่ๆแต่ถึงอย่างไงถ้าคนส่งถึงจะเปิดซานต้าหรือโซระ....ก็ไม่ทำให้ร็อคซัสรู้สึกดี
ขึ้นสักนิดเดียว.....ร็อคซัสเช็ดหน้าตัวเองก่อนจะตีหน้ากลับเป็นอย่างเดิมอย่างที่เคยเป็น
แล้วร็อคซัสค่อยบรรจงเปิดอ่านข้อความ .....
แปะ.....
น้ำตาของร็อคซัสไหลพลากยิ่งกว่าเดิมไม่นึกเลยว่าเราจะคิดถึงคนๆนี้มากเหลือเกินแต่ไม่
ว่าอย่างไงต้องการจะเจอสักเท่าไรเราก็ไม่มีวันที่จะได้เห็นกันอีกแล้ว.....ไม่มีวัน......
"ฉันคิดถึงนาย.....เอ็กเซล....."ร็อคซัสยิ้มน้อยกับการ์ดอวยพรของเพื่อนซี้แต่ก็กลับทำให้ใจ
ยิ่งหว่าเหว่
"ไม่ว่าฉันคิดถึงนายเท่าไร.....ฉันไม่อาจจะออกไปเจอนายอีกแล้ว เอ็กเซล"ร็อคซัสกำการ์ด
อวยพรไว้แน่นก่อนจะกัดไอศกรีมไปอีกหนึ่งคำ
......ไม่มีวันอีกแล้ว.......ที่ฉันจะได้เจอนาย.......ทั้งทีฉันอยากจะเจอนายมากที่สุด.......
Fin.
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
โฮ่ฮิ้ว~~~สวัสดีนะคะทุกท่าน ฮะๆ
แบบว่าตอนนี้อยากจะแต่งฟิคกับเค้าบ้างแต่!!!!ก็รู้ๆกันอยู่ว่าไม่เคยมีประสบการณ์
ในการแต่งฟิคประเภทแบบนี้เลยสักครั้ง เหอะๆมีใครคิดว่ามันแปลกๆก็สมควร
แล้วล่ะคะ....วันๆเอาแต่แต่งฟิคเน่าๆไม่ก็บ้าๆบอๆแบบเอนทรี่ก่อนที่เป็นซับนรก
555+แต่อันนั้นก็เกินไปล่ะคะ พอดีตอนแต่งกำลังได้อารมณ์ฟิคเถื่อนอยู่ เหอะๆ
อย่างไงฟิคนี้เป็นอย่างไงก็ช่วยติดด้วยล่ะกันนะคะแบบว่ามันไซึ้งเท่าไรอ่ะ....
ปล.ขออภัยที่ลงช้าไปหน่อย แหะๆ ฉลองกับเอนทรี่เก่า!!!!(ที่ได้ห้าพันฮิต...บ้าเห่อ)
thuy XIII
no couple(ไม่มีคู่...)
อากาศหนาวจัดขนาดน้ำจับตัวกันเป็นก้อนบรรยากาศข้างนอกหนาวแหนบ มีหิมะคอยตกเป็นช่วงๆ
พร้อมกับจังหวะฝีเท้าของแต่ล่ะคนที่เด็กกันอย่างหนาแน่น ทุกคนต่างเต็มเตรียมของขวัญแก่คนพิเศษ
ให้กันและกัน แต่ปีนี้ไม่เหมือนปีก่อนเสียเลยลมหนาวพัดแรงกว่าปกติหิมะตกหนักครั้งใหญ่
ถนน ทางเดิน
ถูกปกปิดไปด้วยหิมะเป็นกลุ่มเป็นก้อน ต่างคู่รักต่างพากันโศกเศร้าที่ออกไปเจอกันไม่ได้ ผู้คนที่ต้องการ
กลับบ้านไปหาครอบครัวที่รออยู่ ผู้คนมากมายกำลังขอ....ความหวัง....
......หนาว......
ความหนาวนี้มันอะไรกันนะ.....
ร่างบางยืนขึ้นอย่างโซเซพร้อมกับหันมองซ้ายมองขวาไปมา...
ตนก็คงได้แต่คิดว่าวันนี้วันที่เท่าไรแล้วนะที่เค้าตกลงมาในความมืดแบบนี้
บรรยากาศหนาวแหนบทั้งที่ตนนั้นไม่ได้รับความรู้สึกโดนตรงด้วยซ้ำ
ร็อคซัสนั้นเข้ามาในร่างโซระก็นานมากแล้วแต่หลังจากออกมาคุยกับนามิเนะครั้งสุดท้ายนั้นร็อคซัส
เองก็ไม่ได้ออกไปอีกเลย....ความโศกเศร้านี้หมายความว่าอย่างไง....เค้าเสียใจหรอ....อากาศหนาวๆ
แบบนี้คงใกล้จะถึงวันคริสต์มาสแล้วสินะถึงอย่างไงอยู่ในนี้ก็คงไม่มีใครมีของขวัญส่งมาให้หรอ ฮะๆ
นี่ฉันคิดอะไรอยู่เนี่ยเป็นแค่โนบอดี้แท้ๆแต่ทำไมมีรู้สึกล่ะ
....ไม่เข้าใจเลย.....
ทำไมในนี้มันเหงาอย่างนี้ในนี้ไม่มีเพื่อนไม่อะไรเลยไม่สิ่งที่ต้องการและไม่มีคนที่อยากเจอ....
ทำไมเราต้องมาอยู่ในที่มืดมิดแบบนี้นะ ตื่นขึ้นมาก็เจอแต่ความมืดไม่มีทางเดินที่สิ้นสุดเดินไปไหน
ต่อไหนก็มีแต่ความมืดไม่รู้ว่าอยู่ไหนและข้างหน้าจะเป็นอย่างไง รู้สึกเสียใจ ทรมาณที่อยู่ในที่ทั้งที่
โซระกลับมีความสุขอยู่ตลอกเวลา
รู้สึกเจ็บปวดในอกบางครั้งแต่ไม่ว่าจะลองจับสักกี่ครั้งก็ไม่เคยได้ยินเสียงหัวใจตอบกลับมา....
อยากจะร้องไห้ก็ร้องไม่ออก อยากจะยิ้มก็ยิ้มไม่ได้ความทุกข์นี้มันคืออะไรกันแน่
ตั้งแต่เข้ามาข้างนี้ก็ไม่ต่างจากข้างนอกนักหรอก....แต่ว่ามาคิดอีกที่มันต่างกันอยู่ดีข้างนอกถึงจะ
ไม่มีใครจำได้ก็ขอให้อยู่ในเมืองได้อย่างสงบสุขก็ยังดี
....แต่ทำไมฉันถึงได้เข้ามาอยู่ในร่างโซระกันนะ.....
จริงสิ!!!!!ตอนนั้นที่เอ็กเซลกำลังจะสลายไปช่วงนั้นเป็นช่วงบ้าบออะไรหรือเปล่านะที่อยู่ๆ
ฉันก็ได้ยินคำพูดของหมอนั้นทั้งหมด ถึงจะดีใจก็เถอะแต่ฉัน.....ก็ไม่สามารถที่จะตอบกลับ
ไปได้เลยว่าฉันคิดอย่างไงกับนาย เราก็เป็นเพื่อนกันมานานแล้วเหมือนกันสินะ นายน่ะ
เป็นคนที่ซื้อไอศกรีมที่เมืองทไวไลน์ให้ฉันคนแรกเลยนะต้องขอบใจนายจริงๆเลย
นายทั้งเป็นเพื่อนกับฉัน ทั้งคอยทำงานกับฉันเสมอแต่
....แต่ฉันกลับทำตามความต้องการของนายไม่ได้...
ทั้งทีนายบอกชอบฉันฉันจะได้คอยบอกอะไรๆดีๆให้นายฟังด้วยซ้ำ แต่ฉันกลับได้แต่ฟัง
เสียงของนายที่ค่อยๆเลืองลางหายไป
ขอโทษนะ....ขอโทษที่ฉันเป็นเพื่อนที่แย่....ฉันไม่ควรจะเป็นเพื่อนกับนายด้วยซ้ำ....
ร็อคซัสเอาแต่นั่งกอดเข่าพร้อมกับหยุดความคิดที่บ้าบอของตนเองออกไป คิดเรื่องใหม่ๆ
ที่เป็นเรื่องที่มีความสุข....และสามารถหลอกตัวเองได้....
"ร็อคซัส??ร็อคซัสนายได้ยินที่ฉันพูดไหม"เสียงของโซระที่ไม่ได้ยินมานานพอได้ฟัง
ที่นึ่งก็รู้สึกอบอุ่นใจเหลือเกิน
"มีอะไรหรอโซระ...."ร็อคซัสยังคงทักเพื่อนด้วยน้ำเสียงสดใสทั้งทีจิตใจเค้าไม่ใช่อย่าง
นั้นเลย
"ฉันมีของมาจากซานต้าน่ะ"โซระพูดเสียงบ่งบอกว่าตนกำลังตื่นเต้น
"ถึงฉันจะได้ก็เถอะนะ แต่ว่าฉันรับมันไม่ได้หรอกฉันอยู่ข้างในนายนะ"
"แหะๆไม่ต้องห่วงหรอกนะ ร็อคซัสฉันมีวิธีน่ะ"
"จะบ้าหรอโซระอย่าบอกนะว่านายจะผ่าตัวเอง!!!!!?"
"ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกร็อคซัส นายรอเปิดของขวัญล่ะกันนะ"
ไม่รู้สินะว่าทำไมฉันถึงทายถูกว่าวันนี้เป็นวันคริสต์มาสแต่ก็ไม่รู้สินะว่าโซระจะใช่ความ
บ้าบิ้นขนาดไหนเพื่อจะเอาของขวัญให้ฉันเนี่ย....รู้สึกดีใจที่ได้ของขวัญแต่กลับรู้สึกเสียใจ
ที่ไม่ได้มาเปิดของขวัญ พร้อมกับเอ็กเซลเหมือนทุกที....
วิ๊ง!!!!!!? กล่องของขวัญใบน้อยลอยอยู่ต่อหน้าต่อตาร็อคซัสพร้อมกับลงมาอยู่ในฝามือ
ร็อคซัสอย่างนุ่มนวล
เฮ้อ~~ซายต้าเนอะซานต้าส่งมาอย่างไงเนี่ยไม่สิ ต้องบอกว่าโซระมากกว่าสิเนอะ....ขอบใจนะ.....
ไม่รู้ว่าส่งมาอย่างไงแต่ว่าก็รู้สึกดีใจที่มีของขวัญกับเค้าบ้าง....ทั้งทีฉันไม่มีตัวตนแท้ๆทั้งที่ฉันมา
อยู่ในร่างของนายแล้ว
.......จะเอามาให้ทำไมน้า.........
ร็อคซัสปากก็ว่าไปนู้นไปนี้แต่สุดท้ายก็ค่อยๆบรรจงแกะกล่องของขวัญใบแรกจากที่เคยได้
ในโลกอันมืดมนครั้งนี้ กล่องใบเล็กๆที่ดูเหมือนมีกล่องอยู่แค่ขนาดเดียวในตลาดประมาณ
นั้นถึงกล่องดูบวมๆเหมือนยัดของลงไปเยอะพอสมควรแต่ของในกล่องที่ร็อคซัสก็อยากจะ
รู้ว่าคืออะไรแต่พอจะเปิดฝากล่องแล้วก็ไม่กล้าที่จะเปิด ตอนนี้ให้หัวร็อคซัสคงคิดว่าซานต้า
คงเอาอะไรมาให้ตนแน่ๆแต่ว่า....พอมาคิดดูดีๆอีกทีแล้ว 'ซานต้ามีที่ไหนล่ะ'โซระคงเล่น
กับฉันอีกแล้วสินะ
ร็อคซัสเริ่มทำหน้าเสียก่อนจะมีเสียงถอนหายใจตามออกมา...หน้าตาที่บ่งบอกว่าอยากเปิด
กล่องของขวัญใจจะขาดแต่ก็ยังกลัวๆที่ว่าเปิดมาแล้วจะไม่เป็นสิ่งที่ตนอยากได้...
ฝากล่องค่อยๆเปิดขึ้นมีเพียงแค่ ไอศกรีมแท่งน้อยที่ไม่รู้ทำไมเก็บไว้ในกล่องแบบนั้นถึงไม่
ละลาย แถมยังดูเหมือนว่ากับแข็งอยู่อีกต่างหาก ไอศกรีมแท่งน้อยนิดนี้ทำให้ร็อคซัสมี
ความสุขมากมายเหลือคณา....จิตใจร็อคซัสเปิดกว้างก่อนจะค่อยๆกัดไอศกรีมไปเล็กน้อย
น้ำตาไหลพรากไม่ยอมหยุดภาพเบื้องหลังต่างๆไหลมาให้ห่วงคิดอย่างสม่ำเสมอภาพเก่าๆ
ที่เคยอยู่กับเพื่อนๆ...และคู่หู
ป่านนี้ถ้า....เค้ามาตัวตน....เป็เหมือนคนปกติ....เค้าคงมีความสุขกว่านี้.....
"หืม!!??"ร็อคซัสอุทานขึ้นพร้อมกับหยิบกระดาษแผ่นเล็กที่แปะไว้ใต้ฝากล่อง....
.....แต่ไม่รู้ทำไมถึงไม่คิดที่อยากจะเปิดอ่านเลย.......
ร็อคซัสทำหน้าทำตาสงสัยกับกระดาษแผ่นน้อยที่แปะไว้หลังฝากล่องมากๆถ้าไม่สังเกตุดีๆ
คงไม่เห็นแน่ๆแต่ถึงอย่างไงถ้าคนส่งถึงจะเปิดซานต้าหรือโซระ....ก็ไม่ทำให้ร็อคซัสรู้สึกดี
ขึ้นสักนิดเดียว.....ร็อคซัสเช็ดหน้าตัวเองก่อนจะตีหน้ากลับเป็นอย่างเดิมอย่างที่เคยเป็น
แล้วร็อคซัสค่อยบรรจงเปิดอ่านข้อความ .....
ไง~~สบายดีไหมล่ะ
555+นายรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงเลือกของโปรดนายในวันคริสมาร์สล่ะสิที่จริงวันแบบนี้
หนาวจะตายอยู่แล้วยังจะให้กินของแบบนี้อีก โทษทีๆแต่ฉันคิดว่านายจะชอบมันแน่ๆ
....คงสงสัยที่ท่าว่าฉันส่งมาได้อย่างไง...รู้ไหมตอนนั้นน่ะชั้นรู้ด้วยล่ะว่านายคงได้ยินนะ
เอ่อ....ก็เรื่องที่ฉันสภาพนายไปไง ถึงนายจะอยู่ในร่างของโซระก็เถอะนะแต่ไม่ว่าอย่างไง
ถึงนายจะอยู่ใรน่างโซระ ไม่ว่านายจะอยู่ที่ไหนห่างไกลกันสักเท่าไรแต่พวกเราก็ยังเป็น
เพื่อนกันนะเพราะนายก็คือนาย นายคือเพื่อนที่ฉันรักเสมอมาและจะไม่เปลี่ยนแปลงด้วย....
อ้า!!!!แย่จังปากกาหมึกเริ่มหมดซะแล้ว ที่จริงฉันยังมีเรื่องที่อยากจะคุยกับนายอีกเยอะ
เลยน้า~~แต่ฉันดันมีปากกาแท่งเดียวน่ะสิฉันคิดว่า แหะๆโทษที
ของขวัญครั้งนี้น่ะ ..... ฉันคิดว่ามันเป็นสิ่งแรกนะที่ฉันเคยให้นายก่อนเข้าองค์กร
......ขอให้มีความสุขล่ะ......
เอ็กเซล.
555+นายรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงเลือกของโปรดนายในวันคริสมาร์สล่ะสิที่จริงวันแบบนี้
หนาวจะตายอยู่แล้วยังจะให้กินของแบบนี้อีก โทษทีๆแต่ฉันคิดว่านายจะชอบมันแน่ๆ
....คงสงสัยที่ท่าว่าฉันส่งมาได้อย่างไง...รู้ไหมตอนนั้นน่ะชั้นรู้ด้วยล่ะว่านายคงได้ยินนะ
เอ่อ....ก็เรื่องที่ฉันสภาพนายไปไง ถึงนายจะอยู่ในร่างของโซระก็เถอะนะแต่ไม่ว่าอย่างไง
ถึงนายจะอยู่ใรน่างโซระ ไม่ว่านายจะอยู่ที่ไหนห่างไกลกันสักเท่าไรแต่พวกเราก็ยังเป็น
เพื่อนกันนะเพราะนายก็คือนาย นายคือเพื่อนที่ฉันรักเสมอมาและจะไม่เปลี่ยนแปลงด้วย....
อ้า!!!!แย่จังปากกาหมึกเริ่มหมดซะแล้ว ที่จริงฉันยังมีเรื่องที่อยากจะคุยกับนายอีกเยอะ
เลยน้า~~แต่ฉันดันมีปากกาแท่งเดียวน่ะสิฉันคิดว่า แหะๆโทษที
ของขวัญครั้งนี้น่ะ ..... ฉันคิดว่ามันเป็นสิ่งแรกนะที่ฉันเคยให้นายก่อนเข้าองค์กร
......ขอให้มีความสุขล่ะ......
เอ็กเซล.
แปะ.....
น้ำตาของร็อคซัสไหลพลากยิ่งกว่าเดิมไม่นึกเลยว่าเราจะคิดถึงคนๆนี้มากเหลือเกินแต่ไม่
ว่าอย่างไงต้องการจะเจอสักเท่าไรเราก็ไม่มีวันที่จะได้เห็นกันอีกแล้ว.....ไม่มีวัน......
"ฉันคิดถึงนาย.....เอ็กเซล....."ร็อคซัสยิ้มน้อยกับการ์ดอวยพรของเพื่อนซี้แต่ก็กลับทำให้ใจ
ยิ่งหว่าเหว่
"ไม่ว่าฉันคิดถึงนายเท่าไร.....ฉันไม่อาจจะออกไปเจอนายอีกแล้ว เอ็กเซล"ร็อคซัสกำการ์ด
อวยพรไว้แน่นก่อนจะกัดไอศกรีมไปอีกหนึ่งคำ
......ไม่มีวันอีกแล้ว.......ที่ฉันจะได้เจอนาย.......ทั้งทีฉันอยากจะเจอนายมากที่สุด.......
Fin.
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
โฮ่ฮิ้ว~~~สวัสดีนะคะทุกท่าน ฮะๆ
แบบว่าตอนนี้อยากจะแต่งฟิคกับเค้าบ้างแต่!!!!ก็รู้ๆกันอยู่ว่าไม่เคยมีประสบการณ์
ในการแต่งฟิคประเภทแบบนี้เลยสักครั้ง เหอะๆมีใครคิดว่ามันแปลกๆก็สมควร
แล้วล่ะคะ....วันๆเอาแต่แต่งฟิคเน่าๆไม่ก็บ้าๆบอๆแบบเอนทรี่ก่อนที่เป็นซับนรก
555+แต่อันนั้นก็เกินไปล่ะคะ พอดีตอนแต่งกำลังได้อารมณ์ฟิคเถื่อนอยู่ เหอะๆ
อย่างไงฟิคนี้เป็นอย่างไงก็ช่วยติดด้วยล่ะกันนะคะแบบว่ามันไซึ้งเท่าไรอ่ะ....
ปล.ขออภัยที่ลงช้าไปหน่อย แหะๆ ฉลองกับเอนทรี่เก่า!!!!(ที่ได้ห้าพันฮิต...บ้าเห่อ)
thuy XIII
รอคซัสน่าสงสาร
