กลับมาแล้วงับ~~~หลังจากหายไปน้านนาน(หรือดองๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ)แต่เราก็
กลับมาพร้อมกับฟิค555555+อารมณ์ดีคะแบบว่ากีฬาสี...แข่งแล้ว18-45....แพ้ราบคาบจริงๆตก
รอบสองไปแล้วงับ...อุสาห์ได้ลงไป(แถมวางแผนในการเล่นด้วยด้วย)แต่ดันแพ้...เอ่อ....คนเรา
ด้วยเหตุนี้ไอ้เจ้าของบล็อคนี้ก็เลยกระแดะไปลงวิ่งอีก...วิ่งได้11.78(ช้าโคตร!!!!!!!)ฮะๆๆสงสัย
จะไม่เก่งกีฬาเลยเรา
ปล.คนอื่นวิ่งได้(9.80-11.00ชาย)...(หญิง10.00-12.70)ฮะๆเรานี้เป็นเด็กอ่อนจริงๆ....เซ็งเลย....
fic KH :we are a student XVIII
axel & roxas
"แล้วร็อคซัสหายไปไหนล่ะ........"เอ็กเซลทำหน้าซีดเผือก....ยิ่งกว่าที่มาลูเซียถูกต่อยอีก....
......................หายไปไหนของเค้านะ...............................
"ลาเซเน่....งั้นเธอดูแลมาลูเซียเองล่ะกัน"เอ็กเซลรีบลุกพรวดพราดแล้ว
เดินดิ่งไปที่ประตูห้องอย่างรวดเร็วโดยที่คนในห้องยังงงกันอยู่....ว่าทำไม
เอ็กเซลมันห่วงร็อคซัสจัง....
"ร็อคซัสนายอยู่ไหนกันเนี่ย"เอ็กเซลตะโกนไปวิ่งไปจนเอาคนที่เดินผ่านหัน
มามองไปหมด...."ชิ!!!!!ต้องไปหาอาคารอื่นซะแล้วล่ะสิ"
ฝีเท้าที่ดูกระวนกระวายของเอ็กเซลนั้นทำไมเหงื่อตกไปหยุด....หน้าตาเริ่ม
กระสับกระสาย....จนเอาคนมองเข้าไปใหญ่ว่าคนในสภามาทำไม.....
"รุ่นพี่...มาทำอะไรที่นี้น่ะ???"เสียงใสๆที่ดังมาจากข้างหลังเอ็กเซล....ดูกลับ
คุ้นๆอย่างแปลกๆใจแต่ร่างสูงก็รีบหันไปหาต้นเสียงทันที....
".........ร็อคซัสนายหายไปไหนมา..........."เอ็กเซลพูดพลางเช็ดเหงื่อที่ไหลไม่หยุด
ไปมาเล่นเอาคนตรงหน้าพูดไม่ออก
"ผมขอโทษ....ที่ทำให้รุ่นพี่เป็นห่วง"น้ำเสียงตอนนี้ซึ่งดูต่างจากตอนแรกอย่างมาก(ๆๆๆๆๆๆๆๆ)
....เอ็กซลดูถ้าจะไม่ดีรีบหยุดเช็ด เหงื่อทันที...
"ฉันไม่เป็นอะไรหรอกนะร็อคซัส....อย่าทำเสียงอย่างนั้นสิ"
"....ผมขอโทษจริงๆนะครับ....ผมแค่อยากจะไปหาเพื่อนๆที่ห้องน่ะครับ"
ร็อคซัสเล่นเอาแต่ก้มหน้าทำให้เอ็กเซลรู้สึกผิดแทน....
"ไม่เห็นเป็นอะไรเลยนี่...ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรซักหน่อย แหะๆแล้วไปมายังล่ะ"
"ไปมาแล้วครับ....ตอนนี้ทุกคนโวยวายกันมากที่ครูซิกบาร์ไม่ยอมเข้ามาสอนซักที"
...................’จารย์ซิกบาร์????ไปทำอะไรของเค้าอยู่นะ.................
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
ณ.ที่ห้องพยาบาลก็มีเสียงพูดคุยกันของคุณครูทั้งสอง....
"นี่ๆช่วยดูแลเค้าด้วยละกันนะ....ดูท่าจะเป็นลมเพราะขาดน้ำน่ะเนี่ย"
เสียงที่แสนจะคุ้นเคยแก่ดีมิกซ์นั้น....ทำให้คนที่โดนบอกว่าขาดน้ำ
ค่อยๆปรือตาขึ้นที่ล่ะน้อย....
"อืม~~~"
เสียงของดีมิกซ์ที่ท่าทางจะตื่นแล้วทำให้คนที่พูดนิ่งๆเมื่อกี้วิ่งมาหาแทบจะหน้าคว้ำ....
"ดีมิกซ์ตื่นแล้วหรอ"ซิกบาร์พูดฉีกยิ้มทั้งทีเมื่อกี้ยังคงหน้านิ่งกับอาจารย์พยาบาลอยู่
"ครับ~~คุณครู"ดีมิกซ์ยังคงเสียงใสเหมือนเช่นก่อนแต่หน้าตายังคงซีดขาวจน....
ต้องให้ดื่มน้ำเป็นลิตรๆ
"ดีมิกซ์นายน่ะ....มีพลังอยู่แท้ๆทำไมไม่ใช้ล่ะ???"
"พลัง??.....ผมจำไม่ได้นะว่าเคยมี"
"ดีมิกซ์ก็ตอนนั้นที่นาย....หิวข้าวจัดจนอยู่ดีๆก็มีฟองน้ำมาหุ้มตัวนายไว้ไง"
".........................................ผมจำไม่ได้จริงนี่น้า~~~~~~~~"
"แต่ว่าตอนนั้นนายยังอยู่กับฉันนี่น้า~~แถม....."ซิกบาร์หยุดคำพูดไปสักพักก่อน
จะหันมามองหน้าดีมิกซ์ที่ทำหน้าเครียดกับเรื่องที่ลืม....
"ผมจำไม่ได้จริงๆนะ....ผมจำได้แค่ว่า....เราก็มาโรงเรียนกันเฉยๆนี่....
ไม่เห็นมีเรื่องผิดปกติเลย"
แล้วเสียงทั้งสองในห้องเกิดเงียบลงอย่างกะทันหัน....
หมายความว่าอย่างไงกัน....ดีมิกซ์ลืมเรื่องเก่าๆไปหรอ???.....
เพราะใครกันนะ....ใครกัน....หรือว่า!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!....
"ดีมิกซ์....เดี๋ยวฉันมานะ...นายนอนพักที่นี้ไปก่อนล่ะกัน"ซิกบาร์พูดพลางวิ่งไป
เปิดประตูห้องพยาบาลอย่างรวดเร็วโดยทิ้งให้ดีมิกซ์นอนเอ๋ออยู่กับพยาบาลที่ไม่รู้เรื่อง
"ต้องเป็นหมอนั้นแน่ๆ....ที่ทำให้หลายๆคนลืมอดีต....ตามข่าวที่ผ่านมา"
ซิกบาร์ยังคงคิดอย่างกระวนกระวายโดยที่ไม่รู้เลยว่า.....
ตนก็กำลังจะลืมเรื่องสำคัญไปเช่นกัน......................................................
กึก!!!!!เสียงฝีเท้าซิกบาร์ได้มาหยุดหน้าห้องผอ.อย่างรวดเร็วมากทั้งที่อยู่คนล่ะตึกแท้ๆ
......ต้องเป็นหมอนั้นแน่ๆ.......ซิกบาร์คิดว่าแน่ใจแล้วก็เคาะประตูหน้าห้องตามมารยาท....
แอ๊ด!!!!!เสียงที่ค่อยเปิดประตูบานใหญ่พร้อมกับคนต้อนรับมายืนดักหน้าห้อง
"สวัสดีครูซิกบาร์....ไม่เจอกันนานเลยนะครับ~~"
ไซอิด(หรือไซแอดนี่แหละคะไม่รู้จริงๆ)ต้อนรับซิกบาร์อย่างยิ้มแย้ม
"ดี....ฉันจะไปคุยกับผอ."ซิกบาร์พูดพลางชี้เข้าไปกลางห้องที่มีคนนั่งอยู่
"เข้าใจแล้วล่ะ....เชิญครับ"
บรรยากาศที่ดูแจ่มใสบัดนี้ดูกดดันไม่น้อย....เมื่ออาจารย์ของโรงเรียนคิดว่าผอ.มัน(โรคจิต)
เข้าความทรงจำของเด็กๆไป....แต่คิดดูดีๆแล้ว....คนต่อไปอาจจะเป็นเค้าก็ได้....ที่จะลืม
เรื่องดีๆที่ผ่านมา....
ว่าแล้วซิกบาร์ก็รีบเดินตรงดิ่งไปที่โต๊ะผอ.อย่างความเร็วแสง...โดยที่ไซอิดมองไม่ทันด้วยซ้ำ
ว่าไปนั่งเก้าตอนไหน
"ไงซิกบาร์มีอะไรหรอ???"เซมนัสพูดหน้านิ่งๆพลางถามเป็นเชิงอีกว่า
"จะขอขึ้นเงินเดือนเหมือนคราวก่อนหรอ"
"ไม่ล่ะ....ฉันคงไม่หน้าเงินขนาดนั้นหรอมั่งเซมนัส"ซิกบาร์ส่ายหน้าไม่มาอย่างไม่พอใจเล็กน้อย
"แล้วมาเพื่ออะไรอีกล่ะ...."
"ความทรงจำไง....ฉันขอคือ"ซิกบาร์พูดฉีกยิ้ม(อย่างไม่จริงใจสุดๆ)
"อ่อหรอ~~ไซอิดนายออกไปก่อนแล้วกัน"เซมนัสพูดเสร็จไม่ทันขาดคำไซอิดก็หายไปแล้ว
(สูดยอด~~)"ว่าแต่ทำไมล่ะที่ตอนแรกยังจะให้ฉันเอาความทรงจำของเด็กบางคนมาเลยนี่"
"นั้นมันตอนนั้น....แต่ตอนนี้ฉันต้องการให้นายคืนความทรงจำของทุกคนนะ"
"ของทุกคนหรือของเจ้าหนูที่ห้องสภากันแน่....หึหึรู้สึกว่าจะชอบนายตั้งนานแล้วนะเนี่ย"
"แก!!!!!อย่าเอาความทรงจำของดีมิกซ์มาดูเล่นนะ"ซิกบาร์ลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างไม่พอใจ
"แล้วทำไมล่ะ....ไม่ได้มีของดีมิกซ์คนเดียวหรอกนะ...ฮะๆ"
เซมนัสพูดพลางให้ซิกบาร์ดูความทรงจำของเอ็กเซลกับร็อคซัสที่ผ่าน
มานานแล้ว....แน่นอนว่าทไมซิกบาร์ดูออก.....เพราะในความทรงจำนั้น
เป็นตอนที่ทั้งสองกำลงพูดคุยกันไปมา....
"นั้นมันของเอ็กเซลร็อคซัสนี่!!!!!!!แกจะทำอะไรล่ะ"
"รู้ด้วยหรอเนี่ย...อืม....สงสัยนายจะสนิทกับพวกเด็กๆสภามากเกินไปแล้วมั่ง"
เซมนัสยิ้มกว้างพร้อมกับยื่นความทรงจำหนึ่งมาให้ซิกบาร์ดู....
...............................................................................................
ย้อนไปตอนโบราณที่เก่าแก่...ที่ทั้งสามตัว(เอ๊ย!!!!!คน)ติดป่า....
"นี่มันอะไรกันน่ะ....กุญแจยักษ์????"เอ็กเซลพูดอย่างตกใจไม่น้อย
"กุญแจนั้นอาจจะเปิดทางออกให้พวกเรานะเอ็กเซล"ดีมิกซ์ยิ้มร่า
"นั้นสิฮะ"ร็อคซัสพูดบ้างแต่กุญแจยักษ์นั้นกลับไปอยู่ที่มือร็อคซัสแทน...
"เกิดอะไรขึ้นเนี่ย"
"หรือว่านายคือผู้ถูกเลือก"ดีมิกซ์ทำท่าสนใจ
"หมายความว่าไง.................."
.................................................................................................
"หมายความว่าอะไรน่ะ"ซิกบาร์เริ่มพูดกับเซมนัสดีกว่าเดิมแต่ต้องสะดุ้งเมื่อ
เซมนัสเก็บความทรงจำของทั้งสามไปแล้ว
"นั้นคือคีย์เบลด....สิ่งในตำนานไงล่ะ"เซมนัสพูดยิ้มๆ
"แล้วทำไม"
"พวกนั้นมีพลังพิเศษ....เหมือนนายและฉัน"
"..........................................................แล้วนายจะทำอะไรพวกนั้น่ะ"ซิกบาร์รีบทำหน้าซืด....
"ก็ค่อยๆลบความทรงจำของพลังนั้นน่ะสิ....ถึงจะติดความทรงจำบ้างส่วนมาบ้าง
ก็เถอะฮะๆๆแต่มันก็ไม่สำคัญ"เซมนัสพูดอย่างอารมณ์ดีโดยไม่รู้เลยว่า....ความ
ทรงจำบางส่วนของดีมิกซ์นั้นมันสำคัญสำหรับซิกบาร์มากขนาดไหน
"แก!!!!!!!!!!!!!!!!!!!พูดแบบนี้มัน...................."
ซิกบาร์หยุดชะงัก......เซมนัสได้ดึงความทรงจำของซิกบาร์มาเรียบร้อยแล้ว
เพื่อความแน่ใจเซมนัสก็ถามซิกบาร์...."นี่ซิกบาร์จำได้ไหมเมื่อกี้เราคุยะไรกัน"
".........................."ซิกบาร์ปิดปากเงียบได้แต่เพียงส่ายหน้าไปมาพร้อมกับใบ
หน้าเซมนัสที่ยิ้มได้ใจอย่างมีเล่ห์นัย....
"ซิกบาร์นายกลับไปสอนเด็กได้แล้วล่ะ....พวกเค้ารอนายอยู่"
"อืม...."ว่าแล้วซิกบาร์ก็เดินออกไปอย่างโซเซ....เหมือนคนไร้จิตใจ....
ปัง!!!!!เสียงปิดประตูของไซอิดที่ปิดหลังจากซิกบาร์ออกไป...
ทำให้เซมนัสกลับมาหน้าซื่อเช่นเดิม
"เมื่อกี้คุยอะไรกันหรอครับ"ไซอิดถามโดยที่สงสัยกับอาการซิกบาร์
"ความลับน่ะ"เซมนัสพูดยิ้มๆ
...................................การผจญภัยเริ่มต้นขึ้นแล้ว.................................................
To Be Con.
อืม.....คือว่าตอนนี้ถ้าใครงงนะคะ....สามารถต่อว่าแบบกระจายได้เลยคะ....เพราะรู้สึกว่าพิมพ์ไป
พิมพ์มาตอนหลังๆเหมือนมันเขาใจคนเดียว แหะๆ....ขอโทษด้วยนะคะ....ตอนนี้ก็กำลังมึนๆกับ
การซ้อมกีฬาสีทุกวันด้วย...
ปล.ขอโทษด้วยนะคะทุกคน....ถ้า...
-พิมพ์ผิด
-ไม่เข้าใจ
-พูดไม่สุภาพ(เหอะ)
ก็บอกมาได้เลยนะงับ...................โชคดีคะ....................
thuy XIII
กลับมาพร้อมกับฟิค555555+อารมณ์ดีคะแบบว่ากีฬาสี...แข่งแล้ว18-45....แพ้ราบคาบจริงๆตก
รอบสองไปแล้วงับ...อุสาห์ได้ลงไป(แถมวางแผนในการเล่นด้วยด้วย)แต่ดันแพ้...เอ่อ....คนเรา
ด้วยเหตุนี้ไอ้เจ้าของบล็อคนี้ก็เลยกระแดะไปลงวิ่งอีก...วิ่งได้11.78(ช้าโคตร!!!!!!!)ฮะๆๆสงสัย
จะไม่เก่งกีฬาเลยเรา
ปล.คนอื่นวิ่งได้(9.80-11.00ชาย)...(หญิง10.00-12.70)ฮะๆเรานี้เป็นเด็กอ่อนจริงๆ....เซ็งเลย....
fic KH :we are a student XVIII
axel & roxas
"แล้วร็อคซัสหายไปไหนล่ะ........"เอ็กเซลทำหน้าซีดเผือก....ยิ่งกว่าที่มาลูเซียถูกต่อยอีก....
......................หายไปไหนของเค้านะ...............................
"ลาเซเน่....งั้นเธอดูแลมาลูเซียเองล่ะกัน"เอ็กเซลรีบลุกพรวดพราดแล้ว
เดินดิ่งไปที่ประตูห้องอย่างรวดเร็วโดยที่คนในห้องยังงงกันอยู่....ว่าทำไม
เอ็กเซลมันห่วงร็อคซัสจัง....
"ร็อคซัสนายอยู่ไหนกันเนี่ย"เอ็กเซลตะโกนไปวิ่งไปจนเอาคนที่เดินผ่านหัน
มามองไปหมด...."ชิ!!!!!ต้องไปหาอาคารอื่นซะแล้วล่ะสิ"
ฝีเท้าที่ดูกระวนกระวายของเอ็กเซลนั้นทำไมเหงื่อตกไปหยุด....หน้าตาเริ่ม
กระสับกระสาย....จนเอาคนมองเข้าไปใหญ่ว่าคนในสภามาทำไม.....
"รุ่นพี่...มาทำอะไรที่นี้น่ะ???"เสียงใสๆที่ดังมาจากข้างหลังเอ็กเซล....ดูกลับ
คุ้นๆอย่างแปลกๆใจแต่ร่างสูงก็รีบหันไปหาต้นเสียงทันที....
".........ร็อคซัสนายหายไปไหนมา..........."เอ็กเซลพูดพลางเช็ดเหงื่อที่ไหลไม่หยุด
ไปมาเล่นเอาคนตรงหน้าพูดไม่ออก
"ผมขอโทษ....ที่ทำให้รุ่นพี่เป็นห่วง"น้ำเสียงตอนนี้ซึ่งดูต่างจากตอนแรกอย่างมาก(ๆๆๆๆๆๆๆๆ)
....เอ็กซลดูถ้าจะไม่ดีรีบหยุดเช็ด เหงื่อทันที...
"ฉันไม่เป็นอะไรหรอกนะร็อคซัส....อย่าทำเสียงอย่างนั้นสิ"
"....ผมขอโทษจริงๆนะครับ....ผมแค่อยากจะไปหาเพื่อนๆที่ห้องน่ะครับ"
ร็อคซัสเล่นเอาแต่ก้มหน้าทำให้เอ็กเซลรู้สึกผิดแทน....
"ไม่เห็นเป็นอะไรเลยนี่...ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรซักหน่อย แหะๆแล้วไปมายังล่ะ"
"ไปมาแล้วครับ....ตอนนี้ทุกคนโวยวายกันมากที่ครูซิกบาร์ไม่ยอมเข้ามาสอนซักที"
...................’จารย์ซิกบาร์????ไปทำอะไรของเค้าอยู่นะ.................
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
ณ.ที่ห้องพยาบาลก็มีเสียงพูดคุยกันของคุณครูทั้งสอง....
"นี่ๆช่วยดูแลเค้าด้วยละกันนะ....ดูท่าจะเป็นลมเพราะขาดน้ำน่ะเนี่ย"
เสียงที่แสนจะคุ้นเคยแก่ดีมิกซ์นั้น....ทำให้คนที่โดนบอกว่าขาดน้ำ
ค่อยๆปรือตาขึ้นที่ล่ะน้อย....
"อืม~~~"
เสียงของดีมิกซ์ที่ท่าทางจะตื่นแล้วทำให้คนที่พูดนิ่งๆเมื่อกี้วิ่งมาหาแทบจะหน้าคว้ำ....
"ดีมิกซ์ตื่นแล้วหรอ"ซิกบาร์พูดฉีกยิ้มทั้งทีเมื่อกี้ยังคงหน้านิ่งกับอาจารย์พยาบาลอยู่
"ครับ~~คุณครู"ดีมิกซ์ยังคงเสียงใสเหมือนเช่นก่อนแต่หน้าตายังคงซีดขาวจน....
ต้องให้ดื่มน้ำเป็นลิตรๆ
"ดีมิกซ์นายน่ะ....มีพลังอยู่แท้ๆทำไมไม่ใช้ล่ะ???"
"พลัง??.....ผมจำไม่ได้นะว่าเคยมี"
"ดีมิกซ์ก็ตอนนั้นที่นาย....หิวข้าวจัดจนอยู่ดีๆก็มีฟองน้ำมาหุ้มตัวนายไว้ไง"
".........................................ผมจำไม่ได้จริงนี่น้า~~~~~~~~"
"แต่ว่าตอนนั้นนายยังอยู่กับฉันนี่น้า~~แถม....."ซิกบาร์หยุดคำพูดไปสักพักก่อน
จะหันมามองหน้าดีมิกซ์ที่ทำหน้าเครียดกับเรื่องที่ลืม....
"ผมจำไม่ได้จริงๆนะ....ผมจำได้แค่ว่า....เราก็มาโรงเรียนกันเฉยๆนี่....
ไม่เห็นมีเรื่องผิดปกติเลย"
แล้วเสียงทั้งสองในห้องเกิดเงียบลงอย่างกะทันหัน....
หมายความว่าอย่างไงกัน....ดีมิกซ์ลืมเรื่องเก่าๆไปหรอ???.....
เพราะใครกันนะ....ใครกัน....หรือว่า!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!....
"ดีมิกซ์....เดี๋ยวฉันมานะ...นายนอนพักที่นี้ไปก่อนล่ะกัน"ซิกบาร์พูดพลางวิ่งไป
เปิดประตูห้องพยาบาลอย่างรวดเร็วโดยทิ้งให้ดีมิกซ์นอนเอ๋ออยู่กับพยาบาลที่ไม่รู้เรื่อง
"ต้องเป็นหมอนั้นแน่ๆ....ที่ทำให้หลายๆคนลืมอดีต....ตามข่าวที่ผ่านมา"
ซิกบาร์ยังคงคิดอย่างกระวนกระวายโดยที่ไม่รู้เลยว่า.....
ตนก็กำลังจะลืมเรื่องสำคัญไปเช่นกัน......................................................
กึก!!!!!เสียงฝีเท้าซิกบาร์ได้มาหยุดหน้าห้องผอ.อย่างรวดเร็วมากทั้งที่อยู่คนล่ะตึกแท้ๆ
......ต้องเป็นหมอนั้นแน่ๆ.......ซิกบาร์คิดว่าแน่ใจแล้วก็เคาะประตูหน้าห้องตามมารยาท....
แอ๊ด!!!!!เสียงที่ค่อยเปิดประตูบานใหญ่พร้อมกับคนต้อนรับมายืนดักหน้าห้อง
"สวัสดีครูซิกบาร์....ไม่เจอกันนานเลยนะครับ~~"
ไซอิด(หรือไซแอดนี่แหละคะไม่รู้จริงๆ)ต้อนรับซิกบาร์อย่างยิ้มแย้ม
"ดี....ฉันจะไปคุยกับผอ."ซิกบาร์พูดพลางชี้เข้าไปกลางห้องที่มีคนนั่งอยู่
"เข้าใจแล้วล่ะ....เชิญครับ"
บรรยากาศที่ดูแจ่มใสบัดนี้ดูกดดันไม่น้อย....เมื่ออาจารย์ของโรงเรียนคิดว่าผอ.มัน(โรคจิต)
เข้าความทรงจำของเด็กๆไป....แต่คิดดูดีๆแล้ว....คนต่อไปอาจจะเป็นเค้าก็ได้....ที่จะลืม
เรื่องดีๆที่ผ่านมา....
ว่าแล้วซิกบาร์ก็รีบเดินตรงดิ่งไปที่โต๊ะผอ.อย่างความเร็วแสง...โดยที่ไซอิดมองไม่ทันด้วยซ้ำ
ว่าไปนั่งเก้าตอนไหน
"ไงซิกบาร์มีอะไรหรอ???"เซมนัสพูดหน้านิ่งๆพลางถามเป็นเชิงอีกว่า
"จะขอขึ้นเงินเดือนเหมือนคราวก่อนหรอ"
"ไม่ล่ะ....ฉันคงไม่หน้าเงินขนาดนั้นหรอมั่งเซมนัส"ซิกบาร์ส่ายหน้าไม่มาอย่างไม่พอใจเล็กน้อย
"แล้วมาเพื่ออะไรอีกล่ะ...."
"ความทรงจำไง....ฉันขอคือ"ซิกบาร์พูดฉีกยิ้ม(อย่างไม่จริงใจสุดๆ)
"อ่อหรอ~~ไซอิดนายออกไปก่อนแล้วกัน"เซมนัสพูดเสร็จไม่ทันขาดคำไซอิดก็หายไปแล้ว
(สูดยอด~~)"ว่าแต่ทำไมล่ะที่ตอนแรกยังจะให้ฉันเอาความทรงจำของเด็กบางคนมาเลยนี่"
"นั้นมันตอนนั้น....แต่ตอนนี้ฉันต้องการให้นายคืนความทรงจำของทุกคนนะ"
"ของทุกคนหรือของเจ้าหนูที่ห้องสภากันแน่....หึหึรู้สึกว่าจะชอบนายตั้งนานแล้วนะเนี่ย"
"แก!!!!!อย่าเอาความทรงจำของดีมิกซ์มาดูเล่นนะ"ซิกบาร์ลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างไม่พอใจ
"แล้วทำไมล่ะ....ไม่ได้มีของดีมิกซ์คนเดียวหรอกนะ...ฮะๆ"
เซมนัสพูดพลางให้ซิกบาร์ดูความทรงจำของเอ็กเซลกับร็อคซัสที่ผ่าน
มานานแล้ว....แน่นอนว่าทไมซิกบาร์ดูออก.....เพราะในความทรงจำนั้น
เป็นตอนที่ทั้งสองกำลงพูดคุยกันไปมา....
"นั้นมันของเอ็กเซลร็อคซัสนี่!!!!!!!แกจะทำอะไรล่ะ"
"รู้ด้วยหรอเนี่ย...อืม....สงสัยนายจะสนิทกับพวกเด็กๆสภามากเกินไปแล้วมั่ง"
เซมนัสยิ้มกว้างพร้อมกับยื่นความทรงจำหนึ่งมาให้ซิกบาร์ดู....
...............................................................................................
ย้อนไปตอนโบราณที่เก่าแก่...ที่ทั้งสามตัว(เอ๊ย!!!!!คน)ติดป่า....
"นี่มันอะไรกันน่ะ....กุญแจยักษ์????"เอ็กเซลพูดอย่างตกใจไม่น้อย
"กุญแจนั้นอาจจะเปิดทางออกให้พวกเรานะเอ็กเซล"ดีมิกซ์ยิ้มร่า
"นั้นสิฮะ"ร็อคซัสพูดบ้างแต่กุญแจยักษ์นั้นกลับไปอยู่ที่มือร็อคซัสแทน...
"เกิดอะไรขึ้นเนี่ย"
"หรือว่านายคือผู้ถูกเลือก"ดีมิกซ์ทำท่าสนใจ
"หมายความว่าไง.................."
.................................................................................................
"หมายความว่าอะไรน่ะ"ซิกบาร์เริ่มพูดกับเซมนัสดีกว่าเดิมแต่ต้องสะดุ้งเมื่อ
เซมนัสเก็บความทรงจำของทั้งสามไปแล้ว
"นั้นคือคีย์เบลด....สิ่งในตำนานไงล่ะ"เซมนัสพูดยิ้มๆ
"แล้วทำไม"
"พวกนั้นมีพลังพิเศษ....เหมือนนายและฉัน"
"..........................................................แล้วนายจะทำอะไรพวกนั้น่ะ"ซิกบาร์รีบทำหน้าซืด....
"ก็ค่อยๆลบความทรงจำของพลังนั้นน่ะสิ....ถึงจะติดความทรงจำบ้างส่วนมาบ้าง
ก็เถอะฮะๆๆแต่มันก็ไม่สำคัญ"เซมนัสพูดอย่างอารมณ์ดีโดยไม่รู้เลยว่า....ความ
ทรงจำบางส่วนของดีมิกซ์นั้นมันสำคัญสำหรับซิกบาร์มากขนาดไหน
"แก!!!!!!!!!!!!!!!!!!!พูดแบบนี้มัน...................."
ซิกบาร์หยุดชะงัก......เซมนัสได้ดึงความทรงจำของซิกบาร์มาเรียบร้อยแล้ว
เพื่อความแน่ใจเซมนัสก็ถามซิกบาร์...."นี่ซิกบาร์จำได้ไหมเมื่อกี้เราคุยะไรกัน"
".........................."ซิกบาร์ปิดปากเงียบได้แต่เพียงส่ายหน้าไปมาพร้อมกับใบ
หน้าเซมนัสที่ยิ้มได้ใจอย่างมีเล่ห์นัย....
"ซิกบาร์นายกลับไปสอนเด็กได้แล้วล่ะ....พวกเค้ารอนายอยู่"
"อืม...."ว่าแล้วซิกบาร์ก็เดินออกไปอย่างโซเซ....เหมือนคนไร้จิตใจ....
ปัง!!!!!เสียงปิดประตูของไซอิดที่ปิดหลังจากซิกบาร์ออกไป...
ทำให้เซมนัสกลับมาหน้าซื่อเช่นเดิม
"เมื่อกี้คุยอะไรกันหรอครับ"ไซอิดถามโดยที่สงสัยกับอาการซิกบาร์
"ความลับน่ะ"เซมนัสพูดยิ้มๆ
...................................การผจญภัยเริ่มต้นขึ้นแล้ว.................................................
To Be Con.
อืม.....คือว่าตอนนี้ถ้าใครงงนะคะ....สามารถต่อว่าแบบกระจายได้เลยคะ....เพราะรู้สึกว่าพิมพ์ไป
พิมพ์มาตอนหลังๆเหมือนมันเขาใจคนเดียว แหะๆ....ขอโทษด้วยนะคะ....ตอนนี้ก็กำลังมึนๆกับ
การซ้อมกีฬาสีทุกวันด้วย...
ปล.ขอโทษด้วยนะคะทุกคน....ถ้า...
-พิมพ์ผิด
-ไม่เข้าใจ
-พูดไม่สุภาพ(เหอะ)
ก็บอกมาได้เลยนะงับ...................โชคดีคะ....................
thuy XIII
