fic KH:we are a student XII
axle & roxas
...อยากให้เวลาที่ผ่านมานี้...หยุดเพียงตรงนี้เถอะ....
"ลาเซเน่กลับไปพักที่ห้องก่อนล่ะกันนะ"พ่อพูดด้วยความเป็นห่วงก่อนจะ
พาลาเซเน่กลับห้องไป
"คุณชายคะ.....เป็นอะไรหรือเปล่า"คนใช้คนหนึ่งทักขึ้น
"........(เราทำอะไรลงไปนะ...จากพ่อที่ไม่เคยดูแล...แต่ตอนนี้กลับไม่แลมอง
สักนิดเดียว)"มาลูเซียยืนนิ่งจนหน้าซืดเผือก
"คุณชายคะ"คนใช้พยายามถามต่อ
"...ฉะ...ฉันทำอะไรผิดหรอเปล่า"มาลูเซียพูดเสียงสั่นๆก่อนจะซุดลงไปกับพื้น
....ใครก็ได้บอกฉันที...ว่าสิ่งที่ฉันทำตั้งแต่แรกมันถูกหรือผิดกันแน่....
"คะ...คุณชายคะ"คนใช้รีบไปพยุงขึ้น
"ฉันจะไปจากที่นี้"มาลูเซียว่าเสร็จก็ลุกขึ้น
"คุณชาย!!!!อย่าพูดอย่างงั้นสิคะ"
"ฉันจะเดินทาง....ด้วยตัวของฉันเอง"ว่าแล้วมาลูเซียก็รีบเข้าห้องไปเก็บของทันที
"คุณชายคะ~~อย่าไปเลยนะคะ"
"ฉันจะไป...โชคดีนะ"มาลูเซียพูดยิ้มๆพลางลากกระเป๋าลงบ้านไปอย่างรวดเร็ว
....ลาก่อนบ้านที่แสนอบอุ่น....ฉันคงจะต้องไปแล้วล่ะ....
"มาลูเซียลูกจะไปไหน"ผู้เนแม่พูดอย่างตกใจ...แต่ก็ถืมผ้าชุบน้ำไปหาลาเซเน่ก่อน
"โชคดีนะครับแม่"มาลูเซียพูดพลางลากกระเป๋าต่อ...
....เพียงเดินไม่กี่ก้าวออกสู่โลกกว้างของมาลูเซีย...ฝนก็ค่อยๆบรรจงตกลงมาเป็นสาย...
"แม่ครับผมไม่เหลือใครอีกแล้ว...."สายน้ำไหลลงมาสู่ใบหน้าของมาลูเซียเรื่อยๆ...
....น้ำที่ไหลสู่ใบหน้าของเรานั้นเป็นสายฝนหรือ...น้ำตาของเรากันแน่นะ....
(me//เน่าโคตร!!!!!!!พึ่งคิดได้เมื่อกี้เองนะเนื่ย...ขอโทษนะคะที่พูดจาไม่สุภาพ)
"...มาลูเซีย!!!"เสียงหนึ่งดังขึ้นเมื่อออกมานอกประตูไปแค่หนึ่งก้าว
"แม่!!!"เสียงมาลูเซียก็ตอบกลับอย่างตกใจเมื่อตอนนี้แม่ของตนวิ่งผ่าสายฝนมา
โดยไม่นำร่มติดมาด้วย
"ลืมร่มน่ะลูกน่ะ"ผู้เป็นแม่ตอบหน้านิ่ง...
"อ่ะ..............คะ....ครับๆขอบคุณครับ"มาลูเซียพูดพลางเดินไปหยิบร่มจากมือของแม่ตน...
....ร่มสำคัญขนานนั้นเชียวหรอเนี่ย....ถึงขนานเอามาให้ด้วยตนเองแบบนี้.....
"....ลูกจะไปจริงๆหรอ"ผู้เป็นแม่ผู้ยิ้มๆเหมือนไม่ใส่ใจเท่าไร
"ครับ"มาลูเซียพูดพลางเดินไปทางอื่นต่อ...
....อยากอยู่ที่นั้นต่อ....อยากมีความสุขที่นั้น...ถ้าไม่มียัยนั้น...
"ฉันอยากจะบ้าอยู่แล้ว...คุณชายจะมีปัญญาอะไรเมื่อหนีออกจากบ้าน"
มาลูเซียบ่นๆกับตัวเอง
....ว่าแล้วมาลูเซียก็เดินออกมาจนถึงเมืองสักที...และเสียงใดเสีนงนึ่งก็ดังขึ้น....
"อ้าว~~มาลูเซียทำไมมาอยู่แถวนี้ล่ะ"ชายที่ใช้น้ำเสียงสนิทกับมาลูเซียพอสมควร
"....รุ่นพี่ซิกบาร์...เอ่อผมมาเที่ยวน่ะครับ"มาลูเซียตอบยิ้มๆ
"อืม~~มาเที่ยวแล้วต้องเอากระเป๋าเดินทางมาเลยหรอ?"
"เอ่อ...รุ่นพี่เนี่ยจับผิดผมเก่งเสมอเลยนะครับ~~"
"อ้าว~~ก็รุ่นพี่รุ่นน้องกันนี่...ว่าแต่นายเลิกเป็น....อย่างนั้นแล้วหรอ"
"อย่างนั้น?...อ่อ~~ไม่ได้เป็นตั้งแต่แรกแล้วล่ะ แหะๆแค่หลอกไปเล่นๆน่ะรุ่นพี่"
"หรอ~~นายจะมาค้างบ้านฉันก่อนไหมล่ะ...พอดีฉันจะไปซื้อของน่ะ"
"อ่อ...ก็ดีนะครับ"
"งั้นไปที่ตรงนั้นนะ...แล้วก็เลียวไปทางนู้นนะ....อืม....มันก็มีหลายตึกอยู่นะ
...อยู่ตรงกลางสุดน่ะ...งงไหมเนี่ย"เสียงคำอธิบายของซิกบาร์ยาวเยี่ยดจน
มาลูเซียแทบจะไปถามคนอื่นแทน
"เอ่อ...ไม่งงครับ"มาลูเซียพูดเสร้จก็ลากกรเป๋าไปยังที่หมาย(?)...
"....ทำไมมันไกลจังอ่ะ....นี่เดินมาตั้งชั่วโมงแล้วน่ะเนี่ย...."เสียงเซ็งๆ
ของมาลูเซียดังขึ้น
"น่าจะห้องนี้ล่ะมั่งเนี่ย(?)"มาลูเซียพูดยิ้มๆเมื่อถึงจุดหมาย
แก๊ก!!!เสียงเปิดประตูเข้าไปก็เจอการเข้าใจผิดครั้งยิ่งใหญ่....
"ซิกบาร์กลับมาแล้วหรอ"เสียงหนุ่มคนนึ่งพูดเรียบๆ
"....เอ่อขอโทษนะฉันไม่ใช่ซิกบาร์น่ะ"มาลูเซียทำท่าทางจะอธิบายเรื่องเล็กน้อย...
"นายหนีอกจากบ้านมาหรอ?"เสียงชายคนนั้นถามอย่างรู้ดี
"เอ่อ...มันก็ใช่อ่ะนะ แหะๆ"
"ฉันก็เหมือนกันแหละ"
"จริงหรอ!!!!"
"มันน่าดีใจตรงไหนเนี่ย..."
"อ่ะ!!!โทษทีนะ"
"นายชื่ออะไรน่ะ...ฉันลุกซอร์ดน่ะ"คนที่พึ่งแนะนำตัวพูดยิ้มๆ
"เอ่อ...ฉันมาลูเซียน่ะ"มาลูเซียพูดยิ้มๆกลับไปเช่นกัน
"มาลูเซียหรอ?...ชื่อน่ารักดีนะ"ลุกซอร์ดพูดพลางไปยิ้มน้ำชามาให้
"เอ่อ...คุณเป็นเพื่อนกับรุ่นพี่ซิกบาร์หรอครับ"
"อืม~~เรียนมาด้วยกัน...อืม...10ปีพอดีเลย แหะๆมันนานไปเปล่าเนี่ย"
"ไม่หรอกครับ...ผมว่ามันดีออกจะตายที่มีเพื่อนอย่างนี้"
"หรอ....."เสียงลุกซอร์ดหยุดทันทีเมื่อมีเสียงประตูห้องได้เปิดขึ้น...
ซิกบาร์ได้เดินมาในห้องพร้อมกับถุงซุปเปอร์ขนานใหญ่...
"อ่ะโทษทีนะที่กลับมาช้าไปหน่อย"ซิกบาร์พูดฉีกยิ้ม
"ไม่หน่อยแล้วล่ะไอ้(แก่!!!โอ๊ะ~~ตอนนี้มันเด็กอยู่นี้หว้า)เพื่อนรัก~~ว่า
แต่นายตกท่อมาหรอไงเนี่ยหายไปไหนมาตั้งหลายชั่วโมง"ลุกซอร์ดพูด
พลางค้นของในถุงที่ซิกบาร์ถืออยู่(me//ตอนนี้ซิกบาร์ยังเรียนอยู่อ่ะคะ)
"....เอ่อรุ่นพี่ครับผมทำให้พวกรุ่นพี่รำบากกันหรือเปล่า..."
"ไม่หรอกน้า~"เสียงซิกชบาร์และลุกซอร์ดพูดกันพร้อมกัน
"หรอครับ~~"มาลูเซียยิ้มๆที่มีคนที่ยอมตนบ้าง...
....รู้สึกว่าอยากอยู่แบบนี้ตลอดไปจังเลย...มีความสุขจัง....
+++++++++++++++++++++++++++++++++++
....ไปหยิบของของไอ้พี่บ้านั้นได้ไงล่ะ.....เจ้าเด็กบ้าเอ่ย~~....
"รุ่นพี่ลาเซเน่เป็นอะไรหรือเปล่าครับ...นิ่งไปเชียว"ร็อกซัสพูดหน้าซืดๆ
"ลาเซเน่เป็นอะไรมากไหมเนี่ย"ดีมิกซ์มาช่วยเรียก
"หึหึ...คำพูดแบบนั้นจะใช้ได้ผลซะที่ไหนต้องบอกว่า...ไอ้แมลงสาบตื่น
ได้แล้ว!!!!..."เสียงของเอ็กเซล
ตุบ!!!!เสียงใครคนนึ่งที่ควรจะได้ด่าแต่กลับนอนไปกลับพื้นทันที...
"รุ่นพี่~~"ร็อกซัสพูดสั่นๆเมื่อเอ็กเซลนอนกองไปกับพื้น(อีกแล้ว)
"เฮ้ย!!!ไอ้เอ็กเซล"ดีมิกซ์พูดตกใจอย่างมาก
"เอ็กเซลนายคงได้สบายสักทีนะ"ลาเซเน่พูดพลางเรียกสายฟ้ามาที่นิ้วมือ...
...ตายแน่พวกกู!!!!!....เสียงแต่ละคนบ่นๆอย่างเครียดขั้นสุดยอด....
ครืน!!!!เสียงเมฆสีขาวที่ค่อยๆมารวมตัวกันเรื่อยๆจนเป็นสีดำขุ่น...
"รุ่นพี่ครับ~~ใจเย็นๆนะครับ"ร็อกซัสพูดเสียวๆ
"ไม่ยงไม่เย็นแล้วเฟ้ย!!!!"ลาเซเน่พูดสุดเสียง
แก๊ก!!!เสีงเปิดประตูห้องดังขึ้น...ทำให้คนอยู่ข้างในโล่งใจไม่ใช่น้อย!!!!
"ลาเซเน่ทำอะไรอยู่น่ะ...เสียงดังเชียว"มาลูเซียพูดนิ่งๆ
"อ้าว~~พี่มาทำอะไรในห้องคนอื่นน่ะ"ลาเซเน่บ่นๆ
"เธอต่างหากที่กำลังจะพังบ้านหรือไง"
"นายพูดแบบนี้มันหาเรื่องกันนี่!!!!"
"...รุ่นพี่ครับ~~...."ร็อกซัสเริ่มรู้สึกไม่ดีกับการทะเลาะของพี่น้องคู่นี้...
"งั้นนายก็ตายแทนพวกนี้แล้วกันนะ"ลาเซเน่พูดเสร็จบ้านทั้งหลังก็
กลายเป็นบ้านที่สุขสว่างที่สุดในเมืองแห่งนั้น...
....โอ๊ย~~ทำไมชีวิตของฉันมันต้องเจอเรื่องแบบนี้ทุกทีเลยนะ....ทุกคน
ที่โรงเรียนคงสบายกันดีนะ....
To Be Con.
------------------------------------------------------------
รู้สึกว่าตอนแรกๆจะเน่าๆพอตอนหลังๆก็งงๆ....สรุป
นี่มันตอนมั่วนี่น้า~~ขอโทษนะคะ...เดี๋ยวจะแต่งให้ดี
กว่านี้นะคะพอดีสัญญาไว้ว่าจัลงวันนี้ก็จะลงอ่ะคะ...
แต่เนื้อเรื่องอาจจะไม่ค่อยถูกใจนะคะ(เศร้าเลย)...
ปล.ขอโทษนะคะที่ลงช้าไปหน่อย
ปล.(อีก)ขอโทษนะคะถ้ามันไม่หนุกToT
thuy XIII
edit @ 2007/06/23 22:22:18
axle & roxas
...อยากให้เวลาที่ผ่านมานี้...หยุดเพียงตรงนี้เถอะ....
"ลาเซเน่กลับไปพักที่ห้องก่อนล่ะกันนะ"พ่อพูดด้วยความเป็นห่วงก่อนจะ
พาลาเซเน่กลับห้องไป
"คุณชายคะ.....เป็นอะไรหรือเปล่า"คนใช้คนหนึ่งทักขึ้น
"........(เราทำอะไรลงไปนะ...จากพ่อที่ไม่เคยดูแล...แต่ตอนนี้กลับไม่แลมอง
สักนิดเดียว)"มาลูเซียยืนนิ่งจนหน้าซืดเผือก
"คุณชายคะ"คนใช้พยายามถามต่อ
"...ฉะ...ฉันทำอะไรผิดหรอเปล่า"มาลูเซียพูดเสียงสั่นๆก่อนจะซุดลงไปกับพื้น
....ใครก็ได้บอกฉันที...ว่าสิ่งที่ฉันทำตั้งแต่แรกมันถูกหรือผิดกันแน่....
"คะ...คุณชายคะ"คนใช้รีบไปพยุงขึ้น
"ฉันจะไปจากที่นี้"มาลูเซียว่าเสร็จก็ลุกขึ้น
"คุณชาย!!!!อย่าพูดอย่างงั้นสิคะ"
"ฉันจะเดินทาง....ด้วยตัวของฉันเอง"ว่าแล้วมาลูเซียก็รีบเข้าห้องไปเก็บของทันที
"คุณชายคะ~~อย่าไปเลยนะคะ"
"ฉันจะไป...โชคดีนะ"มาลูเซียพูดยิ้มๆพลางลากกระเป๋าลงบ้านไปอย่างรวดเร็ว
....ลาก่อนบ้านที่แสนอบอุ่น....ฉันคงจะต้องไปแล้วล่ะ....
"มาลูเซียลูกจะไปไหน"ผู้เนแม่พูดอย่างตกใจ...แต่ก็ถืมผ้าชุบน้ำไปหาลาเซเน่ก่อน
"โชคดีนะครับแม่"มาลูเซียพูดพลางลากกระเป๋าต่อ...
....เพียงเดินไม่กี่ก้าวออกสู่โลกกว้างของมาลูเซีย...ฝนก็ค่อยๆบรรจงตกลงมาเป็นสาย...
"แม่ครับผมไม่เหลือใครอีกแล้ว...."สายน้ำไหลลงมาสู่ใบหน้าของมาลูเซียเรื่อยๆ...
....น้ำที่ไหลสู่ใบหน้าของเรานั้นเป็นสายฝนหรือ...น้ำตาของเรากันแน่นะ....
(me//เน่าโคตร!!!!!!!พึ่งคิดได้เมื่อกี้เองนะเนื่ย...ขอโทษนะคะที่พูดจาไม่สุภาพ)
"...มาลูเซีย!!!"เสียงหนึ่งดังขึ้นเมื่อออกมานอกประตูไปแค่หนึ่งก้าว
"แม่!!!"เสียงมาลูเซียก็ตอบกลับอย่างตกใจเมื่อตอนนี้แม่ของตนวิ่งผ่าสายฝนมา
โดยไม่นำร่มติดมาด้วย
"ลืมร่มน่ะลูกน่ะ"ผู้เป็นแม่ตอบหน้านิ่ง...
"อ่ะ..............คะ....ครับๆขอบคุณครับ"มาลูเซียพูดพลางเดินไปหยิบร่มจากมือของแม่ตน...
....ร่มสำคัญขนานนั้นเชียวหรอเนี่ย....ถึงขนานเอามาให้ด้วยตนเองแบบนี้.....
"....ลูกจะไปจริงๆหรอ"ผู้เป็นแม่ผู้ยิ้มๆเหมือนไม่ใส่ใจเท่าไร
"ครับ"มาลูเซียพูดพลางเดินไปทางอื่นต่อ...
....อยากอยู่ที่นั้นต่อ....อยากมีความสุขที่นั้น...ถ้าไม่มียัยนั้น...
"ฉันอยากจะบ้าอยู่แล้ว...คุณชายจะมีปัญญาอะไรเมื่อหนีออกจากบ้าน"
มาลูเซียบ่นๆกับตัวเอง
....ว่าแล้วมาลูเซียก็เดินออกมาจนถึงเมืองสักที...และเสียงใดเสีนงนึ่งก็ดังขึ้น....
"อ้าว~~มาลูเซียทำไมมาอยู่แถวนี้ล่ะ"ชายที่ใช้น้ำเสียงสนิทกับมาลูเซียพอสมควร
"....รุ่นพี่ซิกบาร์...เอ่อผมมาเที่ยวน่ะครับ"มาลูเซียตอบยิ้มๆ
"อืม~~มาเที่ยวแล้วต้องเอากระเป๋าเดินทางมาเลยหรอ?"
"เอ่อ...รุ่นพี่เนี่ยจับผิดผมเก่งเสมอเลยนะครับ~~"
"อ้าว~~ก็รุ่นพี่รุ่นน้องกันนี่...ว่าแต่นายเลิกเป็น....อย่างนั้นแล้วหรอ"
"อย่างนั้น?...อ่อ~~ไม่ได้เป็นตั้งแต่แรกแล้วล่ะ แหะๆแค่หลอกไปเล่นๆน่ะรุ่นพี่"
"หรอ~~นายจะมาค้างบ้านฉันก่อนไหมล่ะ...พอดีฉันจะไปซื้อของน่ะ"
"อ่อ...ก็ดีนะครับ"
"งั้นไปที่ตรงนั้นนะ...แล้วก็เลียวไปทางนู้นนะ....อืม....มันก็มีหลายตึกอยู่นะ
...อยู่ตรงกลางสุดน่ะ...งงไหมเนี่ย"เสียงคำอธิบายของซิกบาร์ยาวเยี่ยดจน
มาลูเซียแทบจะไปถามคนอื่นแทน
"เอ่อ...ไม่งงครับ"มาลูเซียพูดเสร้จก็ลากกรเป๋าไปยังที่หมาย(?)...
"....ทำไมมันไกลจังอ่ะ....นี่เดินมาตั้งชั่วโมงแล้วน่ะเนี่ย...."เสียงเซ็งๆ
ของมาลูเซียดังขึ้น
"น่าจะห้องนี้ล่ะมั่งเนี่ย(?)"มาลูเซียพูดยิ้มๆเมื่อถึงจุดหมาย
แก๊ก!!!เสียงเปิดประตูเข้าไปก็เจอการเข้าใจผิดครั้งยิ่งใหญ่....
"ซิกบาร์กลับมาแล้วหรอ"เสียงหนุ่มคนนึ่งพูดเรียบๆ
"....เอ่อขอโทษนะฉันไม่ใช่ซิกบาร์น่ะ"มาลูเซียทำท่าทางจะอธิบายเรื่องเล็กน้อย...
"นายหนีอกจากบ้านมาหรอ?"เสียงชายคนนั้นถามอย่างรู้ดี
"เอ่อ...มันก็ใช่อ่ะนะ แหะๆ"
"ฉันก็เหมือนกันแหละ"
"จริงหรอ!!!!"
"มันน่าดีใจตรงไหนเนี่ย..."
"อ่ะ!!!โทษทีนะ"
"นายชื่ออะไรน่ะ...ฉันลุกซอร์ดน่ะ"คนที่พึ่งแนะนำตัวพูดยิ้มๆ
"เอ่อ...ฉันมาลูเซียน่ะ"มาลูเซียพูดยิ้มๆกลับไปเช่นกัน
"มาลูเซียหรอ?...ชื่อน่ารักดีนะ"ลุกซอร์ดพูดพลางไปยิ้มน้ำชามาให้
"เอ่อ...คุณเป็นเพื่อนกับรุ่นพี่ซิกบาร์หรอครับ"
"อืม~~เรียนมาด้วยกัน...อืม...10ปีพอดีเลย แหะๆมันนานไปเปล่าเนี่ย"
"ไม่หรอกครับ...ผมว่ามันดีออกจะตายที่มีเพื่อนอย่างนี้"
"หรอ....."เสียงลุกซอร์ดหยุดทันทีเมื่อมีเสียงประตูห้องได้เปิดขึ้น...
ซิกบาร์ได้เดินมาในห้องพร้อมกับถุงซุปเปอร์ขนานใหญ่...
"อ่ะโทษทีนะที่กลับมาช้าไปหน่อย"ซิกบาร์พูดฉีกยิ้ม
"ไม่หน่อยแล้วล่ะไอ้(แก่!!!โอ๊ะ~~ตอนนี้มันเด็กอยู่นี้หว้า)เพื่อนรัก~~ว่า
แต่นายตกท่อมาหรอไงเนี่ยหายไปไหนมาตั้งหลายชั่วโมง"ลุกซอร์ดพูด
พลางค้นของในถุงที่ซิกบาร์ถืออยู่(me//ตอนนี้ซิกบาร์ยังเรียนอยู่อ่ะคะ)
"....เอ่อรุ่นพี่ครับผมทำให้พวกรุ่นพี่รำบากกันหรือเปล่า..."
"ไม่หรอกน้า~"เสียงซิกชบาร์และลุกซอร์ดพูดกันพร้อมกัน
"หรอครับ~~"มาลูเซียยิ้มๆที่มีคนที่ยอมตนบ้าง...
....รู้สึกว่าอยากอยู่แบบนี้ตลอดไปจังเลย...มีความสุขจัง....
+++++++++++++++++++++++++++++++++++
....ไปหยิบของของไอ้พี่บ้านั้นได้ไงล่ะ.....เจ้าเด็กบ้าเอ่ย~~....
"รุ่นพี่ลาเซเน่เป็นอะไรหรือเปล่าครับ...นิ่งไปเชียว"ร็อกซัสพูดหน้าซืดๆ
"ลาเซเน่เป็นอะไรมากไหมเนี่ย"ดีมิกซ์มาช่วยเรียก
"หึหึ...คำพูดแบบนั้นจะใช้ได้ผลซะที่ไหนต้องบอกว่า...ไอ้แมลงสาบตื่น
ได้แล้ว!!!!..."เสียงของเอ็กเซล
ตุบ!!!!เสียงใครคนนึ่งที่ควรจะได้ด่าแต่กลับนอนไปกลับพื้นทันที...
"รุ่นพี่~~"ร็อกซัสพูดสั่นๆเมื่อเอ็กเซลนอนกองไปกับพื้น(อีกแล้ว)
"เฮ้ย!!!ไอ้เอ็กเซล"ดีมิกซ์พูดตกใจอย่างมาก
"เอ็กเซลนายคงได้สบายสักทีนะ"ลาเซเน่พูดพลางเรียกสายฟ้ามาที่นิ้วมือ...
...ตายแน่พวกกู!!!!!....เสียงแต่ละคนบ่นๆอย่างเครียดขั้นสุดยอด....
ครืน!!!!เสียงเมฆสีขาวที่ค่อยๆมารวมตัวกันเรื่อยๆจนเป็นสีดำขุ่น...
"รุ่นพี่ครับ~~ใจเย็นๆนะครับ"ร็อกซัสพูดเสียวๆ
"ไม่ยงไม่เย็นแล้วเฟ้ย!!!!"ลาเซเน่พูดสุดเสียง
แก๊ก!!!เสีงเปิดประตูห้องดังขึ้น...ทำให้คนอยู่ข้างในโล่งใจไม่ใช่น้อย!!!!
"ลาเซเน่ทำอะไรอยู่น่ะ...เสียงดังเชียว"มาลูเซียพูดนิ่งๆ
"อ้าว~~พี่มาทำอะไรในห้องคนอื่นน่ะ"ลาเซเน่บ่นๆ
"เธอต่างหากที่กำลังจะพังบ้านหรือไง"
"นายพูดแบบนี้มันหาเรื่องกันนี่!!!!"
"...รุ่นพี่ครับ~~...."ร็อกซัสเริ่มรู้สึกไม่ดีกับการทะเลาะของพี่น้องคู่นี้...
"งั้นนายก็ตายแทนพวกนี้แล้วกันนะ"ลาเซเน่พูดเสร็จบ้านทั้งหลังก็
กลายเป็นบ้านที่สุขสว่างที่สุดในเมืองแห่งนั้น...
....โอ๊ย~~ทำไมชีวิตของฉันมันต้องเจอเรื่องแบบนี้ทุกทีเลยนะ....ทุกคน
ที่โรงเรียนคงสบายกันดีนะ....
To Be Con.
------------------------------------------------------------
รู้สึกว่าตอนแรกๆจะเน่าๆพอตอนหลังๆก็งงๆ....สรุป
นี่มันตอนมั่วนี่น้า~~ขอโทษนะคะ...เดี๋ยวจะแต่งให้ดี
กว่านี้นะคะพอดีสัญญาไว้ว่าจัลงวันนี้ก็จะลงอ่ะคะ...
แต่เนื้อเรื่องอาจจะไม่ค่อยถูกใจนะคะ(เศร้าเลย)...
ปล.ขอโทษนะคะที่ลงช้าไปหน่อย
ปล.(อีก)ขอโทษนะคะถ้ามันไม่หนุกToT
thuy XIII
เดี๋ยวจะพยายามปรับปรุงนะคะ...ขอโทษ
