fic KH:we are a student XI
axle & roxas
....งานนี้สนุกแน่ๆเลยว่าแต่พรุ่งนี้หยุดนี่น้า~~หึหึ...พวกนายคงได้เจอเรื่องสนุกแล้วล่ะ....
ลาเซเน่ผู้กลับบ้านมาเร็วปกติจนน่าตกใจ...ทำให้คนในบ้านอดทักไม่ได้....
"ลาเซเน่...ทำไมกลับมาเร็วจังล่ะ"ชาย(?)ผมอออกสีชมพูถามอย่างสงสัย
"ก็พาเพื่อนมาน่ะ...พี่~~"ลาเซเน่พูดยิ้มๆพลางใช้ให้คนใช้ในบ้านพาเข้ามา
"หรอ...ว่าแต่นี่มันผู้ชายทั้งนั้นเลยนิ"พี่ชายยังคงสงสัย
"หนูไม่ทำอะไรพวกเค้าเหมือนพี่หรอกน้า~~"ลาเซเน่พูดเสร็จก็เดินขึ้นบรรได
ไปยังห้องของตน...
"....ลาเซเน่มันคิดอย่างไงของมันถึงพาเพื่อนชายมาบ้าน..."ชายผู้เป็นพี่ยังคง
คิดเรื่องนี้อยู่จนกระทั่ง!!!?...เค้าเจอคนถูกใจจนได้
+++++++++++++++++++++++++++++
"คุณหนูคะ...พาเพื่อนมาแล้วคะ"คนใช้คนนึ่งผู้เสียงเรียบๆ
"ขอบคุณนะ...ว่าแต่...ดีมิกซ์ห้ามไปไหนน่ะ"ลาเซเน่พูดหน้าซืด
"เอ่อ...คุณชายบอกว่ารู้จักเลยพาไปที่ห้องอ่ะคะ...ขอโทษนะคะที่ห้ามไม่อยู่(?)"
"อีกแล้วหรอเนี่ย...ไอ้พี่กระเทย"ลาเซเน่พูดด้วยความอารมณ์เสีย
ก็จะรีบลงไปยังชั้นล่างที่มีห้องของพี่ชายตนอยู่
+++++++++++++++++++++++++++++++
"พี่!!!"ลาเซเน่ที่เปิดประตูไม่ให้สุ่มให้เสียงทำให้คนเป็นพี่ตกใจไม่ใช่น้อย...
"เอ่อมีไงหรอลาเซเน่"พี่ชายยังคงพูดยิ้ม
"คืนเพื่อนหนูมา"
".....เพื่อนไหน?"
"อย่ามาทำเป็นแกล้งโง่อี่กระเทย"
....คำพูดคำนั้นคงเป็นคำร้ายแรงในชีวิตของคนๆหนึ่ง...
"นี่ลาเซเน่...เธอคงอยากอายุสั้นเหมือนคนในบ้านคนก่อนใช่ไหม"
รังสี...สีม่วงค่อยๆกว้างขึ้น
"เฮ้อ~~....(มันทำเรื่องอีกจนได้...)"แล้วสาวน้อยก็ค่อยๆเดินไปหา
เพื่อนชายอย่างหน้าตาเฉยโดนเดินผ่านพี่ชายของตนไปอย่างไม่สนใจ...
"นี่ลาเซเน่!!!~"ว่าแล้วดอกกุหลาบสีแดง(?)ที่นับไม่ถ้วนก็ตกมากเต็มบ้าน
จนคนที่เห็นก็ตะลึงไม่ใช่น้อย
"....พี่มาลูเซีย~~(เอาจริงหรอเนี่ย)...ช่างเถอะเพราะฉันหาดีมิกซ์เจอแล้ว"
ลาเซเน่ว่าเสร็จก็เดินผ่านดกดอกกุหลาบไปอย่างหน้าเซ็งๆ
"ลาเซเน่จัง~~"มาลูเซียพูดเสียงหง่อย
++++++++++++++++++++++++++++++
"คุณหนูคะ...คือว่าคุณชายอาจจะอยากเล่นกันคุณหนูก็มั่งคะ...ดู
เดี๋ยวนี้ดูหง่อยๆ"คนใช้คนเดิมพูดนึ่งๆ
"เล่นหรอ?จะบ้าหรือเปล่า...มาลูเซียน่ะไม่อยากเล่นกับใครมาแต่
ไหนแต่ไรแล้วนะ"ลาเซเน่ค้าน
"เอ่อ...งั้นเชิญคุณหนูอยู่ตามสบายเถอะคะ"แล้วคนใช้ก็เดินออกไป
อย่างไร้เสียง(?)
"เฮ่อ~เจ้าพวกนี้เนี่ยจะหลับไปถึงไหนกันน้า~~"ลาเซเน่เริ่มบ่นๆ
....และในที่สุดลาเซเน่ก็ใช้แผนเก่าจนได้....
เปรี้ยง!!!!เสียงสายฟ้าครั้งนี้บ่งบอกว่าให้ตื่น...ซึ่งความแรงต่างกับ
ที่โรงเรียนแน่นอน...ไม่งั้นคงต้องหลับต่ออีกแน่ๆ...
"อ๋อย~~"ร็อกซัสผู้รู้สึกตัวคนแรกทำเสียงเหนื่อยๆ
"อ้าว...ตื่นคนเดียวเองหรอ...งั้นเอาอีกรอบดีกว่า"ลาเซเน่ยิ้มอย่างมีเล่ห์นัย
"พอๆ...ฉันจะไหม้อยู่แล้ว"ดีมิกซ์บ่นๆเมื่อตนรู้สึกตัวตั้งแต่โดนเจ๊มารูเซีย
จับไปแล้ว...แต่ก็ต้องแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องตามบท
"อืม...ยังเหลืออีกหนึ่งคนนี่น้า~~"
"พอเถอะลาเซเน่...พวกเราจะตายกันพอดี"
"เอ่อ...รุ่นพี่ลาเซเน่เนียโหดจังนะครับ~~"ร็อกซัสพูดเมาๆเมื่อกำลังสับสนว่าที่นี้ที่ไหน
"นายโดนกับเค้าด้วยหรอเนี่ย~~โชคร้ายหน่อยนะเข้าสภามาแปปเดียวก
็โดนฉันทำเรื่องจนได้"
"ครับ~~"ร็อกซัสยังคงเมาอยู่
"ว่าแต่ไอ้เอ็กเซลมันจะหลับไปถึงไหน(ฟ่ะ)เนี่ย"ดีมิกซืพูดพร้อมกับปัดๆ
ฝุ่นที่ตัวเอง(me//ฝุ่น=รอยไหม้นั้นเองค้า~~)
"ว่าแต่ดอกไม้เต็มเลยนะครับ~~สวยจังเลย(ถ้ารุ่นพี่เอ็กเซลเห็นก็คงดี
เหมือนกันนะ...เดี๋ยวสิ!!!ทำไมต้องเป็นรุ่นพี่ด้วย
ล่ะ...)"ร็อกซัสเริ่มงงกับตัวเอง(me//โอ๊ย!!!เริ่มเน่าจนได้)
"อืม~~~"เอ็กเซลพูดงัวเงียพลางยืดเส้นยืดสาย
....แต่ไม่รู้เลยว่าการตื่นของเอ็กเซลนั้นจะเป็นหายนะครั้งยิ่งใหญ่....
"ไงเอ็กเซลตื่นแล้วหรอ"ดีมิกซ์ทักยิ้มๆ
"....ที่นี้ที่ไหนน่ะ"เอ็กเซลถามด้วยความงงเล็กน้อย
"บ้านฉัน"เสียงนึ่งแว่วมาแต่ไกล
"ที่นี้หรอบ้านนายน่ะดีมิกซ์...ฉันว่ามันต่างกลับตอนที่ฉันเคยเข้าไปตอน
เด็กๆนะ"เอ็กเซลยังคงโง่เหมือนเดิม
"เอ็กเซลที่นี้ไม่ใช่บ้านฉันหรอ แหะๆ"ดีมิกซ์พูดพลางเกาหัว
"แล้วมันที่ไหนล่ะเนี่ย"
"ก็บอกแล้วไงว่าบ้านฉันไอ้โง่!!!"ลาเซเน่พูดเซ็ง(ขั้นสุดยอด)
"บ้านลาเซเน่...อืม...เฮ้ย!!!เราถูกพาตัวมาหรอ"เอ็กเซลรีบโวยวายทันที
....ไอ้นี่มันความรู้สึกช้าเป็นบ้า....เสียงดังก้องในความคิดของแต่ละคน....
"ว่าแต่ร็อกซัสล่ะ"เอ็กเซลพูดพลางหันไปหันมา
"ผมอยู่นี้ครับ"ร็อกซัสพูดยิ้มพลางหยิบดอกกุหลาบมาจากไหนมากมายก็ไม่รู้
"เดี๋ยวสิเธอ...(ไปเอาของแบบนี้มาทำไมกันน่ะ...)"ลาเซเน่คิดหนัก...(ทำไม)
....ไปหยิบของของไอ้พี่บ้านั้นได้ไงล่ะ.....
+++++++++++++++++++++++++++++
"พ่อครับ"เสียงใสดังขึ้นไปทั่วบ้านหลังเล็กๆ(?)หลังหนึ่ง
"มีอะไรมาลูเซีย...พ่อกำลังรีบอยู่นะ"ว่าแล้วเจ้าตัวที่ได้ชื่อว่าพ่อก็รีบเดิน
ไปห้องทำงานของตน
"ครับ~~"มาลูเซียพูดเสียงหง่อยๆแล้วกลับเข้าห้องไป...
....โดยมีน้องรักของบ้านนี้ที่พึ่งขึ้นป.1วิ่งสวนตนไป....
"พ่อค้า~~"ลาเซเน่ยังคงยิ้มน้อยๆให้พ่อของตน
"หืม...มีอะไรหรอลาเซเน่"พ่อพูดยิ้มๆพลางลูบหัวลาเซเน่ไปพลางๆ
"หนูเตรียมกระเป๋าเสร็จแล้วค้า~~"
"หรอ~เก่งจังเลยนะ"
"แหะๆ"
"อ่ะสายแล้วล่ะ...เดี๋ยวพ่อไปก่อนนะลาเซเน่"
"ค้า~~คุณพ่อ แหะๆ"
....เหะ!!ช่างเป็นพ่อที่แสนจะลำเอียงจริงๆเลย....
"มาลูเซียทำอะไรอยู่น่ะจ๊ะ"ผู้เป็นแม่ทักยิ้มๆ
"ดูพ่อลูกที่แสนอบอุ่นอยู่น่ะครับ"มาลูเซียยิ้มแหยะๆ
"พูดอย่างงั้นทำไมล่ะลูก...ผู้หญิงน่ะต้องได้รับความอบอุ่นมากกว่าผู้ชาย
อยู่แล้วล่ะลูก...ลูกน่ะเป็นผู้ชายต้องรู้จักอดทน
นะรู้ไหม"(me//รู้สึกว่าแม่ก็ร้ายเช่นกัน...)
"งั้นผมขอตัวดีกว่า"มาลูเซียพูดพลางเข้าไปในห้องของตน...
...รู้งี้ขอให้เกิดมาเป็นผู้หญิงที่ดูอ่อนแอให้คนคอยช่วยเหลืออยู่ตลอดดีกว่า...
+++++++++++++++++++++++++++++++
....เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหกอย่างมาก...เด็กชายที่เคยเศร้านั้นกลับยิ้มอย่าง
อารมณ์ดีแทบทุกวัน...แถม!!!ด้วยกิริยาท่าทางที่ไม่สมชายเอาเสียเลย...
"มาลูเซียลูกเป็นอะไรหรือเปล่า...ทำไมถึงเป็นแบบนี้ล่ะ"พ่อทักอย่างเป็นห่วงเล็กน้อย
"พ่อว่าอะไรนะ...หนูไม่ได้ยิน"คำพูดนั้นทำให้คนเป็นพ่อแทบจะบ้าตาย...
"อ่อ~~เปล่าๆไม่มีอะไรหรอก...งั้นพ่อไปทำงานก่อนนะ"
"อืม~"ว่าเสร็จมาลูเซียก็เดินไปกยังห้องของตน...
++++++++++++++++++++++++++++++++
"ใครสอนให้เธอพูดแบบนี้กันนะลูก"แม่ทักอย่างหน้าเศร้า
"ครอบครัวมั่ง"ว่าแล้วเธอ(?)ก็เดินจากไปอย่างเช่นเคย...โดยสวนกับคู่ปรับจนได้...
"พี่"ลาเซเน่พูดเสียงใส
"อารายยัยน้องบ้า"มาลูเซียทำเสียงเซ็งๆ
"ทำไมพี่ถึงเป็นแบบนี้ล่ะ"
"...เรื่องของฉัน"มาลูเซียว่าเสร็จก็เดินเชิดไปที่อื่น
"คิดดีแล้วหรอที่ทำแบบนั้น่ะ"
"มันคือทางแก้ที่ดีที่สุดต่างหาก"
"ทางแก้?...คือการที่เป็นแบบนี้เนี่ยนะ"
"เธอกลับห้องไปนอนได้แล้วป่ะ...รำคาญ"
"พี่ทำแบบนี้...แล้วอย่ามาเสียใจฝ่ายหลังล่ะ"
"มันไม่ใช่เรื่องของเธอ"ว่าเสร็จมาลูเซียก็เดินออกนอกบ้านไป
....ทำไมฉันต้องเสียใจด้วยล่ะ...ในเมื่อฉันได้ความสุขที่ฉันเป็นแบบนี้มาแล้วไง...
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
...ถึงวันเวลาจะผ่านไปแต่ความเป็นคู่แข่งนั้นก็ยังไม่จางหายไปสักนิดเดียว...
"พี่กลับเป็นผู้ชายเถอะนะ"ลาเซเน่พูดขอร้อง
"แล้วทำไมฉันต้องกลับ"พี่ชายยังคงเถียงอยู่ตลอด
"ก็หนูอายที่มีพี่แบบนี้นี่"
เพี๊ย!!!เสียงตบหน้าใครสักคนไปครั้งนึ่งก็ดังไปทั่วบ้านน้อยๆซะแล้ว
"พะ...พี่บ้าที่สุด!!!!!"
"เธอน่ะแหละที่เอาแต่คิดถึงตัวเอง...เธอไม่เคยเห็นใจฉันเลยสักนิดเดียว"
"ก็สมควรอยู่แล้วล่ะ...ก็นายเป็นแค่กระเทยคนนึ่งนี่"
....ไม่นานก็เกิดการตบตีกันขึ้น...ซึ่งฝ่ายที่โดนหนักก็คือลาเซเน่นั้นเอง...แล้ว
ไม่นานก็มีพ่อและคนใช้มาแยกทั้งสองออกจากกัน....
"เธอมันน่าจะตายด้วยตบของฉันนะ"มาลูเซียยังคงทะเลาะกันต่อ
"ตายหรอ?ก็ดีสิจะได้ไม่ต้องอยู่กับกระเทยอย่างนาย"
....นี่เราเป็นแบบนี่ทุกคนไม่ดีใจกันหรอ...ก็ผู้หญิงควรได้รับความอบอุ่น
มากกว่าผู้ชายนี่...ตอนนี้เรายังไม่เป็นผู้หญิงอีกหรอ...หรืออย่างที่น้องบ้า
มันพูดกันแน่...เราคงเป็นเพียงคนประหลาด...ทำไม้ราไม่รู้ตัวตนที่แท้
จริงของฉันสักที...
To Be Con.
------------------------------------------------------------
อ่ะดีๆนะคะ...ตอนนี้กะจะแต่งให้กับปัญหาของมาลูเซีย
...แต่มันยาวจังเลยอ่ะ แหะๆอย่างไงก็ขอบคุณที่ติดตาม
นะคะ...
ปล.เดี๋ยวนี้อาจแต่งช้าหน่อยนะคะ....พอดีการบ้านเยอะ
มากเลย...ขอโทษนะค้า~~
ปล.คิดไปคิดมารู้สึกสงสารมาลูเซียจัง~~(แต่งเองอินเอง)
thuy XIII
axle & roxas
....งานนี้สนุกแน่ๆเลยว่าแต่พรุ่งนี้หยุดนี่น้า~~หึหึ...พวกนายคงได้เจอเรื่องสนุกแล้วล่ะ....
ลาเซเน่ผู้กลับบ้านมาเร็วปกติจนน่าตกใจ...ทำให้คนในบ้านอดทักไม่ได้....
"ลาเซเน่...ทำไมกลับมาเร็วจังล่ะ"ชาย(?)ผมอออกสีชมพูถามอย่างสงสัย
"ก็พาเพื่อนมาน่ะ...พี่~~"ลาเซเน่พูดยิ้มๆพลางใช้ให้คนใช้ในบ้านพาเข้ามา
"หรอ...ว่าแต่นี่มันผู้ชายทั้งนั้นเลยนิ"พี่ชายยังคงสงสัย
"หนูไม่ทำอะไรพวกเค้าเหมือนพี่หรอกน้า~~"ลาเซเน่พูดเสร็จก็เดินขึ้นบรรได
ไปยังห้องของตน...
"....ลาเซเน่มันคิดอย่างไงของมันถึงพาเพื่อนชายมาบ้าน..."ชายผู้เป็นพี่ยังคง
คิดเรื่องนี้อยู่จนกระทั่ง!!!?...เค้าเจอคนถูกใจจนได้
+++++++++++++++++++++++++++++
"คุณหนูคะ...พาเพื่อนมาแล้วคะ"คนใช้คนนึ่งผู้เสียงเรียบๆ
"ขอบคุณนะ...ว่าแต่...ดีมิกซ์ห้ามไปไหนน่ะ"ลาเซเน่พูดหน้าซืด
"เอ่อ...คุณชายบอกว่ารู้จักเลยพาไปที่ห้องอ่ะคะ...ขอโทษนะคะที่ห้ามไม่อยู่(?)"
"อีกแล้วหรอเนี่ย...ไอ้พี่กระเทย"ลาเซเน่พูดด้วยความอารมณ์เสีย
ก็จะรีบลงไปยังชั้นล่างที่มีห้องของพี่ชายตนอยู่
+++++++++++++++++++++++++++++++
"พี่!!!"ลาเซเน่ที่เปิดประตูไม่ให้สุ่มให้เสียงทำให้คนเป็นพี่ตกใจไม่ใช่น้อย...
"เอ่อมีไงหรอลาเซเน่"พี่ชายยังคงพูดยิ้ม
"คืนเพื่อนหนูมา"
".....เพื่อนไหน?"
"อย่ามาทำเป็นแกล้งโง่อี่กระเทย"
....คำพูดคำนั้นคงเป็นคำร้ายแรงในชีวิตของคนๆหนึ่ง...
"นี่ลาเซเน่...เธอคงอยากอายุสั้นเหมือนคนในบ้านคนก่อนใช่ไหม"
รังสี...สีม่วงค่อยๆกว้างขึ้น
"เฮ้อ~~....(มันทำเรื่องอีกจนได้...)"แล้วสาวน้อยก็ค่อยๆเดินไปหา
เพื่อนชายอย่างหน้าตาเฉยโดนเดินผ่านพี่ชายของตนไปอย่างไม่สนใจ...
"นี่ลาเซเน่!!!~"ว่าแล้วดอกกุหลาบสีแดง(?)ที่นับไม่ถ้วนก็ตกมากเต็มบ้าน
จนคนที่เห็นก็ตะลึงไม่ใช่น้อย
"....พี่มาลูเซีย~~(เอาจริงหรอเนี่ย)...ช่างเถอะเพราะฉันหาดีมิกซ์เจอแล้ว"
ลาเซเน่ว่าเสร็จก็เดินผ่านดกดอกกุหลาบไปอย่างหน้าเซ็งๆ
"ลาเซเน่จัง~~"มาลูเซียพูดเสียงหง่อย
++++++++++++++++++++++++++++++
"คุณหนูคะ...คือว่าคุณชายอาจจะอยากเล่นกันคุณหนูก็มั่งคะ...ดู
เดี๋ยวนี้ดูหง่อยๆ"คนใช้คนเดิมพูดนึ่งๆ
"เล่นหรอ?จะบ้าหรือเปล่า...มาลูเซียน่ะไม่อยากเล่นกับใครมาแต่
ไหนแต่ไรแล้วนะ"ลาเซเน่ค้าน
"เอ่อ...งั้นเชิญคุณหนูอยู่ตามสบายเถอะคะ"แล้วคนใช้ก็เดินออกไป
อย่างไร้เสียง(?)
"เฮ่อ~เจ้าพวกนี้เนี่ยจะหลับไปถึงไหนกันน้า~~"ลาเซเน่เริ่มบ่นๆ
....และในที่สุดลาเซเน่ก็ใช้แผนเก่าจนได้....
เปรี้ยง!!!!เสียงสายฟ้าครั้งนี้บ่งบอกว่าให้ตื่น...ซึ่งความแรงต่างกับ
ที่โรงเรียนแน่นอน...ไม่งั้นคงต้องหลับต่ออีกแน่ๆ...
"อ๋อย~~"ร็อกซัสผู้รู้สึกตัวคนแรกทำเสียงเหนื่อยๆ
"อ้าว...ตื่นคนเดียวเองหรอ...งั้นเอาอีกรอบดีกว่า"ลาเซเน่ยิ้มอย่างมีเล่ห์นัย
"พอๆ...ฉันจะไหม้อยู่แล้ว"ดีมิกซ์บ่นๆเมื่อตนรู้สึกตัวตั้งแต่โดนเจ๊มารูเซีย
จับไปแล้ว...แต่ก็ต้องแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องตามบท
"อืม...ยังเหลืออีกหนึ่งคนนี่น้า~~"
"พอเถอะลาเซเน่...พวกเราจะตายกันพอดี"
"เอ่อ...รุ่นพี่ลาเซเน่เนียโหดจังนะครับ~~"ร็อกซัสพูดเมาๆเมื่อกำลังสับสนว่าที่นี้ที่ไหน
"นายโดนกับเค้าด้วยหรอเนี่ย~~โชคร้ายหน่อยนะเข้าสภามาแปปเดียวก
็โดนฉันทำเรื่องจนได้"
"ครับ~~"ร็อกซัสยังคงเมาอยู่
"ว่าแต่ไอ้เอ็กเซลมันจะหลับไปถึงไหน(ฟ่ะ)เนี่ย"ดีมิกซืพูดพร้อมกับปัดๆ
ฝุ่นที่ตัวเอง(me//ฝุ่น=รอยไหม้นั้นเองค้า~~)
"ว่าแต่ดอกไม้เต็มเลยนะครับ~~สวยจังเลย(ถ้ารุ่นพี่เอ็กเซลเห็นก็คงดี
เหมือนกันนะ...เดี๋ยวสิ!!!ทำไมต้องเป็นรุ่นพี่ด้วย
ล่ะ...)"ร็อกซัสเริ่มงงกับตัวเอง(me//โอ๊ย!!!เริ่มเน่าจนได้)
"อืม~~~"เอ็กเซลพูดงัวเงียพลางยืดเส้นยืดสาย
....แต่ไม่รู้เลยว่าการตื่นของเอ็กเซลนั้นจะเป็นหายนะครั้งยิ่งใหญ่....
"ไงเอ็กเซลตื่นแล้วหรอ"ดีมิกซ์ทักยิ้มๆ
"....ที่นี้ที่ไหนน่ะ"เอ็กเซลถามด้วยความงงเล็กน้อย
"บ้านฉัน"เสียงนึ่งแว่วมาแต่ไกล
"ที่นี้หรอบ้านนายน่ะดีมิกซ์...ฉันว่ามันต่างกลับตอนที่ฉันเคยเข้าไปตอน
เด็กๆนะ"เอ็กเซลยังคงโง่เหมือนเดิม
"เอ็กเซลที่นี้ไม่ใช่บ้านฉันหรอ แหะๆ"ดีมิกซ์พูดพลางเกาหัว
"แล้วมันที่ไหนล่ะเนี่ย"
"ก็บอกแล้วไงว่าบ้านฉันไอ้โง่!!!"ลาเซเน่พูดเซ็ง(ขั้นสุดยอด)
"บ้านลาเซเน่...อืม...เฮ้ย!!!เราถูกพาตัวมาหรอ"เอ็กเซลรีบโวยวายทันที
....ไอ้นี่มันความรู้สึกช้าเป็นบ้า....เสียงดังก้องในความคิดของแต่ละคน....
"ว่าแต่ร็อกซัสล่ะ"เอ็กเซลพูดพลางหันไปหันมา
"ผมอยู่นี้ครับ"ร็อกซัสพูดยิ้มพลางหยิบดอกกุหลาบมาจากไหนมากมายก็ไม่รู้
"เดี๋ยวสิเธอ...(ไปเอาของแบบนี้มาทำไมกันน่ะ...)"ลาเซเน่คิดหนัก...(ทำไม)
....ไปหยิบของของไอ้พี่บ้านั้นได้ไงล่ะ.....
+++++++++++++++++++++++++++++
"พ่อครับ"เสียงใสดังขึ้นไปทั่วบ้านหลังเล็กๆ(?)หลังหนึ่ง
"มีอะไรมาลูเซีย...พ่อกำลังรีบอยู่นะ"ว่าแล้วเจ้าตัวที่ได้ชื่อว่าพ่อก็รีบเดิน
ไปห้องทำงานของตน
"ครับ~~"มาลูเซียพูดเสียงหง่อยๆแล้วกลับเข้าห้องไป...
....โดยมีน้องรักของบ้านนี้ที่พึ่งขึ้นป.1วิ่งสวนตนไป....
"พ่อค้า~~"ลาเซเน่ยังคงยิ้มน้อยๆให้พ่อของตน
"หืม...มีอะไรหรอลาเซเน่"พ่อพูดยิ้มๆพลางลูบหัวลาเซเน่ไปพลางๆ
"หนูเตรียมกระเป๋าเสร็จแล้วค้า~~"
"หรอ~เก่งจังเลยนะ"
"แหะๆ"
"อ่ะสายแล้วล่ะ...เดี๋ยวพ่อไปก่อนนะลาเซเน่"
"ค้า~~คุณพ่อ แหะๆ"
....เหะ!!ช่างเป็นพ่อที่แสนจะลำเอียงจริงๆเลย....
"มาลูเซียทำอะไรอยู่น่ะจ๊ะ"ผู้เป็นแม่ทักยิ้มๆ
"ดูพ่อลูกที่แสนอบอุ่นอยู่น่ะครับ"มาลูเซียยิ้มแหยะๆ
"พูดอย่างงั้นทำไมล่ะลูก...ผู้หญิงน่ะต้องได้รับความอบอุ่นมากกว่าผู้ชาย
อยู่แล้วล่ะลูก...ลูกน่ะเป็นผู้ชายต้องรู้จักอดทน
นะรู้ไหม"(me//รู้สึกว่าแม่ก็ร้ายเช่นกัน...)
"งั้นผมขอตัวดีกว่า"มาลูเซียพูดพลางเข้าไปในห้องของตน...
...รู้งี้ขอให้เกิดมาเป็นผู้หญิงที่ดูอ่อนแอให้คนคอยช่วยเหลืออยู่ตลอดดีกว่า...
+++++++++++++++++++++++++++++++
....เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหกอย่างมาก...เด็กชายที่เคยเศร้านั้นกลับยิ้มอย่าง
อารมณ์ดีแทบทุกวัน...แถม!!!ด้วยกิริยาท่าทางที่ไม่สมชายเอาเสียเลย...
"มาลูเซียลูกเป็นอะไรหรือเปล่า...ทำไมถึงเป็นแบบนี้ล่ะ"พ่อทักอย่างเป็นห่วงเล็กน้อย
"พ่อว่าอะไรนะ...หนูไม่ได้ยิน"คำพูดนั้นทำให้คนเป็นพ่อแทบจะบ้าตาย...
"อ่อ~~เปล่าๆไม่มีอะไรหรอก...งั้นพ่อไปทำงานก่อนนะ"
"อืม~"ว่าเสร็จมาลูเซียก็เดินไปกยังห้องของตน...
++++++++++++++++++++++++++++++++
"ใครสอนให้เธอพูดแบบนี้กันนะลูก"แม่ทักอย่างหน้าเศร้า
"ครอบครัวมั่ง"ว่าแล้วเธอ(?)ก็เดินจากไปอย่างเช่นเคย...โดยสวนกับคู่ปรับจนได้...
"พี่"ลาเซเน่พูดเสียงใส
"อารายยัยน้องบ้า"มาลูเซียทำเสียงเซ็งๆ
"ทำไมพี่ถึงเป็นแบบนี้ล่ะ"
"...เรื่องของฉัน"มาลูเซียว่าเสร็จก็เดินเชิดไปที่อื่น
"คิดดีแล้วหรอที่ทำแบบนั้น่ะ"
"มันคือทางแก้ที่ดีที่สุดต่างหาก"
"ทางแก้?...คือการที่เป็นแบบนี้เนี่ยนะ"
"เธอกลับห้องไปนอนได้แล้วป่ะ...รำคาญ"
"พี่ทำแบบนี้...แล้วอย่ามาเสียใจฝ่ายหลังล่ะ"
"มันไม่ใช่เรื่องของเธอ"ว่าเสร็จมาลูเซียก็เดินออกนอกบ้านไป
....ทำไมฉันต้องเสียใจด้วยล่ะ...ในเมื่อฉันได้ความสุขที่ฉันเป็นแบบนี้มาแล้วไง...
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
...ถึงวันเวลาจะผ่านไปแต่ความเป็นคู่แข่งนั้นก็ยังไม่จางหายไปสักนิดเดียว...
"พี่กลับเป็นผู้ชายเถอะนะ"ลาเซเน่พูดขอร้อง
"แล้วทำไมฉันต้องกลับ"พี่ชายยังคงเถียงอยู่ตลอด
"ก็หนูอายที่มีพี่แบบนี้นี่"
เพี๊ย!!!เสียงตบหน้าใครสักคนไปครั้งนึ่งก็ดังไปทั่วบ้านน้อยๆซะแล้ว
"พะ...พี่บ้าที่สุด!!!!!"
"เธอน่ะแหละที่เอาแต่คิดถึงตัวเอง...เธอไม่เคยเห็นใจฉันเลยสักนิดเดียว"
"ก็สมควรอยู่แล้วล่ะ...ก็นายเป็นแค่กระเทยคนนึ่งนี่"
....ไม่นานก็เกิดการตบตีกันขึ้น...ซึ่งฝ่ายที่โดนหนักก็คือลาเซเน่นั้นเอง...แล้ว
ไม่นานก็มีพ่อและคนใช้มาแยกทั้งสองออกจากกัน....
"เธอมันน่าจะตายด้วยตบของฉันนะ"มาลูเซียยังคงทะเลาะกันต่อ
"ตายหรอ?ก็ดีสิจะได้ไม่ต้องอยู่กับกระเทยอย่างนาย"
....นี่เราเป็นแบบนี่ทุกคนไม่ดีใจกันหรอ...ก็ผู้หญิงควรได้รับความอบอุ่น
มากกว่าผู้ชายนี่...ตอนนี้เรายังไม่เป็นผู้หญิงอีกหรอ...หรืออย่างที่น้องบ้า
มันพูดกันแน่...เราคงเป็นเพียงคนประหลาด...ทำไม้ราไม่รู้ตัวตนที่แท้
จริงของฉันสักที...
To Be Con.
------------------------------------------------------------
อ่ะดีๆนะคะ...ตอนนี้กะจะแต่งให้กับปัญหาของมาลูเซีย
...แต่มันยาวจังเลยอ่ะ แหะๆอย่างไงก็ขอบคุณที่ติดตาม
นะคะ...
ปล.เดี๋ยวนี้อาจแต่งช้าหน่อยนะคะ....พอดีการบ้านเยอะ
มากเลย...ขอโทษนะค้า~~
ปล.คิดไปคิดมารู้สึกสงสารมาลูเซียจัง~~(แต่งเองอินเอง)
thuy XIII
