fic KH:we are a student IX
axle & roxas
....พวกโง่ๆหรอ...ผมว่ารุ่นพี่เป็นคนที่ฉลาดที่สุดในโลกเลยนะ...ว่าแต่โชคดีจังที่แถวนี้ไม่ค่อยมีคน...
"รุ่นพี่...โง่จริงๆหรอ"ร็อกซัสถามยิ้มๆ
"เอ่อ...มันก็แน่อยู่แล้วเพราะส่วนใหญ่คนที่ทำหน้าที่เป็นหัวหน้าฝ่ายกิจกรรมมัน
ต้องไม่เก่งอยู่แล้ว"เอ็กเซลตอบเรียบๆ
"มันเกี่ยวด้วยหรอครับรุ่นพี่"
"คงงั้นมั่ง"เอ็กเซลพูดพยายามหลบหน้าร็อกซัส
"รุ่นพี่เป็นอะไรหรือเปล่าครับ"ร็อกซัสถามอย่างสงสัย
"อ่ะ!!!เปล่าๆ...(ว่าแต่เรามีเพื่อนเยอะแบบนี้ตั้งแต่งเมื่อไรน้า~~)"
+++++++++++++++++++++++++++++++
"เอ็กเซล!!!"เสียงหญิงคนหนึ่งดังขึ้น
"มีอะไรฮะแม่"เอ็กเซลตอบเสียงใส
"ขึ้นประถมแล้วอย่าทำให้แม่เป็นห่วงนักล่ะ...รู้ไหม"แม่ของเอ็กเซลกำชับ
"ครับ~~งั้นผมไปก่อนนะฮะ"
"จ๊ะๆ"
....และไม่นานเอ็กเซลก็ถึงโรงเรียนอย่างปลอดภัย....
"เอ็กเซลนายจะไม่ทำตัวเด่นไปหน่อยหรอ"เด็กชายในห้องถามอย่างหมั่นไส้...ซึ่ง
จะหนีหน้าไม่ได้เพราะมันนั่งอยู่ข้างหน้า
"อาราย~~"เอ็กเซลพูดเซ็งๆเมื่อเด็กในห้องคนนั้นถามตนเป็นสิบๆรอบแล้ว
"ก็ดูสีผมนายสิ...สีแดง...ดูแล้วเด่นชิบ(me//ดูเด็กประถมพูด...โหดจัง)"
"เอ่อ...โทษทีมันมีตั้งแต่เกิดแล้ว"
"อาราย~~คนประเทศไหน(ฟ่ะ)ที่มีคนเกิดมามีผมสีแดง"
"เฮ้อ~โทษทีนะฉันไม่อยากมีเรื่องกับนาย"เอ็กเซลพูดพลางลุกจากที่นั่งของตน
"จะไปไหนอ่ะไอ้เม่นแดง!!!?"
"ไปที่ๆมันไม่มีนายอยู่"เอ็กเซลพูดเสร็จก็หยิบหนังสือสองสามเล่มแล้วเดินอกไป
"นี่ดีมิกซ์ไปว่าเอ็กเซลอย่างงั้นได้ไง"เพื่อนหญิงในห้องต่างต่อว่า
"ทำไมล่ะ...ทำไมฉันจะว่าไม่ได้"
"รู้บ้างไหมว่าถึงเอ็กเซลจะดูเป็นเด็กไม่ดีแต่เค้าก็เรียนได้ที่หนึ่งเสมอมานะ"
"แล้วไง~"ดีมิกซ์พูดเสร็จก็ออกไปเดินเล่นนอกอาคาร
....แหม~~พวกผู้หญิงอะไรๆก็เข้าข้างไอ้เม่นตลอด..เซ็งโว๊ย!!!....
"อ้าว~ไอ้เม่น...หลับอยู่นี่ว้า...หิหิ(แกล้งมันดีกว่า)"ดีมิกซ์ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์เมื่อ
เห็นคู่ปรับนอนพิงต้นไม้ใหญ่อยู่
....คราวนี้นายไม่รอดแน่....
"จะทำอะไรน่ะดีมิกซ์"เอ็กเซลพูดงัวเงียก่อนจะยิ้มๆให้คนตรงหน้า...ทำ
ให้คนตรงหน้างงไม่ใช่น้อย
"เมื่อกี้นายเรียกฉันว่าดีมิกซ์เสร็จยังยิ้มให้ฉันอีก...(หรือว่ามันจะยอมรับ
แล้วว่ามันเป็นเม่นแดง!!?)"ดีมิกซ์ยิ้มแหยะๆ
"อ้าวดีมิกซืไม่เข้าห้องเรียนหรอ?"เอ็กเซลยังคงยิ้มอยู่
"เอ่อจริงด้วยขอบใจนายมากนะ...(เฮ้ย!!!ไปขอบจงขอบใจมันทำไมฟ่ะ...เรานี่โง่จริงๆ)"
"งั้นโชคดี"เอ็กเซลพูดเสร็จก็หลับต่อ...
"ที่แท้มันก็ละเมอนี่เอง...อ๊ะ!!!ทิ้งมันไว้ตรงนี้มันจะได้ไปเรียนสาย....
ต่อมาครูก็ว่า...555+สะใจโจ๊ตจริง..."ดีมิกซ์พูดยิ้มๆ
"อืม~~โชคดี~~"เอ็กเซลยังคงละเมออยู่...ซึ่งเสียงนั้นอดทำให้ดีมิกซ์หันกลับมามอง
"...จะช่วยมันดีไหมเนี่ย...เอาไงเอากัน(ฟ่ะ)"ดีมิกซ์พูดเสร็จก็เดินตรง
ไปที่เอ็กเซลพร้อมยกตัวเอ็กเซลขึ้นมาขี่คอตน...
"แม่งทำไมหนักอย่างงี้(ฟ่ะ)"ดีมิกซ์บ่นๆเมื่อตนยกมันมาเป็นชั่วโมง
แล้วก็ยังเดินไม่ถึงห้องเรียน
"ดีมิกซ์เธอทำอะไรเอ็กเซลน่ะ"ครูคนนึ่งถามอย่างสงสัย
"เอ่อ...พอดีกะว่าจะพาไปที่ห้องเรียนอ่ะครับ"ดีมิกซ์พูดเสร็จ
ก็เตรียมตัวเดินต่อ
"เดี๋ยวสิ!!?"
"อะไรครับ"
"ครูจะรู้ได้ไงว่าเธอจะไม่เอาเอ็กเซลไปทำร้าย"
"แต่ว่าผมชะ...."ดีมิกซ์ไม่ทันจะพูดจบเสียงครูคนนั้นก็แทรกขึ้นก่อน...
"ครูไม่อยากจะเชื่อใจเธอจริงๆ"ว่าเสร็จครูคนนั้นก็จับตัวเอ็กเซลที่ขี่คอ
ดีมิกซ์อยู่นั้นมาอุ้มแทน
"แต่ว่าผมจะพาเค้าไปที่ห้องจริงๆนะครับ"
"หยุดพูดได้แล้วครูไม่อยากฟัง"ครูพูดพลางเดินห่างออกไป...
....ทำไมถึงต้องดีแต่มันด้วย....ไอ้เอ็กเซล.....รู้งี้ไม่น่าช่วยมันเลย....
"อืม~~"เอ็กเซลพูดอย่างงัวเงียเต็มที่พร้อมลุกขึ้นนั่งบนเตียงที่ห้องพยาบาล
"ตื่นแล้วหรอเอ็กเซล"ดีมิกซ์พูดยิ้มๆ
"นี่ฉันฝันอยู่ใช่ไหมดีมิกซ์"เอ็กเซลพูดพลางขยี้ตาอีกที
"ดีมิกซ์?"คนตรงหน้าทำหน้าตางงๆ
"....."เอ็กเซลงงเล็กน้อยก่อนจะเห็นภาพร่างๆว่าคนที่ตอนแรกเรียกว่า
ดีมิกซ์นั้นที่จริงแล้วคือครูคนในตอนนั้น...
"อ้อ~~ไม่ต้องห่วงหรอจ๊ะครูว่าเค้าไปแล้วว่าอย่ารังแกเธออีก"
"??"เอ็กเซลทำหน้าเอ๋อ...ก่อนจะคิดเรื่องที่ผ่านมา
"มีอะไรหรือเปล่าจ๊ะ?"ครูเริ่มเป็นห่วงเมื่อเอ็กเซลเม่ออยู่เป็นช่วงๆ
"ผมต้องไปหาดีมิกซ์แล้วล่ะครับ..."เอ็กเซลพูดเสร็จก็กระโดลงเตียงที่ห้องพยาบาล...
"เธอจะไปหาทำไมล่ะเอ็กเซล"
"เค้าช่วยผมไว้"เอ็กเซลพูดยิ้มๆก่อนจะวิ่งออกไปนอกห้องพยาบาล...และให้ครูนั่งงงเล็กน้อย...
...ดีมิกซ์หรอ?ที่ช่วยแบกเราในตอนนั้น...ว่าแต่หน้าตาจะเป็นอย่างไงน้า~~เวลามาคืนดีเองเนี่ย....
"อ่ะ!!~เจอพอดีเลย"เอ็กเซลพูดเสร็จก็เดินไปยังคู่กัดที่นั่งพิงต้นไม้อยู่
"ไอ้บ้าเอ็กเซล...ครู...เพื่อนๆก็มีแต่ดีกับมัน...อย่าหวังว่าจะได้เป็น
เพื่อนกันเลย!!!?...."ดีมิกซ์พูดอย่างอารมณ์เสียสุดๆ
"นายกำลังพูดอะไรน่ะดีมิกซ์"เอ็กเซลเดินมาถามใกล้คู่กัด...เมื่อไม่เข้าใจกับคำพูดเล็กน้อย...
"อ่ะ!!!เอ็กเซลทำไมนายมาอยู่ที่นี้"ดีมิกซ์พูดอย่างหน้าเสีย
"ก็จะมาขอบใจนายไง"
"ขอบใจ...(เรื่องไรฟ่ะ)"
"เรื่องที่นายแบกฉันไง...พอดียังจำได้ลางๆน่ะ แหะๆขอบใจนะ"
"อืม~~"ดีมิกซ์พูดลอยๆก่อนจะเดินจากไป
"จะไปไหนน่ะ"
"เข้าห้องเรียน"
"ตอนนี้เนี่ยนะ?"เอ็กเซลพูดเสร็จก็เอานาฬิกาของตนให้ดีมิกซ์ดู
"อะ...อะไรกันเนี่ย...นี่มันเลิกเรียนแล้วหรอ"ดีมิกซ์พูดเซ็งๆ
เอ็กเซลยิ้มน้อยๆก่อนจะเดินไปหาดีมิกซ์อย่างเร็วไว...
"กลับด้วยกันไหม"เอ็กเซลยังคงยิ้มอยู่
"เอ่อ...ก็ได้~~(ถ้าไม่กลับกับมันก็ไม่มีเพื่อนกลับอ่ะ)"คำพูดสั้นๆนั้น
กลับทำให้คนตรงหน้ายิ้มกว้างมากขึ้น...
"ยินดีที่รู้จักนะ...เพื่อนคนแรกของฉัน...(ไม่สิคนที่สองตั้งหาก...ว่าแต่
ถ้าเป็นคนก็คงจะเป็นนายล่ะ...ดีมิกซ์)"
มือของเอ็กเซลรีบคว้ามือของดีมิกซ์เอาไว้พร้อมที่จะลากกลับบ้านเต็มที่...
"นายจะกลับอย่างนี้หรอ?"ดีมิกซ์พูดอย่างสงสัยเมื่อคู่กัดจับมือตนจนลาก
เกือบออกนอกโรงเรียนแล้ว...
"อืม~~น้าดีมิกซ์..."
"....อืมๆ(ดีมิกซ์?นี่คงเป็นคำแรกที่เคยเรียกฉันแบบนี้...ยกเว้นตอนฝันน้า~~)"
"กลับกันเถอะ"
"อืม...ว่าแต่บ้านนายอยู่ไหนล่ะ"ดีมิกซ์พูดงงๆเมื่อมันเข้ามาแถวๆบ้านของตนแล้ว
"ก็นี่ไง~~"เอ็กเซลพูดยิ้มๆพลางชี้ไปที่บ้านหลังสีส้มๆที่อยู่ติดกับบ้านสีฟ้าหลังน้อยๆของดีมิกซ์
"เป็นไปได้ไงเนี่ย"ดีมิกซ์อึ่งไปแปปนึ่งก่อนจะคิดว่าไม่เคยเห็นเอ็กเซลแถวนี้เลย...
"พอดีฉันพึ่งย้ายมาไม่นานนี้เองน่ะ แหะๆพอดีคราวก่อนเห็นนายอยู่บ้านนี้เลยอยากเป็นเพื่อนตั้งแต่แรกแล้วอ่ะ"
"....นายนี่มันเจ้าเล่ห์ที่สุดเลย"
"อ่ะ!!!โทษที....ดีมิกซ์!!!!"เอ็กเซลพูดอย่างตกใจสุดสุดๆเมื่อตอนนี้ที่ตัวดีมิกซ์
นั้นมีน้ำที่ห่อหุ่มอยู่บางๆจนแทบมองไม่เห็น...
"อะไรกันเนี่ย"ดีมิกซ์พูดอย่างตกใจเช่นกันแต่ไม่นานน้ำที่ตัวดีมิกซ์ก็ค่อยๆหายไป
"เป็นอะไรหรอเปล่า"
"เปล่า...มันกลับสบายกว่าอยู่ธรรมดาเสียอีก"
"งั้นก็โชคดีไป...ว่าแต่มันคืออะไรน่ะ"เอ็กเซลทำหน้างง
"ไม่รู้จิเดี๋ยวไปถามแม่ดีกว่า...อย่างไงก็เจอกันพรุ่งนี้นะ...เอ่อ...เมะ...เอ้ย!!!เอ็กเซล"
"อืมโชคดี~~"เอ็กเซลโบกมือให้ดีมิกซ์อย่างรวกๆก่อนจะจะวิ่งเข้าบ้านไป...
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
"ระ...รุ่นพี่"เสียงๆหนึ่งแทรกเข้ามในหูเอ็กเซลอย่างช้าๆ
"เอ่อ...โทษทีนะดีมิกซ์ที่ให้รอ"เอ็กเซลพูดยิ้ม
"รุ่นพี่ดีมิกซ์หรอครับ?"ร็อกซัสพูดงงๆ
"ร็อกซัส!!!?"เอ็กเซลตกใจเล็กน้อยก่อนจะเรียบเรียงเรื่องราวตอนปัจจุบัน
"ถึงห้องแล้วครับรุ่นพี่"
"ห้อง?...อ้อ~~ถึงแล้วหรองั้นก็เข้าไปกันเลย!!!~"
"รุ่นพี่ครับ...คือผมมีหน้าที่ต้อนรับอ่ะ"
"งั้นเดี๋ยวพี่อยู่กันร็อกซัสให้เอง"เอ็กเซลยิ้มๆก่อนนะนึกขึ้นได้ว่าตนอยู่กับร็อกซัสที่ใส่ชุดยูคาตะอยู่...
"โอ๊ย~~ร็อกซัสพี่รู้สึกว่าจะเป็นลมอ่ะ"
"รุ่นพี่เนี่ยนะ"
"อ่อย~~~"ว่าแล้วเอ็กเซลก็ล้มลงไปกองกับพื้นโดยมีเลือดน้อยๆค่อยออกมาเป็นสายน้ำ....
"รุ่นพี่!!!?"ร็อกซัสตกใจขั้นรุงแรง...
....ทำไงดีล่ะ....รุ่นพี่เป็นอะไรไปล่ะเนี่ย...ทำไงดีๆ....ใครก็ได้ช่วยที่!!!?....
To Be Con.
----------------------------------------------------------------
....โนคอมเม้นต์...ตอนนี้มันเป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบที่อยาก
แต่งเล่นๆคะ...แต่มันไม่หนุกเลยอ่ะ...แต่คิดว่ามันก็เป็น
ตอนย้อนอดีตที่ดีทีเดียว(หรือเปล่า)อย่างไงก็ขอบคุณสำ
หรับทุกคนที่คอยติดตามนะคะ
ปล.ครูในเรื่องคิดไปคิดมานิสัยน่าตบไม่ใช่น้อยคะ...
(ดีมิกซ์ตอนแรกๆก็กวนนะคะ แหะๆ)
thuy XIII
edit @ 2007/06/06 21:11:19
axle & roxas
....พวกโง่ๆหรอ...ผมว่ารุ่นพี่เป็นคนที่ฉลาดที่สุดในโลกเลยนะ...ว่าแต่โชคดีจังที่แถวนี้ไม่ค่อยมีคน...
"รุ่นพี่...โง่จริงๆหรอ"ร็อกซัสถามยิ้มๆ
"เอ่อ...มันก็แน่อยู่แล้วเพราะส่วนใหญ่คนที่ทำหน้าที่เป็นหัวหน้าฝ่ายกิจกรรมมัน
ต้องไม่เก่งอยู่แล้ว"เอ็กเซลตอบเรียบๆ
"มันเกี่ยวด้วยหรอครับรุ่นพี่"
"คงงั้นมั่ง"เอ็กเซลพูดพยายามหลบหน้าร็อกซัส
"รุ่นพี่เป็นอะไรหรือเปล่าครับ"ร็อกซัสถามอย่างสงสัย
"อ่ะ!!!เปล่าๆ...(ว่าแต่เรามีเพื่อนเยอะแบบนี้ตั้งแต่งเมื่อไรน้า~~)"
+++++++++++++++++++++++++++++++
"เอ็กเซล!!!"เสียงหญิงคนหนึ่งดังขึ้น
"มีอะไรฮะแม่"เอ็กเซลตอบเสียงใส
"ขึ้นประถมแล้วอย่าทำให้แม่เป็นห่วงนักล่ะ...รู้ไหม"แม่ของเอ็กเซลกำชับ
"ครับ~~งั้นผมไปก่อนนะฮะ"
"จ๊ะๆ"
....และไม่นานเอ็กเซลก็ถึงโรงเรียนอย่างปลอดภัย....
"เอ็กเซลนายจะไม่ทำตัวเด่นไปหน่อยหรอ"เด็กชายในห้องถามอย่างหมั่นไส้...ซึ่ง
จะหนีหน้าไม่ได้เพราะมันนั่งอยู่ข้างหน้า
"อาราย~~"เอ็กเซลพูดเซ็งๆเมื่อเด็กในห้องคนนั้นถามตนเป็นสิบๆรอบแล้ว
"ก็ดูสีผมนายสิ...สีแดง...ดูแล้วเด่นชิบ(me//ดูเด็กประถมพูด...โหดจัง)"
"เอ่อ...โทษทีมันมีตั้งแต่เกิดแล้ว"
"อาราย~~คนประเทศไหน(ฟ่ะ)ที่มีคนเกิดมามีผมสีแดง"
"เฮ้อ~โทษทีนะฉันไม่อยากมีเรื่องกับนาย"เอ็กเซลพูดพลางลุกจากที่นั่งของตน
"จะไปไหนอ่ะไอ้เม่นแดง!!!?"
"ไปที่ๆมันไม่มีนายอยู่"เอ็กเซลพูดเสร็จก็หยิบหนังสือสองสามเล่มแล้วเดินอกไป
"นี่ดีมิกซ์ไปว่าเอ็กเซลอย่างงั้นได้ไง"เพื่อนหญิงในห้องต่างต่อว่า
"ทำไมล่ะ...ทำไมฉันจะว่าไม่ได้"
"รู้บ้างไหมว่าถึงเอ็กเซลจะดูเป็นเด็กไม่ดีแต่เค้าก็เรียนได้ที่หนึ่งเสมอมานะ"
"แล้วไง~"ดีมิกซ์พูดเสร็จก็ออกไปเดินเล่นนอกอาคาร
....แหม~~พวกผู้หญิงอะไรๆก็เข้าข้างไอ้เม่นตลอด..เซ็งโว๊ย!!!....
"อ้าว~ไอ้เม่น...หลับอยู่นี่ว้า...หิหิ(แกล้งมันดีกว่า)"ดีมิกซ์ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์เมื่อ
เห็นคู่ปรับนอนพิงต้นไม้ใหญ่อยู่
....คราวนี้นายไม่รอดแน่....
"จะทำอะไรน่ะดีมิกซ์"เอ็กเซลพูดงัวเงียก่อนจะยิ้มๆให้คนตรงหน้า...ทำ
ให้คนตรงหน้างงไม่ใช่น้อย
"เมื่อกี้นายเรียกฉันว่าดีมิกซ์เสร็จยังยิ้มให้ฉันอีก...(หรือว่ามันจะยอมรับ
แล้วว่ามันเป็นเม่นแดง!!?)"ดีมิกซ์ยิ้มแหยะๆ
"อ้าวดีมิกซืไม่เข้าห้องเรียนหรอ?"เอ็กเซลยังคงยิ้มอยู่
"เอ่อจริงด้วยขอบใจนายมากนะ...(เฮ้ย!!!ไปขอบจงขอบใจมันทำไมฟ่ะ...เรานี่โง่จริงๆ)"
"งั้นโชคดี"เอ็กเซลพูดเสร็จก็หลับต่อ...
"ที่แท้มันก็ละเมอนี่เอง...อ๊ะ!!!ทิ้งมันไว้ตรงนี้มันจะได้ไปเรียนสาย....
ต่อมาครูก็ว่า...555+สะใจโจ๊ตจริง..."ดีมิกซ์พูดยิ้มๆ
"อืม~~โชคดี~~"เอ็กเซลยังคงละเมออยู่...ซึ่งเสียงนั้นอดทำให้ดีมิกซ์หันกลับมามอง
"...จะช่วยมันดีไหมเนี่ย...เอาไงเอากัน(ฟ่ะ)"ดีมิกซ์พูดเสร็จก็เดินตรง
ไปที่เอ็กเซลพร้อมยกตัวเอ็กเซลขึ้นมาขี่คอตน...
"แม่งทำไมหนักอย่างงี้(ฟ่ะ)"ดีมิกซ์บ่นๆเมื่อตนยกมันมาเป็นชั่วโมง
แล้วก็ยังเดินไม่ถึงห้องเรียน
"ดีมิกซ์เธอทำอะไรเอ็กเซลน่ะ"ครูคนนึ่งถามอย่างสงสัย
"เอ่อ...พอดีกะว่าจะพาไปที่ห้องเรียนอ่ะครับ"ดีมิกซ์พูดเสร็จ
ก็เตรียมตัวเดินต่อ
"เดี๋ยวสิ!!?"
"อะไรครับ"
"ครูจะรู้ได้ไงว่าเธอจะไม่เอาเอ็กเซลไปทำร้าย"
"แต่ว่าผมชะ...."ดีมิกซ์ไม่ทันจะพูดจบเสียงครูคนนั้นก็แทรกขึ้นก่อน...
"ครูไม่อยากจะเชื่อใจเธอจริงๆ"ว่าเสร็จครูคนนั้นก็จับตัวเอ็กเซลที่ขี่คอ
ดีมิกซ์อยู่นั้นมาอุ้มแทน
"แต่ว่าผมจะพาเค้าไปที่ห้องจริงๆนะครับ"
"หยุดพูดได้แล้วครูไม่อยากฟัง"ครูพูดพลางเดินห่างออกไป...
....ทำไมถึงต้องดีแต่มันด้วย....ไอ้เอ็กเซล.....รู้งี้ไม่น่าช่วยมันเลย....
"อืม~~"เอ็กเซลพูดอย่างงัวเงียเต็มที่พร้อมลุกขึ้นนั่งบนเตียงที่ห้องพยาบาล
"ตื่นแล้วหรอเอ็กเซล"ดีมิกซ์พูดยิ้มๆ
"นี่ฉันฝันอยู่ใช่ไหมดีมิกซ์"เอ็กเซลพูดพลางขยี้ตาอีกที
"ดีมิกซ์?"คนตรงหน้าทำหน้าตางงๆ
"....."เอ็กเซลงงเล็กน้อยก่อนจะเห็นภาพร่างๆว่าคนที่ตอนแรกเรียกว่า
ดีมิกซ์นั้นที่จริงแล้วคือครูคนในตอนนั้น...
"อ้อ~~ไม่ต้องห่วงหรอจ๊ะครูว่าเค้าไปแล้วว่าอย่ารังแกเธออีก"
"??"เอ็กเซลทำหน้าเอ๋อ...ก่อนจะคิดเรื่องที่ผ่านมา
"มีอะไรหรือเปล่าจ๊ะ?"ครูเริ่มเป็นห่วงเมื่อเอ็กเซลเม่ออยู่เป็นช่วงๆ
"ผมต้องไปหาดีมิกซ์แล้วล่ะครับ..."เอ็กเซลพูดเสร็จก็กระโดลงเตียงที่ห้องพยาบาล...
"เธอจะไปหาทำไมล่ะเอ็กเซล"
"เค้าช่วยผมไว้"เอ็กเซลพูดยิ้มๆก่อนจะวิ่งออกไปนอกห้องพยาบาล...และให้ครูนั่งงงเล็กน้อย...
...ดีมิกซ์หรอ?ที่ช่วยแบกเราในตอนนั้น...ว่าแต่หน้าตาจะเป็นอย่างไงน้า~~เวลามาคืนดีเองเนี่ย....
"อ่ะ!!~เจอพอดีเลย"เอ็กเซลพูดเสร็จก็เดินไปยังคู่กัดที่นั่งพิงต้นไม้อยู่
"ไอ้บ้าเอ็กเซล...ครู...เพื่อนๆก็มีแต่ดีกับมัน...อย่าหวังว่าจะได้เป็น
เพื่อนกันเลย!!!?...."ดีมิกซ์พูดอย่างอารมณ์เสียสุดๆ
"นายกำลังพูดอะไรน่ะดีมิกซ์"เอ็กเซลเดินมาถามใกล้คู่กัด...เมื่อไม่เข้าใจกับคำพูดเล็กน้อย...
"อ่ะ!!!เอ็กเซลทำไมนายมาอยู่ที่นี้"ดีมิกซ์พูดอย่างหน้าเสีย
"ก็จะมาขอบใจนายไง"
"ขอบใจ...(เรื่องไรฟ่ะ)"
"เรื่องที่นายแบกฉันไง...พอดียังจำได้ลางๆน่ะ แหะๆขอบใจนะ"
"อืม~~"ดีมิกซ์พูดลอยๆก่อนจะเดินจากไป
"จะไปไหนน่ะ"
"เข้าห้องเรียน"
"ตอนนี้เนี่ยนะ?"เอ็กเซลพูดเสร็จก็เอานาฬิกาของตนให้ดีมิกซ์ดู
"อะ...อะไรกันเนี่ย...นี่มันเลิกเรียนแล้วหรอ"ดีมิกซ์พูดเซ็งๆ
เอ็กเซลยิ้มน้อยๆก่อนจะเดินไปหาดีมิกซ์อย่างเร็วไว...
"กลับด้วยกันไหม"เอ็กเซลยังคงยิ้มอยู่
"เอ่อ...ก็ได้~~(ถ้าไม่กลับกับมันก็ไม่มีเพื่อนกลับอ่ะ)"คำพูดสั้นๆนั้น
กลับทำให้คนตรงหน้ายิ้มกว้างมากขึ้น...
"ยินดีที่รู้จักนะ...เพื่อนคนแรกของฉัน...(ไม่สิคนที่สองตั้งหาก...ว่าแต่
ถ้าเป็นคนก็คงจะเป็นนายล่ะ...ดีมิกซ์)"
มือของเอ็กเซลรีบคว้ามือของดีมิกซ์เอาไว้พร้อมที่จะลากกลับบ้านเต็มที่...
"นายจะกลับอย่างนี้หรอ?"ดีมิกซ์พูดอย่างสงสัยเมื่อคู่กัดจับมือตนจนลาก
เกือบออกนอกโรงเรียนแล้ว...
"อืม~~น้าดีมิกซ์..."
"....อืมๆ(ดีมิกซ์?นี่คงเป็นคำแรกที่เคยเรียกฉันแบบนี้...ยกเว้นตอนฝันน้า~~)"
"กลับกันเถอะ"
"อืม...ว่าแต่บ้านนายอยู่ไหนล่ะ"ดีมิกซ์พูดงงๆเมื่อมันเข้ามาแถวๆบ้านของตนแล้ว
"ก็นี่ไง~~"เอ็กเซลพูดยิ้มๆพลางชี้ไปที่บ้านหลังสีส้มๆที่อยู่ติดกับบ้านสีฟ้าหลังน้อยๆของดีมิกซ์
"เป็นไปได้ไงเนี่ย"ดีมิกซ์อึ่งไปแปปนึ่งก่อนจะคิดว่าไม่เคยเห็นเอ็กเซลแถวนี้เลย...
"พอดีฉันพึ่งย้ายมาไม่นานนี้เองน่ะ แหะๆพอดีคราวก่อนเห็นนายอยู่บ้านนี้เลยอยากเป็นเพื่อนตั้งแต่แรกแล้วอ่ะ"
"....นายนี่มันเจ้าเล่ห์ที่สุดเลย"
"อ่ะ!!!โทษที....ดีมิกซ์!!!!"เอ็กเซลพูดอย่างตกใจสุดสุดๆเมื่อตอนนี้ที่ตัวดีมิกซ์
นั้นมีน้ำที่ห่อหุ่มอยู่บางๆจนแทบมองไม่เห็น...
"อะไรกันเนี่ย"ดีมิกซ์พูดอย่างตกใจเช่นกันแต่ไม่นานน้ำที่ตัวดีมิกซ์ก็ค่อยๆหายไป
"เป็นอะไรหรอเปล่า"
"เปล่า...มันกลับสบายกว่าอยู่ธรรมดาเสียอีก"
"งั้นก็โชคดีไป...ว่าแต่มันคืออะไรน่ะ"เอ็กเซลทำหน้างง
"ไม่รู้จิเดี๋ยวไปถามแม่ดีกว่า...อย่างไงก็เจอกันพรุ่งนี้นะ...เอ่อ...เมะ...เอ้ย!!!เอ็กเซล"
"อืมโชคดี~~"เอ็กเซลโบกมือให้ดีมิกซ์อย่างรวกๆก่อนจะจะวิ่งเข้าบ้านไป...
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
"ระ...รุ่นพี่"เสียงๆหนึ่งแทรกเข้ามในหูเอ็กเซลอย่างช้าๆ
"เอ่อ...โทษทีนะดีมิกซ์ที่ให้รอ"เอ็กเซลพูดยิ้ม
"รุ่นพี่ดีมิกซ์หรอครับ?"ร็อกซัสพูดงงๆ
"ร็อกซัส!!!?"เอ็กเซลตกใจเล็กน้อยก่อนจะเรียบเรียงเรื่องราวตอนปัจจุบัน
"ถึงห้องแล้วครับรุ่นพี่"
"ห้อง?...อ้อ~~ถึงแล้วหรองั้นก็เข้าไปกันเลย!!!~"
"รุ่นพี่ครับ...คือผมมีหน้าที่ต้อนรับอ่ะ"
"งั้นเดี๋ยวพี่อยู่กันร็อกซัสให้เอง"เอ็กเซลยิ้มๆก่อนนะนึกขึ้นได้ว่าตนอยู่กับร็อกซัสที่ใส่ชุดยูคาตะอยู่...
"โอ๊ย~~ร็อกซัสพี่รู้สึกว่าจะเป็นลมอ่ะ"
"รุ่นพี่เนี่ยนะ"
"อ่อย~~~"ว่าแล้วเอ็กเซลก็ล้มลงไปกองกับพื้นโดยมีเลือดน้อยๆค่อยออกมาเป็นสายน้ำ....
"รุ่นพี่!!!?"ร็อกซัสตกใจขั้นรุงแรง...
....ทำไงดีล่ะ....รุ่นพี่เป็นอะไรไปล่ะเนี่ย...ทำไงดีๆ....ใครก็ได้ช่วยที่!!!?....
To Be Con.
----------------------------------------------------------------
....โนคอมเม้นต์...ตอนนี้มันเป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบที่อยาก
แต่งเล่นๆคะ...แต่มันไม่หนุกเลยอ่ะ...แต่คิดว่ามันก็เป็น
ตอนย้อนอดีตที่ดีทีเดียว(หรือเปล่า)อย่างไงก็ขอบคุณสำ
หรับทุกคนที่คอยติดตามนะคะ
ปล.ครูในเรื่องคิดไปคิดมานิสัยน่าตบไม่ใช่น้อยคะ...
(ดีมิกซ์ตอนแรกๆก็กวนนะคะ แหะๆ)
thuy XIII
edit @ 2007/06/06 21:11:19
