fic KH:someday in the memory
AXIE x ROXAS

"~ลันล้าา~...เฮ้!ร็อกซัสนายจะไปไหนน่ะ"เพื่อนร่วมองค์กรที่กำลังร้องเพลงอย่างสบายใจทักร็อกซัส
อย่างตกใจเมื่อเห็นร็อกซัสใส่ชุดไปเวทครั้งแรก

"เออ...ฉันกำลังรีบน่ะดีมิกซ์เดี๋ยวฉันมาเล่าให้ที่หลัง"ร็อกซัสพูดเสร็จก็วาบป์หายไป

กึก!เสียงก้าวเท้าของร็อกซัสที่ออกมาจากการวาบป์...เมื่อเห็นคนที่รอตนอยู่ตรงหน้าจึงรีบเดินตรง
ไปหา

"โทษทีนะ...พอดีตื่นสายน่ะแหะๆไม่ว่ากันนะ" ร็อกซัสพูดอย่างฉีกยิ้มสุดแล้วมองที่บุคคลตรงข้าม...

"ไม่เป็นไรฉันก็พึ่งมาเอง" เอ็กเซลยิ้มรับ "จะไปไหนกันดีล่ะร็อกซัส...พูดถึงฉันเริ่มหิ่วแล้วไปกินข้าวร้านตรงโน้นไหม"

"อืมๆไปสิ...พูดถึงร้านนี้พวกเราเคยมากันแล้วนี้"ร็อกซัสพูดกับคนตรงข้ามพร้อมยิ้มเหมือนกำลัง
จะบอกว่าไม่เป็นไร...กินก็ได้

เสียงประตูดังเอี๊ยด...ทำให้คนในร้านรู้ว่ามีลูกค้ามาใหม่

"ไง!...ซิกบาร์ทำงานเป็นเจ้าของร้านเหนื่อยไหม"เอ็กเซลทักทายเพื่อนในกลุ่มพร้อมหยอกล้อ
เล็กน้อย

"เอ๊ะ...นั้นเอ็กเซลกับร็อกซัสมาทำไรที่นี้น่ะ...ไม่สิต้องถามว่าทำไมมากัน2คนล่ะ"ซิกบาร์ถามอย่าง
ตกใจเมื่อพวกเค้าหายหน้าไปนานและสงสัยเมื่อแต่ก่อนทั้ง2ไม่ค่อยสนิทกันสักเท่าไร

"เออ...คือว่าพวกเรามาเที่ยวกันน่ะ แหะๆ"เอ็กเซลพูดไปพลางเกาแก้มแก้เขิน

"เที่ยวหรอ...อืมแล้วจะทานอะไรดีล่ะ"ซิกบาร์ถามเพื่อจะไปเตรียมอาหารมาให้

เอี๊ยด...ประตูค่อยเปิดพร้อมลูกค้าหน้าใหม่อีกหลายคนที่มาพร้อมเสียงโวยวาย

"เฮ้ย!มีใครเห็นไอ้เอ็กเซลบ้างว๊ะ!!!!??มันหายหัวไปไหนของมันทั้งวัน...อ้าวซิกบาร์นี้หว่า"ลุกซอร์ด
พูดกับคนในองค์กรอีกหลายคน

เอ็กเซลทำหน้าตกใจอย่างเห็นได้ชัด จึงรีบไปกระชิบกับซิกบาร์

"ขอโทษนะซิกบาร์ขอไปก่อนน่ะ"เอ็กเซลพูดเสร็จก็ดึงตัวร็อกซัสออกไปทางประตูหลัง

"เอ็กเซลนายจะไปไหนน่ะ ก็กินข้าวกับพวกลุกซอร์ดก็ได้นิ"ร็อกซัสถามอย่างสงสัย

กึก!เอ็กเซลได้หยุดเดิน

"ร็อกซัสสส...นี้พวกเรามาเดทนะจะให้พวกนั้นอยู่ด้วยก็ไม่ได้เที่ยวกัน2คนน่ะสิ"เอ็กเซลหันไปพูดกับ
ร็อกซัสพร้อมกับเห็นหน้าแดงเล็กน้อยของร็อกซัส...ทำให้อดยิ้มไม่ได้

"นาย...นายไหนตอนแรกบอกว่าจะมาเที่ยวกันแบบเพื่อนไง"ร็อกซัสพูดอย่างไม่พอใจเท่าไรแต่หน้า
ก็คงยังแดงอยู่...ไม่ใช่แดงเพราะโกรธแต่กลับเป็นอายแทน

"โทษทีๆก็ถ้าฉันบอกว่ามาเดทนายจะมากับฉันที่ไหนล่ะ...ฉันก็เลย"เอกเซลพูดหน้าหงอย

"โธ่...ทำไมนายถึงทำแบบเนี้ยเอ็กเซล"ร็อกซัสพูดอย่างไม่พอใจ

"ก็...ฉันอยากมาเที่ยวกับนายนี่นา"เอ็กเซลยังพูดเสียงหงอยเหมือนเดิม

...เอ็กเซล....

ซ่าซ่า!!!ฝนได้ตกมาอย่างแรงทำให้เอ็กเซลพาร็อกซัสวิ่งไปหลบที่ร้านเล็กๆร้านหนึ่งในมุมตึก

"ร็อกซัสเข้าไปข้างในไหมเดี๋ยวเป็นหวัดหรอก"เอ็กเซลบอกกับร็อกซัสแต่ไม่มีท่าที่ว่าตัวเองจะเข้าไป

"หุหุ...เอ็กเซลนาย..."ร็อกซัสพูดไปก็หัวเราะไปพลาง

"เป็นอะไรไปร็อกซัส...ไม่สบายหรือเปล่าเนี่ย"เอ็กเซลพูดด้วยความเป็นห่วง

"ก็...นาย...นาย..ฉันไม่เคยเห็นนายผมตกเลยน่ะสิ...พอเห็นแล้วก็อดขำไม่ได้"ร็อกซัสพูดเสร็จทำให้
เอ็กเซลรีบสำรวจตนเองแล้วก็มารู้ตัวว่าตนเองผมตกมายาวพอๆกับผู้หญิงได้

"ว๊าก!!!??ร็อกซัสอย่าดู น่าอายจริงเลยทรงผมแบบนี้ >/////<"เอ็กเซลรีบเอามือลูบผมเหมือนกับจะ
ทำให้ตั้งเหมือนเดิม...แต่ผมก็ยังตกอยู่ดี

"ไม่เป็นไรนี้เอ็กเซล...ดูเท่ไปอีกแบบนี้...''ร็อกซัสพูดเสร็จก็เดินเข้าร้านไปแก้เขินแต่ก็ยังไม่รู้ว่าคือ
ร้านอะไร

"เท่หรอ...ร็อกซัสชมฉันด้วย"เอ็กเซลพูดเสร็จก็เดินเข้าร้านไปอย่างอารมณ์ดีโดยวิ่งตามร็อกซัสไป

"เอ็กเซลพูดถึงร้านนี้แปลกเนอะ คนก็ไม่มี..ขนาดพนักงานต้อนรับยังไม่มีเลยฉันว่ามันแปลกๆ
ว่าไหม"ร็อกซัสพูดแบบเริ่มระเวงร้านมากขึ้นเรื่อยๆ

เงียบ!!

"เอ็กเซล.....นายอยู่ไหนน่ะ อย่าแกล้งกันสิ"ร็อกซัสพูดเสียงอ่อย

"เอ็ก...."ร็อกซัสยังพูดไม่ทันจบ

พรึบ!!แสงเทียนนับร้อยค่อยๆสว่างอยู่รอบตัวร็อกซัส

"หือ?อะไรกันเนี่ย!?"ร็อกซัสมองไปรอบๆด้วยความสงสัย

แล้วร็อกซัสก็หันหลังกลับไปเห็นเงาของคนหนึ่งที่คุ้นเคย ร็อกซัสที่กำลังจะส่งเสียงทักแต่คน
ตรงหน้านั้นกลับสวนมาก่อนว่า

"ร็อกซัส....HAPPY BIRTHDAY"เอ็กเซลพูดพลางเข้ามาใกล้ร็อกซัสขึ้นเรื่อยๆ

"นายพูดเรื่องอะไรน่ะเอ็กเซล...."

"นายจำได้ไหม วันที่เราเคยพบกัน....."

หนึ่งปีที่แล้ว...

กึก!เสียงฝีเท้าของเอ็กเซลต้องหยุดชะงักเมื่อได้ยินว่าจะมีคนเข้าใหม่ในองค์กร ก็อดหยุดฟังไม่
ได้ว่ามีความสามารถอะไร...คนใหม่หรอ..คงไม่เก่งเท่าไรมั้ง...เอ็กเซลคิดในใจ แล้วเดินไปที่ห้อง
ประชุม
"มีอะไรกับฉันล่ะหัวหน้า เรียกแต่เช้าเชียว"

"นาย...อยากได้เพื่อนร่วมห้องหรือเปล่าฉันมีคนอยากให้อยู่ด้วยน่ะ"

"ใครล่ะดีมิกซ์...หรือ..เด็กใหม่หรอ"เอ็กเซลพูดอย่างดีใจเล็กน้อย

"ใช่คนที่จะอยู่กับนายคือ..สมาชิกใหม่ของเราคีย์เบลดมาสเตอร์ร็อกซัสหมายเลข13...ตอนนี้เข้า
อยู่ที่ห้องแล้วล่ะ"

"ห้อง!...งั้นผมขอตัวไปทักทายเค้าหน่อยแล้วกัน"เอ็กเซลรีบเดินไปที่ห้องของตน

ก๊อก ก๊อก
สิ้นเสียงเอ็กเซลก็เปิดประตูด้วยความเร็ว

"ไง!..น้อยใหม่ยินดีที่รู้จักฉันเอ็กเซลแล้วนายล่ะ...เอ่อไม่ต้องแล้วล่ะนายคงชื่อ..."

ไม่ทันจะพูดจบร็อกซัสก็รีบพุ่งมาใกล้ๆพร้อมโจมตีได้ทุกเมื่อ

"...เดี๋ยวสินี่เราเพื่อนร่วมห้องกันนะ"

"เพื่อนหรอ...ฝันไปเถอะใครจะอยากมีเพื่อนอ่อนแออย่างนาย"

"นายนี้มัน...เอ่อก็ได้!ไม่เป็นเพื่อนกันก็ได้ตามใจ"

"............"

"ทำไมนายไม่อยากมีเพื่อนล่ะ...ทั้งที่ใจของนายกลับต้องการเพื่อนอยู่แท้ๆ"

"หุบปาก!"

แก๊ก! แก๊ก!!!!!เสียงการต่อสู้เริ่มขึ้น

ตุบ!!ร่างเอ็กเซลล้มลงกับพื้น

"นาย...ทำไมนายไม่เอาจริงสักทีล่ะ"ร็อกซัสถามเอ็กเซลอย่างสงสัย

"........."คนตรงหน้าเงียบ

"ทำไมล่ะ!ตอบสิโว๊ย!!!!"ร้อกซัสจึงเริ่มสู้กันต่อ

แก๊ก!แก๊ก!!!เสียงการต่อสู้ครั้งนี้ดังไปทั่วฐานทัพขององค์กร

"ทำไมนายไม่ตอบเล่า!!!!!"ร็อกซัสตรงไปที่เอ็กเซลเพื่อจะฟันคอของเอ็กเซลให้ขาดกระเด็น

กึง!!!!

ร็อกซัสได้หยุดคีย์เบลดทั้งสองไว้ที่คอ"ทำไมนายไม่เอาจริงซักที"

"...ก็นายเป็นเพื่อนฉันน่ะสิ"เอ็กเซลที่เงียบมานานก็ก็ได้เปิดปากพูด

"นาย..."อยู่ๆคีย์เบลดที่อยู่ตรงคอเอ็กเซลก็หายไป

"...ฉันล่ะเบื่อพวกอ่อนแอ"ร็อกซัสพูดเสร็จก็เดินออกไปนอกห้อง

"...เดี๋ยวสิร็อกซัส ตกลงนายจะเป็นเพื่อนฉันหรือเปล่า"เอ็กเซลเมื่อเห็นร็อกซัสไปข้างนอก
ก็รีบวิ่งตามหลังไป

"นี่นายเมื่อไรจะเลิกตามฉันเนี่ย"

"ก็นายไม่ยอมบอกนี่นาว่าจะเป็นเพื่อนกับฉันหรือเปล่า"

"นายนี่นารำคาญจริง"

"ก็นายบอกซักทีสิ...ว่านายจะเป็นเพื่อนฉัน"

"เฮ่อ~.....ได้"

"อะไรน่ะ นายพูดอะไรฉันไม่ได้ยิน"

"ฉันบอกว่าเป็นก็ได้!!"ร็อกซัสพูดด้วยความอายแล้วสุดท้ายก็ต้องกลับเข้าห้องไป

แล้วเอ็กเซลก็วิ่งตามเข้ามา

"นายรู้ชื่อฉันแล้วแต่ฉันยังไม่รู้...."ร็อกซัสยังพูดไม่จบคนที่ถูกถามก็ตอบอย่างดีใจ

"ฉันชื่อเอ็กเซล...จำไว้นะเอ็กเซลคนนี้คือเพื่อนคนแรกของนาย"

"เพื่อนคนแรกหรอ...."ร็อกซัสคิดไปมาด้วยอารมณ์ดี

"ยินดีที่รู้จักเพื่อนใ....ไม่สิเอ็กเซลต่างหาก"

....ซ่า ซ่า เสียงฝนตกยังหนักเหมือนเดิม

"ไงจำได้ยังร็อกซัส"เอ็กเซลพูดอย่างปลามปลื้มกับเรื่องที่ตนเล่ามานาน

"จำได้สินายเดินตามหลังฉันตลอดจนคนอื่นนึกว่านายเป็นหมาตามเจ้าของไง"

"....ร็อกซัสอย่างไงก็เถอะ ฉันก็ถือว่าวันนี้เป็นวันเกิดของนาย"เอ็กเซลพูดเสร็จก็ยื่นกล่องของขวัญ
ใบหนึ่งให้แก่ร็อกซัส

"เปิดได้เปล่า"

"เปิดสิ"

พึบ!

"นี่อะไรน่ะเอ็กเซล"

"ก็ไอศกรีมไง...ดูไม่ออกหรอ"

ร็อกซัสหยิบไอศกรีมออกจากกล่องพร้อมกัดไปหนึ่งคำ
"...ไม่เห็นอร่อยตรงไหนเลย"คำพูดที่ร็อกซัสพูดไปทำให้เอ็กเซลหงอยไปนิด...แต่เบื้องหน้าร็อกซัส
นั้นกลับอมยิ้มอย่างมีความสุข

"เอ็กเซลฉันขอถอนคำพูด...ที่จริงมันอร่อยมากเลยล่ะ"คำพูดของร็อกซัสครั้งนี้กลับทำให้เอ็กเซลยิ้ม
ได้หน้าบาน

"จริงหรอร็อกซัส"

"อืม...อร่อยมากเลย"

นี่หรอไอศกรีม...ฉันจะได้กินเป็นครั้งที่สองกับนายอีกไหมนะ...เอ็กเซล...

END.
-----------------------------------------------------------------------------------
แหะๆ...แต่งไม่ค่อยยาวเท่าไรคะ...นี่เป็นเรื่องแรกที่แต่งคะ...แต่เรื่องยังงงอยู่คะ
แต่เรื่องนี้คิดว่าจะให้เป็นรักสดใสหน่อยนะคะ...เอ่อถ้าว่างๆช่วยคอมเมนต์
หน่อยก็ได้นะคะจะได้ไปปรับปรุงในเรื่องต่อไปคะ
thuy XIII

edit @ 2007/04/21 19:31:47
edit @ 2007/04/22 09:57:33